بگو ببینم...
تا حالا شده دلت بخواد تمام تصمیمگیریهای زندگیت رو، حتی برای چند ساعت، بسپاری دست یکی دیگه؟ اینکه یکی باشه که بهت بگه چی بپوشی، چی بخوری، و کی باید استراحت کنی.
چقدر به این حسِ «رها کردن کنترل» و سپردنش به دستهای کسی نیاز داری؟
برام ��ز اون لحظهها بنویسید...
عکس کبودی انگشت شستم را براش فرستادم و نوشتم: «بار آخرت باشه! تنبیه میشی بابتش!»
ویس فرستاده بود، آن هم بدون اجازه. عذرخواهی کرده بود و میگفت: «اینطوری یادتون میمونه وقتی پستونک اصلیم رو میخوام، انگشت بهم ندید!»
پوزخند زدم.
از بکتاک خوشم میاد اما...
عواقبش سخته!
اگر شب سشن براش شربت دیفن هیدرامین خریدی و باز هم فردا صداش گرفته بود، بهت تبریک میگم به خو��ت بگو دام!
در غیر اینصورت خودت را دام صدا نکن! به ما هم توصیه دام به دام نکن!
با تشکر
@jointhejourneyy خارج نکردن سر از باسن بقیه نمود بارز تحلیل رفتن قوای اندیشه است.
ارتباط چندانی به سن نداره اما بحران میانسالی در پیدایشش بیتاثیر نیست.