Dona

[Elon Musk @elonmusk]

https://t.co/yvJOwOS4xE

[Λεωνίδας Παλαιοδήμος @LeonPalaiodimos]

2/2

Τρεις τελευταίες σκέψεις:

*Οι ανακοινώσεις του Ιατρείου στο Χ θα είναι εξαιρετικά σπάνιες και πάντα θα έχουν τίτλο που θα καθιστά ξεκάθαρο ότι πρόκειται για ανακοίνωση του Ιατρείου. Στο υπόλοιπο 99,9% των περιπτώσεων, ο λογαριασμός θα συνεχίσει να χρησιμοποιείται για διάλογο σε κοινωνικά, πολιτικά, εθνικά, ιστορικά θέματα. Οι ιδιότητες του πολίτη και του επαγγελματία -όσο και αν η μια επηρεάζει την άλλη αναπόφευκτα- είναι διακριτές.

*Αν έχετε ήδη κάποιον Παθολόγο ή Γενικό Οικογενειακό Ιατρό με τον οποίο είστε ευχαριστημένοι, η συμβουλή μου είναι να συνεχίσετε μαζί του.
Δεν αλλάζουμε κάτι που δουλεύει καλά.

*Το Ιατρείο διαθέτει περισσότερα του ενός εξεταστήρια διότι ευελπιστώ στο μέλλον να εντάξω κάποιον συνάδελφο Παθολόγο ή Γενικό Οικογενειακό Ιατρό, ώστε να μπορούμε να εργαζόμαστε ακόμη πιο αποτελεσματικά και ευέλικτα. Αν δει αυτό το μήνυμα κάποιος συνάδελφος, κατά προτίμηση νεότερος στα τελειώματα της εκπαίδευσής του στην ειδικότητα, ας επικοινωνήσει μαζί μου.

2/2

[Dona @mavrotsaihellas]

Great example to follow

[FLORENTIA @florentiafl]

