Kimse anlamaz ki ne kadar acı çektiniz kimse anlamadı bir gecede saçlarıma aklar düştünü daha çok özlerim diye korkarak fotosunu bakamadığını babacım ben seni çok özledim ne bitmez ne tükenmez acıymış
Tek başıma ağladım, tek başıma uyudum, içimi tek başıma döktüm, kaygı nöbetlerimi tek başıma sakinleştirdim, kendimi yalnız hissettim, kendime yine kendim öğüt verdim, tek başıma yemek yedim, zamanımı yalnız geçirdim. Kimse benim yaşadıklarımı yaşamadı, kimse benim döktüğüm gözyaşlarını dökmedi. Bu yüzden kimsenin nasıl biri olduğumu yargılamaya hakkı yok.
Bir şeyleri sessiz sessiz yaşadığım için
suçlandım. Anlatmayı denedim, derdim küçümsendi. Derdini derdim bildiklerim yaptı hem de. hiçbir şey söylemeyeceğim. O ağır sözleri aklımın köşesine bir bir kazıdım. Neden sessizleştin sorusuna tek yanıtım budur.
yusuf aleyhisselam kardeşlerini affetti lakin onlara sarayda yaşamayı teklif etmedi.duygusal olgunluk tam olarak budur;seni kuyuya atanı affedersin lakin onu yeniden hayatının içine dahil etmezsin.
Babamı kaybettikten sonra zannettim ki insan bana teselli verecekler zannettim ki dostlarım gelecek oysaki ben öyle zannetmişim herkesin iyi gününü kaçırmayan ben kötü günümde yanımda kimseyi bulamadım en büyük kötülüğü ben kendime yapmışım insanları dost sayarak
Ah babam giymedin Giydirdin yemedin yedirdin çocukluk yaşamadı çocukluk yaşattın b bir illet aldı götürdü seni ayırdı biz de keşke daha çok zamanım olsaydı keşke daha çok sarılsaydım sana bilemezdim bu kadar çabuk gidecen bu kadar yalnız kalacağız seni çok özledim