bi yerde okumuştum, tepenize çığ düştüğünde, bütün karın altında yatarken neresi aşağısı neresi yukarısı anlayamaz oluyormuşsunuz. karı iteleyip kurtulmak istiyor ama yanlış yönü seçip kendinizi daha derine, kendi mezarınıza gömüyomuşsunuz. işte kendimi aynen böyle hissediyorum..
bu hayatta her şeyin bir sonu vardır bazı insanlar sessizce oturup o sonun kendilerine gelmesini bekler bazıları da kalkar yürür o sona doğru kendi gider ben bir karar verdim madem bu hikayeyi ben başlattım sonunu da ben getireceğim
dünyalar kadar merhamete sahibim ama ömür boyu affetmeyeceğim insanlar var… ve bazılarının benimle helalleşme ihtimali bile yok. ölüm var diye her şeyi affedecek değilim. bana da ölüm var yapmasalardı….