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΑΣ ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΝΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΣΟΥ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ; = Μέρος Β΄: Οι "Griko" και οι "Αρμπερές". Δεν θα είναι υπερβολή αν τους χαρακτηρίσουμε τους τελευταίους "ζωντανούς" κρίκους που συνδέουν την Ιταλία με την Ανατολή (Ελλάδα και Βαλκάνια).
Οι μεν, οι Griko, νιώθουν συνεχιστές της αρχαιότητας. Σε κάποια χωριά στην Καλαβρία όπου στην ουσία συνυπάρχουν με τους Αρμπερές, λένε χαριτολογώντας "Εμείς είμαστε οι παλιοί ιδιοκτήτες, αυτοί είναι καλεσμένοι που έμειναν για πάντα".
Οι δε, οι Αρμπερές, "έχτισαν" μια εθνική ιδέα για να επιβιώσουν, και θεωρούν τους εαυτούς τους απόγονους των Αλβανών προσφύγων του Μεσαίωνα.
Και οι δυο όμως, αποτελούν κομμάτι της ιστοράς μας που "πάγωσε" στον χρόνο μακριά από τα σύνορα της Ελλάδος.
Ας δούμε κάποια γενικά στοιχεία :
"Arbereshe" = Αυτό είναι το όνομα που χρησιμοποιούν στην καθημερινότητά τους και στη γλώσσα τους (Arberisht).
Όταν έχουν συναλλαγές με το ιταλικό κράτος παίρνουν το επίσημο όνομα "Italo Albanesi" για να δηλώσουν την ιταλο-αλβανική τους ταυτότητα.
Αν ρωτήσεις τους Ιταλούς, τους αποκαλούν Αλβανούς της Ιταλίας ή σκέτο Albanesi (Αλβανοί), ειδικά εκείνους που μιλούν ιταλικά και τονίζουν την καταγωγή τους από τον Γεώργιο Καστριώτη (Σκεντέρμπεη).
Οι Griko τώρα, δηλαδή οι Έλληνες της Κάτω Ιταλίας συνδέονται με την κληρονομιά της Μεγάλης Ελλάδας και του Βυζαντίου και χρησιμοποιούν δυο βασικά ονόματα : - Griko ( ή Grico) που χρησιμοποιείται κυρίως στην Απουλία (περιοχή Σαλέντο) και όπως αντιλαμβάνεστε προέρχεται από το λατινικό Graecus και δηλώνει την ελληνική τους ταυτότητα.
Αν επισκεφθείς την Καλαβρία (περιοχή Μποβέσια) θα ακούσεις να τους λένε "Grecanici".
Και υπάρχει και ένας πιο επίσημος όρος, που υποδηλώνει τον συνδυασμό της ελληνικής γλώσσας με την τοπική καλαβρέζικη ταυτότητα : Greco-Calabri.
Δυο λοιπόν ζωντανοί κρίκοι που ενώ αναγνωρίζονται και οι δυο από το Ιταλικό Σύνταγμα (Νόμος 482/1999) ως ιστορικές γλωσσικές μειονότητες, οι ίδιοι γνωρίζουν καλά τη διαφορά τους : Οι πρώτοι, νιώθουν "Αλβανοί στην καρδιά" που ήρθαν ως πρόσφυγες, ενώ οι δεύτεροι νιώνουν "Έλληνες από πάντα" που παρέμειναν στην περιοχή από την αρχαιότητα .
Μιλούν την ίδια γλώσσα; Όχι φυσικά. Οι γλώσσες τους έχουν διαφορετική προέλευση, ρίζα και δομή.
Η κύρια διαφορά τους είναι ότι τα Griko είναι ελληνική διάλεκτος, ενώ τα Arbëresh είναι αλβανική διάλεκτος.
Η γλώσσα Griko (ή Κατωιταλική Ελληνική) είναι μια μοναδική διάλεκτος που συνδυάζει στοιχεία από την Αρχαία Ελληνική (Δωρική), τη Βυζαντινή Ελληνική και την Ιταλική.
Όταν ρώτησα αν θα μπορούσα να βρω ένα λεξικό όσο βρισκόμουν μαζί τους με παρέπεμψαν στους πολιτιστικούς συλλόγους και στον "geronta"...Και επισκέφτηκα τρεις πολιτιστικούς συλλόγους αλλά φυσικά και τον geronta!
Οι πολιτιστικοί σύλλογοι έχουν κάνει αξιέπαινες προσπάθειες καταγραφής της γλώσσας τους, εκδίδοντας λεξικά και εγχειρίδια γραμματικής. Αυτός είναι ο βασικός τρόπος για να σωθεί από την εξαφάνιση, όπως είπαν, αλλά και για να βοηθηθούν οι νέοι να μάθουν τη γλώσσα των παππούδων τους.
Ο Gerontas, πραγματικά μου θύμισε τον Παπαφλέσσα! Και επειδή ήταν η έκπληξή μου μεγάλη και φάνηκε, χαμογελώντας μου έφερε να μου δείξει μια φωτογραφία που είχαν φτιάξει τα δισέγγονά του που τους έδειχνε να είναι δίπλα δίπλα...
Εκείνος λοιπόν, μου είπε ότι αν ήθελα να βρω τη "βιβλο" της διαλέκτου, και αφού έχω συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Ρώμης, να πάω και να προμηθευθώ το Lexicon Graecanicum Italiae Inferioris του Rohlfs (το αναφέρω για όποιον ενδιαφέρεται και για κανέναν άλλο λόγο) όπου εκτός από την καταγραφή χιλιάδων λέξεων, αναφέρει και την ετυμολογία τους από την αρχαιότητα.
Για να μη σας ζαλίζω περισσότερο ως γενικές πληροφορίες παίρνουμε τις εξής :
- Αν και η ρίζα είναι ελληνική οι περισσότεροι Griko χρησιμοποιούν το λατινικό αλφάβητο για την αποτυπώσουν. Βεβαίως κάποιοι την γράφουν και με ελληνικούς χαρακτήρες αλλά όσοι έχουν θέμα με την "ορθογραφία" (εγώ δεν έχω αφού είμαι "εκτελεστής" της) θα δυσανασχετήσουν.
- Διατηρεί λέξεις που έχουν χαθεί στα νέα ελληνικά
- Θεωρείται απειλούμενη από την UNESCO, αν και γίνονται προσπάθειες (και μέσω της μουσικής, τα γνωστά φεστιβάλ δηλαδή)
(Μια πρόσθετη πληροφορία : Το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο του Salento προσπαθώντας να εκδόσουν επιστημονικά γλωσσάρια που συγκρίνουν τα Griko με τα Νέα Ελληνικά).
Η γλώσσα μιλιέται στο Σαλέντο (Απουλία) συγκεκριμένα στη Grecia Salentina, και στην Καλαβρία, συγκεκριμένα στη Bovesia (στα βουνά του Ασπρομόντε, πιο "αρχαϊκή" στη δομή της)
------------------------------
Όπως καταλάβατε αν κάποιος επισκεφθεί τη Grecia Salentina, μπορεί να καταλάβει το νόημα πολλών προτάσεων, αν και η προφορά θυμίζει έντονα ιταλικά και μάλιστα ιταλικά νότιας Ιταλίας.
Ίσως θα έπρεπε αυτό να το θεωρήσω ως παράθεμα καθώς δεν αφορά το θέμα του νήματος, αλλά ξέροντας ότι τους Griko θα τους χρησιμοποιήσω και αργότερα στο νήμα σε σχέση με τους Αρβερές, βρήκα μια ευκαιρία να σας πω λίγα πράγματα...
Η συνέχεια αύριο!
Καλημέρα σε όλους!

