Epey vakittir kurudum mevsimimi bekledim ne açıyorum ne de dökülüyordum öylece çürümeyi bekliyor gibiydim belli belirsizdim o kadar sağlamdım ki ama durakladım rüzgar üzerime hakimiyet kurdu serildim toprak kokuyordu oysa yağmur yağmamıştı tüm hissettiğim dalımda kemirildiğimdi.
Elimin ucunda bataklık
Kafamın içinde gürültü
Sanmadığım kadar yükseklerde
Bir benim bana kadar
Siz değil miydiniz ellerim
Bu zihnimin kargaşası
Görüyorum dibin kenarındayım
Sormayın tökezliyorum
Varlığımın tanesi yaprak
Kentin en ücra köşeleri benliğim
Omzumda duran bir kuş
Belki bir tohumun filizi
Yanıldığımız seslerin uğultusu
Burada olmak ruh işi
Bir Şiir: Edip Cansever - Mendilimde Kan Sesleri
"Gülemiyorsun ya, gülmek
Bir halk gülüyorsa gülmektir
Ne kadar benziyoruz Türkiye’ye Ahmet Abi."
https://t.co/dj9KJtBisJ
Bir Şiir: Turgut Uyar, Denge
"Siz ne derseniz deyiniz
Benim bir gizli bildiğim var,
Sizin alınız al inandım,
Sizin morunuz mor inandım,
Ben tam dünyaya göre,
Ben tam kendime göre,
Ama sizin adınız ne
Benim dengemi bozmayınız."
https://t.co/tc9khlmuSN
Dünya adımlarının bir ilerisinde değil ayaklarını yere vura vura koşturamayacaksın omzunda bir el kayıp eksikliklerle yolun başı bir sonraki geliş son.