اختلال در زندگی روزمره مردم یه خاطر قطعی اینترنت دامنه خیلی گسترده و متنوعی داره.
مثلا فرد کمشنوایی نوشته بود که نمیتونه وارد حساب کاربری شرکت سازنده سمعکش بشه. این یعنی هر گونه بهروزرسانی دستگاهی که شنواییش رو تامین میکنه، غیرممکن شده.
حالا مثلا ایشون رو میخوای در کدوم طبقه و صنف جا بدی تا سمعکش رو آپدیت کنه؟
#آپارتاید_دیجیتال
#اینترنت_طبقاتی
#DigitalBlackOutIran
چرا نگفتی برای احیا کردن وریس بافی مدتها در کنار عشایر خوزستان زندگی کردین، نگفنی دخترها رو با هزار زحمت به مدرسه فرستادین، نگفتی برای تامین هزینه سرویس مدرسه چقدر دویدیم و نگفنی که یکی از اون دخترها عاشق کتابه و عاشق درس خوندن و شاید دیگه دستش به هیچکدوم نرسه.
This is Aita al-Shaab in South Lebanon.
An ancient village that stood for over 2,000 years.
Israel wiped it off the map.
A war crime. A crime against history.
If 300+ people died and 1,000+ got injured in any place in the world.
London, NYC, Dubai, Toronto, Paris or any "major city" everyone would be screaming TERRORISM.
But when that HAPPENS within 10 minutes in an afternoon in Beirut, Lebanon by Israel suddenly the world switches up.
Disgusting.
One of the darkest days in Lebanon’s recent history! 100 Israeli strikes in 10 minutes across different regions.
More than 250 have been killed and 1,200 wounded, with the toll expected to rise as civilians remain trapped under the rubble.
My heart is aching. I’m still in shock.
Israel continues its attacks on Iran’s national infrastructure.
This time, the apparent aim is to target the country’s trains and railways, built over decades with public money.
The Israeli army has just issued an “urgent warning” on X, telling people across Iran to avoid trains and railway lines until 21:00 local time.
Look at this map of Kharg in the New York Times
8,000 Iranians live on this Persian Gulf island. It is home to an old town and ancient monuments.
But the Times ignores all of that and instead presents it exclusively as a military target.
A master class in dehumanization:
تراژدی بزرگ ایران همینه. مردمی که نه این حکومت رو میخوان و نه این جنگ رو. اما هر روز بهای هر دو رو دارن میدن. نه فقط با مرگ و ویرانی، بلکه با چیزی که آرامتر و نامرئیتر از بین میره، آینده، رویاها و امکان یه زندگی معمولی.
#StopWarOnIran#NoWarCrimesInIran
در روزهایی که درباره ایران با زبان تهدید و «جهنم» و نابودی حرف زده میشود، سکوت کردن انتخاب سیاسی است. کسی که خود را رهبر آینده میداند، باید اول از همه در کنار مردم بایستد، کنار کودکانی که کشته شدند، کنار خانوادههایی که عزادارند، کنار خود ایران. صد افسوس.
بیش از یک ماه است با صدای جنگنده و انفجار میخوابیم، با همان صداها بیدار میشویم و در میان این همه ترس، سعی میکنیم چیزی شبیه «زندگی» را ادامه بدهیم.
در همین فاصله، آنسوی جهان، در دلِ آرامش و رفاه، کسانی نشستهاند و از بمب اتم حرف میزنند؛ انگار نه انگار که اینجا هر انفجار میتواند پایان چندین ��ندگی باشد، چه برسد به بمب اتم!
ما به معنای واقعی کلمه گیر افتادهایم؛ هر روز جانهای عزیز غیرنظامیان را از دست میدهیم، میترسیم، گریه میکنیم، گاهی فقط برای دوام آوردن لبخند زورکی میزنیم، از صبح تا شب با کانفیگ و انواع ویپیان درگیریم و هر لحظه با این سؤال زندگی میکنیم که آیا دقیقه بعد، خانه هنوز سر جایش است یا نه.
برای ما، جنگ فقط یک خبر یا تحلیل سیاسی نیست؛ فرو ریختن نفسبهنفسِ زندگی است. جنگ شما، کابوس هر شب ماست.
نه به جنگ، نه به بمب، نه به تصمیمهایی که از دور و نزدیک برای جان ما گرفته میشود.
«همیشه فکر میکردم که همهی انسانها مخالف جنگاند، تا آنکه دریافتم کسانی هم هستند که موافق آن هستند، بهخصوص کسانی که خود مجبور نیستند در آن شرکت کنند.»
- در جبههی غرب خبری نیست؛ اریش ماریا رمارک، فارسیِ رضا جولایی.
#NowarCrimeslnİran
کاوه مدنی لیستی از میزان آسیب به صنایع مادر منتشر کرده و در پایانش اضافه کرده:
«محیط زیست برای یک ملت فقیرتر و محتاجتر به نان شب و نگران بقا یک اولویت نخواهد بود.»
ملتِ فقیرتر و محتاجتر به نان شب، و نگرانِ بقا، مردمِان شریف و بیپناهِ وطنم
ترامپ میگوید: «اگر همین امروز از ایران برویم ۲۰ سال طول خواهد کشید تا کشورشان را بازسازی کنند! و اگر بخواهیم حملات بیشتری کنیم ۱۰۰ سال»!
بعد بعضی ایرانیان، آن هم از خارج کشور میگویند: «چیزی نیست که! بزنند! بهترش را میسازیم».