[FLORENTIA @florentiafl]

Θα ήθελα να πω πολλά. Για τη σημασία της γλώσσας μας, την απίστευτη διάρκειά της, τις ιδιαιτερότητές της, τις δυσκολίες της αλλά και τις κρυφές ομορφιές της.
Θα εστιάσω όμως μόνο σε δύο στοιχεία: Την ανακάλυψη της Μεγαλόπολης (θέση Μαραθούσα 1) με ευρήματα που χρονολογούνται περίπου 700.000 χρόνια πριν και που ανατρέπουν τα δεδομένα για την παρουσία του ανθρώπου στον ελλαδικό χώρο και στην πινακίδα του Δισπηλιού και στις σφραγίδες των Γιαννιτσών που δείχνουν οργανωμένη νόηση πριν από το υποτιθέμενο "κύμα" των Ινδοευρωπαίων...
Αν συνδέσουμε αυτά μεταξύ τους, παρ'όλο το κενό, παίρνουνε μια εικόνα πολιτισμικής διάρκειας. Αν δε δεχθούμε ότι υπήρχε γραφή το 5.000 π.Χ., τότε η ελληνική γλώσσα δεν είναι ένα παρακλάδι μιας άλλης ομάδας, αλλά ένας αυτόνομος κορμός.
Και ναι καταλήγω στην κυρίαρχη θεωρία, την κατασκευασμένη Ινδοευρωπαϊκή...
Με απλά λόγια...το DNA δείχνει συγγένεια ναι αλλά όχι πατρότητα. Η επίσημη θεωρία λέει "ήρθαν από τον Βορρά στον Νότο". Γιατί όμως αφού η εξάπλωση του νεολιθικού πολιτισμού (γεωργία, κτηνοτροφία) αποδεδειγμένα ξεκίνησε από το Αιγαίο και την Ανατολία προς την Ευρώπη;
Και αν υπήρξε μια τόσο μαζική κάθοδος Ινδοευρωπαίων στην Ελλάδα, δεν θα έπρεπε να βρούμε μια απότομη αλλαγή στο υλικά τεκμήρια (αγγεία, σπίτια, ταφές);
Και τι βρίσκουμε;
Μια ομαλή εξέλιξη του ντόπιου πληθυσμού από τη Νεολιθική στη Χαλκή εποχή
Με λίγα λόγια αν το Δισπηλιό είναι γραφή (που για μένα είναι ξεκάθαρο ότι είναι) και η Γραμμική Α'/Β' ακολουθούν αργότερα, υπάρχει μια λογική ακολουθία στον ελλαδικό χώρο που δεν χρειάζεται "ξένους εισβολείς" για να εξηγηθεί!
Μιλάμε Ελληνικά. Μια υπέροχη γλώσσα. Ας την προστατέψουμε!

[Prof. Loizos G Loizou | MD | DSc (Hons) | PhD (C) @DrLoizos]

Αγαπητοί μου φίλοι,

Με αίσθημα ευθύνης και συγκίνησης, μοιράζομαι μια ενημέρωση που αφορά πρωτίστως το έργο και τη συλλογική προσπάθεια.

Το διεθνές ογκολογικό μέσο OncoDaily συμπεριέλαβε για το 2025 το έργο μου στη λίστα των 100 Most Influential People in Oncology.

Δεν το εκλαμβάνω ως προσωπική τιμή, αλλά ως αναγνώριση ενός κυπριακού μοντέλου επιστημονικής, κοινωνικής και ανθρωπιστικής δράσης, που αναπτύχθηκε διαχρονικά και σήμερα έχει διεθνή εμβέλεια.

Από τη δημιουργία και συστηματική ανάπτυξη των υπηρεσιών παιδιατρικής ογκολογίας στην Κύπρο από το 1990, που συνέβαλαν καθοριστικά στη βελτίωση της επιβίωσης των παιδιών με καρκίνο, μέχρι τη μακρόχρονη συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς και δίκτυα για την ενίσχυση της φροντίδας παιδιών με καρκίνο σε χώρες με περιορισμένους πόρους, το κοινό νήμα παραμένει σταθερό: η συνεργασία, η μεταφορά τεχνογνωσίας και η στήριξη εκεί όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη.

Η δράση αυτή εκτείνεται ιδιαίτερα στην Υποσαχάρια Αφρική (Σενεγάλη, Μπουρκίνα Φάσο, Ακτή Ελεφαντοστού) και στη Νότια Αφρικανική Ήπειρο, με συγκεκριμένες παρεμβάσεις στη Μποτσουάνα και στις υπόλοιπες δεκαπέντε χώρες της Κοινότητας Ανάπτυξης της Νοτίου Αφρικής (SADC), μέσα από προγράμματα εκπαίδευσης επαγγελματιών υγείας, υποστήριξης υπηρεσιών, παροχής βασικών φαρμάκων και ανάπτυξης παιδιατρικής παρηγορητικής φροντίδας.

Στο πλαίσιο αυτό, το 2023 τέθηκε σε εφαρμογή το Κυπριακό Διεθνές Σχέδιο Δράσης για τα Παιδιά με Καρκίνο (Cy-IAPCC), με τη στήριξη του Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ, σε συνεργασία με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, την Κυπριακή Κυβέρνηση και διεθνείς εταίρους. Ήδη, μέσω του σχεδίου αυτού, έχουν υλοποιηθεί συγκεκριμένες ανθρωπιστικές και εκπαιδευτικές δράσεις με μετρήσιμο αντίκτυπο.

Μοιράζομαι αυτή την αναγνώριση γιατί μόνο όταν το έργο είναι ορατό μπορούν να χτιστούν συνέργειες, να υπάρξει στήριξη και να συνεχιστεί με ουσία.

Συνεχίζουμε, σεμνά και συλλογικά, για να μετατρέπουμε τη γνώση και τη συνεργασία σε καλύτερη φροντίδα και σε περισσότερες ζωές παιδιών που σώζονται.

[Dona @mavrotsaihellas]

@ScroogeKifissia 145.000 ο προϋπολογισμός για τη μερική ανακαίνιση του ΚΕΠ Γαληψου. Συστεγάζεται με το δημαρχείο. Ουσιαστικά είναι ένα δωμάτιο.

[Homer Pavlos @HomerPavlos]

But now tell me another thing. What do you give to your children in the way of good news about the world?” (Einstein asked)

“Plenty,” I said (Niccolo). “For example, I tell them about Socrates, who was killed by the greatest democracy on earth for standing at the corner drugstore and asking questions that made the politicians feel uncomfortable.”

“That’s not a cheerful story, either,” he said, “but if they were able to absorb some of the spirit of the Greeks, that would serve them a great deal later on in life. The more I read the Greeks, the more I realize that nothing like them has ever appeared in the world since.”

“You read the Greeks?” I said.

“But of course,” he replied, slightly surprised at my amazement. And so I heard, partly from him and partly from Miss Dukas, that he reads the Greeks to Maja every night for an hour or so, even if he has had a very tiring day. Empedocles, Sophocles, Aeschylus, and Thucydides receive the tribute of the most advanced and abstract modern science every night, in the calm voice of this affectionate brother who keeps his sister company.

“You know,” I said, “that is great news. Young Americans, who have an idea of the pure scientist worthy of the comics, should be told that Einstein reads the Greeks. All those who relish the idiotic and dangerous myth of the scientist as a kind of Superman, free from all bonds of responsibility, should know this and draw their conclusions from it. Many people in our day go back to the Greeks out of sheer despair. So you too, Herr Professor, have gone back to the Greeks.”

He seemed a little hurt. “But I have never gone away from them,” he said. “How can an educated person stay away from the Greeks? I have always been far more interested in them than in science.”

Lunch was over, and Einstein announced that he was going to go upstairs for his nap.

November 14, 1947
By Niccolo Tucci

Published in the print edition of the November 22, 1947, issue ("The New Yorker")

[Dona @mavrotsaihellas]

@th_livanios προσπάθησα να εξυπηρετηθώ από ΚΕΠ σε Δωμάτια, Αμφίπολη και Μαυροθάλασσα Σερρών — κανείς δεν απαντά. Πήγα και στο ΚΕΠ Γαλήψου, αλλά ήταν κλειστό λόγω άδειας υπαλλήλου, χωρίς ενημέρωση για πότε επιστρέφει.
Μήπως θα έπρεπε να απαντούν και να συντονίζονται οι άδειες τους

[FLORENTIA @florentiafl]

ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΕΣ ΩΜΟΤΗΤΕΣ=Μέρος Β΄ : 31 Μαίου 1945 η ομάδα καθηγητών υπέβαλε την έκθεσή της...:
"Οι Βούλγαροι...εισήλθον εις την Β.Ελλάδα υπό όρους πρωτοφανείς από απόψεως διεθνούς δικαίου. Σύμμαχοι δηλαδή των Γερμανών, οι οποίοι δολοφονικώς επιτιθέντες κατά της Ελλάδος κατέλαβον αυτήν, εισήλθον ως εντολοδόχοι αυτών, άνευ αντιστάσεως και κατέλαβον επαρχίας ανηκούσας εις κράτος, προς το οποίον δεν είχον κηρύξει τον πόλεμον..."
Υπενθυμίζουν ότι κατά τη διάρκεια της Κατοχής υπήρχαν πληροφορίες για τα εκγλήματα των Βουλγάρων στις περιοχές που είχαν παραδώσει σ΄αυτούς οι Γερμανοί, αλλά οι διαμαρτυρίες που απηύθυναν τα πανεπιστήμια στους Γερμανοϊταλούς δεν είχαν αποτέλεσμα.
Αναφέρουν δε...
"...Ευθύς ως οι Βούλγαροι εισήλθον εις τας ελληνικάς επαρχίας έθεσαν με αμείλικτον συστηματικότητα εις εφαρμογήν το πρόγραμμα του εκβουλγαρισμού αυτών.
Προς τούτο κατέλυσαν το ελληνικόν κράτος υπό πάσαν αυτού εκδήλωσιν.
Απήλασαν ή δι΄οιωνδήποτε άλλων μέσων ηνάγκασαν εις αναχώρησιν τους νομάρχας και τους άλλους διοικητικούς υπαλλήλους, τους δικαστικούς, τους μητροπολίτας και την χωροφυλακήν.
Τους δημοτικούς άρχοντας μέχρι και των τελευταίων χωρίων αντικατέστησαν με Βουλγάρους, βοηθουμένους από δύναμιν χωροφυλακής.
Αντικατέστησαν επίσης δια Βουλγάρων τους Έλληνας ιερείς, εις τους οποίους απηγόρευσαν τας ιεροπραξίας, εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, κατά τας οποίας δια λόγους αργυρολογίας εφάνησαν ανεκτικώτεροι, κατεδίωξαν δε τους ιερείς και υπέβαλαν αυτούς εις παντός είδους εξευτελισμούς, κακώσεις, φυλακίσεις, πολλούς δε με βασανιστήρια εθανάτωσαν.
Σχεδόν συγχρόνωνς εστράφησαν κατά της ελληνικής γλώσσης. Έκλεισαν τα ελληνικά σχολεία, απήλασαν και κατεδίωξαν τους διδασκάλους, απήλειψαν τας ελληνικάς επιγραφάς από καταστήματα, δρόμους, εκκλησίας και επέβαλαν όχι μόνον εις τους νέους τάφους να αναγράφωνται τα ονόματα με βουλγαρικά γράμματα, αλλά και εις παλαιούς τάφους, να αντικατασταθούν αι ελληνικαί δια βουλγαρικών επιγραφών. Οι ομιλούντες ελληνικά εις τους δρόμους διέτρεχον κίνδυνον προστίμου και ξυλοκοπήματος.
Τας απελάσεις επεξέτειναν και εις άλλους σημαίνοντας Έλληνας, των οποίων η επί τόπου παραμονή θα ηδύνατο να ενισχύση την κατά του εκβουλγαρισμού αντίστασιν του πληθυσμού και προέβησαν έπειτα εις την λεγομένην απογραφήν των κατοίκων, κατά την οποίαν δι΄απειλών, υποσχέσεων, εκβιασμών προσεπάθουν να αναγκάσουν τους Έλληνας να δηλώσουν ότι δέχονται την βουλγαρικήν υπηκοότητα, εθέσπισαν δε τον περίφημον νόμον περί ιθαγενείας, κατά τον οποίον οι επιμένοντες εις την ελληνικήν ιθαγένειαν απηλαύνοντο αποξενούμενοι της περιουσίας των.
Ούτω άνω των 200 χιλιάδων Ελλήνων απεμακρύνθησαν την γερμανοκρατούμενην Ελλάδα και έζησαν μέχρι της απελευθερώσεως την θλιβεράν ζωήν των προσφύγων.
Όταν όμως είδαν, ότι με τα "ηπια" αυτά μέσα δεν επετύγχαναν τον επιδιωκόμενον σκοπόν, κατέφυγαν εις την βλεδυράν σκηνοθεσίαν κομμουνιστικού ψευδοκινήματος, το οποίον έδωκεν εις αυτούς την αφορμήν εξοντώσεως 15.000 περίπου Ελλήνων εις την Δράμαν και την περίξ περιοχήν.
Οι φόνοι, ομαδικοί ή μεμονωμένοι, εξηκολούθησαν εις όλην την κατεχόμενην χώραν καθ΄όλην την διάρκειαν της κατοχής.
Τον εκβουλγαρισμόν επιχείρησαν να συμπληρώσουν με την εγκατάστασιν δεκάδων χιλιάδων Βουλγάρων εποίκων, οι οποίοι, ως αληθιναί ακρίδες επέπεσαν κατά της δυστυχισμένης χώρας.
Τα καλύτερα σπίτια και έπιπλα, ενδύματα και άλλα εφόδια, τα γονιμώτερα χωράφια ηρπάγησαν και παρεδόθησαν εις τους εποίκους.
Όπου δεν υπήρχαν κατάλληλα οικήματα ηναγκάζοντο οι κάτοικοι να κρημνίζουν τα σπίτια των και με τα υλικά να κατασκευάζουν ευπροσώπους κατοικίας δια τους εποίκους με προσωπικήν των εργασίαν εις εμφανή μέρη παρά τους δημόσιους δρόμους.
Αι αγγαρείαι ήσαν εις την ημερησίαν διάταξιν. Οι δυστυχισμένοι χωρικοί ήσαν υποχρεωμένοι να καλλιεργούν τα χωράφια των, τα οποία είχαν παραχωρηθή εις τους Βουλγάρους εποίκους, και εις το τέλος έπρεπε να εύρουν και χρήματα δια να πληρώσουν τους φόρους των χωραφιών αυτών.
Επίσης ήσαν υποχρεωμένοι να πληρώνουν και τους φόρους περιουσίας και εισοδήματος δια τας οικοδομάς, από τας οποίας είχαν εκδιωχθή και άλλας ποικιλωνύμους χρηματικάς επιβαρύνσεις.
-----------------
Ένα ακόμη μέρος αύριο για τον αποδεκτισμό του πληθυσμού, χωρίς ιδιαίτερα φρκιαστικές λεπτομέρειες, τις οποίες αν θελήσετε μπορείτε να τις βρείτε.
Απλά για να έχετε μια εικόνα του τι γινόταν τότε σε εκείνη την περιοχή του χάρτη μας.
Θα αφιερώσω όμως ένα νήμα για το Δοξάτο αλλά του 1913...

[Prof. Loizos G Loizou | MD | DSc (Hons) | PhD (C) @DrLoizos]

Φίλοι μου,

Πώς μπορούμε να νικήσουμε τον καρκίνο στα παιδιά;

Δείτε τώρα το σύντομο βίντεο 4 λεπτών

"Πρόληψη καρκίνου σε παιδιά και έφηβους: 6 τρόποι δράσης"

#ΠαιδικόςΚαρκίνος #Πρόληψη #Ελπίδα #ΚαρκίνοςΣταΠαιδιά #ChildhoodCancer #CancerPrevention

[FLORENTIA @florentiafl]

Ο Μέγας Αλέξανδρος σε "θρόνο"...
Είχα μια έντονη συζήτηση χθες βράδυ με θέμα, τι άλλο, τον Μέγα Αλέξανδρο. Η ιστορία ξεκίνησε, για να σας πω και κάποια πράγματα, με την ανακάλυψη ενός χειρογράφου, που όπως μου είπαν (και υποστήριξαν) είναι η περιβόητη έκθεση/σχεδιάγραμμα του Αμβρόσιου Σκυλίτση για τις οδηγίες προς την εύρεση του τάφου του Μεγάλου Αλεξάνδρου.
Αν και σας τα έχω πει στο περίπου, για το τι λέγεται ότι είδε ο Σκυλίτσης το μακρινό 1850 στην επίσκεψή του στα υπόγεια του τεμένους Νάμπι Ντανιάλ...το απίθανο να θέλουν τον Αλέξανδρο καθισμένο σε θρόνο με στέμμα στο κεφάλι και γύρω σκορπισμένα βιβλία και πάπυροι ξεπερνά κάθε φαντασία.
Είπαμε ναι οι Αιγύπτιοι ήταν φοβεροί στην ταρίχευση, και οι Βαβυλώνιοι έβαλαν το χεράκι τους για την αναγκαία δίχρονηπαραμονή στη χώρα τους, στη διατήρηση του σώματός του, αλλά και καθισμένος...ε όχι!
Και επί τη ευκαιρία, ξέρετε ποιους έθαβαν καθισμένους σε θρόνους και γιατί;

[Dona @mavrotsaihellas]

What would you do with this space?

[FLORENTIA @florentiafl]

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ=Μέρος Γ΄: Το "Κεντρικό Συμβούλιο Ποντίων" των Αθηνών, εξέδωσε λεπτομερή έκθεση των κακουργημάτων που διεπράχθησαν από τους φανατισμένους Τούρκους (και έχουν το θράσος να λένε εμάς εθνικιστές) εναντίον των Ελλήνων του Πόντου.
Από την έκθεση αυτή θα αναφέρουμε λίγα, ενδεικτικά :
- "εν Κερασούντι εκ του εκ 14.000 ελληνικού πληθυσμού εναπέμειναν μόνο 4.000 γυναικόπαιδα λιμοκτονούντα"
- Για τις μεγάλες πόλεις Αμισό, Πάφρα και τη Μερζεφούντα : "Ουδαμού έγινε συστηματικωτέρα σφαγή και εξόντωσις της γενομένης εις την περιοχήν ταύτην. Την 5ην Απριλίου του 1921, τουρκικός στρατός εκ 10.000 ανδρών, υποβοηθούμενος υπό Τσέτηδων και χωρικών ήρχισεν αιφνιδίαν επίθεσιν κατά ολοκλήρου της περιφερείας Πάφρας. Εμπρησμοί, τυφεκισμοί, φόνοι δια λόγχης, απαγχονισμοί, ατιμώσεις. Έναν ολόκληρον μήνα διήρκεσε αυτή η φρικώδης καταστροφή. Όλα τα ελληνικά χωριά της περιοχής είχον μεταβληθεί εις σωρούς ερειπίων, οι δε κάτοικοι, πλην ελαχίστων, κατακρεουργήθησαν. Οι κάτοικοι του χωριού Μουσαμλή, απέχοντος τρίωρον από της πόλεως Πάφρας, ενεκλείσθησαν εις την μεγάλην οικίαν Τσιγάλογλου και πυρποληθείσης της οικίας κατεκάησαν όλοι..."
Όσο όμως κι αν οι γείτονες (αλλά και δικοί μας δυστυχώς) προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι φρικαλεότητες είναι γέννημα της νοσηρής φαντασίας μας, υπάρχουν αδιάψευστες μαρτυρίες, τόσο για τις εκτοπίσεις όσο και για τις σφαγές των Τούρκων εναντίον των Ελλήνων του Πόντου ξένων, Ευρωπαίων και Αμερικανών, παρατηρητών.
Για παράδειγμα, ο ταγματάρχης Γιόουελ (επικεφαλής της Αμερικανικής Επιτροπής Βοηθείας της Ανατολής), γράφει στην έκθεσή του :
"Οι εκτοπισθέντες εκ των παραλίων του Πόντου και του εσωτερικού Έλληνες από τα μέσα του 1921, άρχισαν να καταφθάνουν τον Οκτώβριο του 1921 στο Χαρπούτ. Δηλαδή, τα "απομεινάρια" των εκτοπιζομένων. Διότι εκ των 30.000 των προοριζομένων δια το Χαρπούτ, μόλις 5.000 έφτασαν. Οι υπόλοιποι πέθαναν στον δρόμο. Ένας Αμερικανός από την Επιτροπή μέτρησε πάνω στο δρόμο για το Χαρπούτ 1.500 πτώματα..."
Ή ο Αμερικανός δημοσιογράφος Γκίμπονς, ο οποίος γράφει τον Ιούνιο του 1922 στον "Αγγελιαφόρο της Βοστώνης" :
"Από 25.000 Έλληνες της περιφερείας Τραπεζούντος δεν απέμειναν παρά έξι μόνο ιερείς και δέκα πολίτες".
Ο απολογισμός των θυμάτων των τουρκικών διωγμών στον Πόντο, μόνο ως "φρικιαστικός" θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί. Από τους 650.000 Πόντιους εξοντώθηκαν οι 350.000.
Από αυτούς, 230.000 άνθρωποι εξοντώθηκαν κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ 50.000 (στην πλειονότητά τους γυναίκες και παιδιά), έχασαν τη ζωή τους από την κατάρρευση του Μικρασιατικού Μετώπου μέχρι την άνοιξη του 1924.
Αυτές οι άθλιες συνθήκες ζωής στα τάγματα εργασίας που αναφέραμε χθες, αλλά και οι διωγμοί στις πόλεις, ήταν λογικό και επόμενο να υποχρεώσουν (κατά κάποιο τρόπο) πολλούς Ποντίους, ήδη από το 1914, να αναζητήσουν καταφύγιο στα όρη της περιοχής.
Αυτοί ακριβώς οι Πόντιοι αποτέλεσαν τους πυρήνες των πρώτων ποντιακών ανταρτικών μονάδων, οι οποίες είχαν ως μέλημα την αυτοάμυνα των ελληνικών χωρών και εξασφάλιζαν αρχικά τον οπλισμό τους με επιθέσεις εναντίον ολιγάριθμων τουρκικών στρατιωτικών αποσπασμάτων.
Η συγκρότηση όμως "καθαρών" ανταρτικών σωμάτων άρχισε να λαμβάνει πιο οργανωμένο χαρακτήρα, μετά τη νίκη των Ρώσων επί των Τούρκων, στο μέτωπο του Καυκάσου και την κατάληψη της Τραπεζούντας, το 1916.
Τότε ήταν που οι Πόντιοι ενθαρρύνθηκαν και άρχισαν μάλιστα να προμηθεύονται όπλα από τις ποντιακές κοινότητες της Ρωσίας, αλλά και από τον ρωσικό στρατό.
Και είναι ακριβώς αυτή η περίοδος κατά την οποία το όνειρο των ανταρτών και ολόκληρου του ποντιακού λαού για τη δημιουργία της Ελληνικής Δημοκρατίας του Πόντου αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά.
Τα "αντιστασιακά" κινήματα, δεν θα ονομάζονταν έτσι, αν δεν είχαν πείσμα, θέληση και ομαδικότητα. Και αυτά τα τρία στοιχεία χρειάστηκε να τα εκμεταλλευθούν οι αντάρτες του Πόντου, όταν, η πολιτειακή μεταβολή στη Ρωσία, με την επανάσταση των Μπολσεβίκων, η αποχώρηση του ρωσικού στρατού από την Τραπεζούντα, η τουρκοσοβιετική προσέγγιση και η ανάπτυξη του κεμαλικού κινήματος, τους έφεραν (εκ των πραγμάτων) σε δύσκολη θέση.
Και δεν θα είναι υπερβολή αν αναφέρουμε πως στα απάτητα βουνά του Πόντου γράφτηκαν εκείνη την εποχή οι σελίδες μιας πραγματικής εποποιίας.
Μια από τις πρώτες αντάρτικες ομάδες που σχηματίστηκαν στον Πόντο από το 1916, ήταν εκείνη του καπετάνιου Βασιλείου Ανθόπουλου, γνωστού και ως Βασίλ-αγά ή Καρά-Βασίλ. Το πιστεύω αυτού του καπετάνιου όριζε ότι έπρεπε να γίνει "γενική επανάσταση" των Ποντίων, σε συνδυασμό με τη ρωσική προέλαση. Η ομάδα του Ανθόπουλου δρούσε στα μετόπισθεν του τουρκικού στρατού, καταστρέφονταν γέφυρες και προξενώντας ποικίλες δολιοφθορές...Και αυτές οι ενέργειες ήταν αρκετές για να γίνει σύντομα ο Ανθόπουλος ο φόβος και ο τρόμος των Τούρκων της περιοχής της περιφέρειας Αμισού.
Όμως δεν ήταν μόνο αυτός. Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες αντάρτες ήταν ο Αντών-Πασάς, ο οποίος διοικούσε την ομάδα με τη γυναίκα του καπετάνισσα Πελαγία. Προστατεύοντας τα ελληνικά χωριά, σύντομα έγινε το φόβητρο των τουρκικών συμμοριών. Μετά τον θάνατό του, το 1917, η ομάδα του συνέχισε τη δράση της με επικεφαλής την καπετάνισσα Πελαγία, ως το 1923.
Και φυσικά είχαμε και τον Πόντιο "Κολοκοτρώνη", τον 25χρονο Αναστάσιο Παπαδόπουλο, γνωστό και ως Κοτσά-Αναστάς, ο οποίος με λίγες εκατοντάδες άνδρες καθήλωσε για δυο μήνες μια ολόκληρη τουρκική μεραρχία με επικεφαλής τον Λιβά πασά στη θέση Κουρταλάν.
Για πόσους ακόμη να γράψουμε...
Ενδεικτικά ας αναφέρουμε τον Ιωάννη Κιαγχίδη από τη Γαλίαινα, τον Σάββα Ατματζίδη που βρήκε τραγικό θάνατο προσπαθώντας να σκοτώσει τον δήμιο του Ποντιακού Ελληνισμού, Τοπάλ Οσμάν, τον Ιπποκράτη Δεδέογλου, ο οποίος στα βουνά της Πάφρας έγινε ο αμείλικτος τιμωρός των Τούρκων εγκληματιών...
Όλοι μα όλοι γεμίζουν σελίδες άφθαστου ηρωισμού!
-------------------------
"Νιώθω σαν να χτυπάμε τα κεφάλια μας στα σίδερα.
Πολλά κεφάλια θα σπάσουν.
Μα κάποια στιγμή, θα σπάσουν και τα σίδερα."
Η συνέχεια αύριο!
Καλημέρα σε όλους!

[FLORENTIA @florentiafl]

Η ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ= Ενός λαού που ή ιστορία χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ένας λαμπρός πολιτισμός με τεράστια προφορική και γραπτή παράδοση, ο Ποντιακός Ελληνισμός υπέστη από την Τουρκία όλα εκείνα τα δεινά, τα οποία με τη σύμβαση του ΟΗΕ του 1948, χαρακτηρίζονται ως "γενοκτονία".
Αν και ανάλογες τραγωδίες άλλων λαών (όπως των Εβραίων και των Αρμενίων) είναι γνωστές πλέον όχι μόνο σε γενικές γραμμές αλλά και στις πιο ανατριχιαστικές τους λεπτομέρειες, εντούτοις το δράμα του ξεριζωμένου Ποντιακού Ελληνισμού παρέμενε στη σκιά, όχι μόνο για τους ξένους αλλά και για τους ίδιους τους Έλληνες, οι οποίοι στην συντριπτική τους πλειοψηφία αγνοούσαν την περιπέτεια ενός από τα πιο ζωντανά κομμάτια του Ελληνισμού.
Για δεκαετίες το επίσημο ελληνικό κράτος τηρούσε (όσον αφορά στην προσπάθεια αφανισμού των Ποντίων), πολιτική λήθης ή καλύτερα εξαφάνισης της ιστορικής μνήμης και μόλις το 1991, η 19η Μαίου ανακηρύχθηκε από το Ελληνικό Κοινοβούλιο ημέρα εθνικής μνήμης για τη γενοκτονία των Ποντίων.
Αποτελώντας τμήμα της γενικότερης τραγωδίας των Ελλήνων της Μικρασίας, η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού από το 1916 έως το 1922 χαρακτηρίζεται από δυο ιδιαιτερότητες :
την ένοπλη δράση αντάρτικων σωμάτων στα βουνά και την απόπειρα δημιουργίας αυτόνομης δημοκρατίας.
Δυστυχώς η ελληνική εξωτερική πολιτική της εποχής δεν συμπεριέλαβε στους σχεδιασμούς της το θέμα των Ποντίων (εκτός από μεμονωμένες περιπτώσεις), σφάλμα ολέθριο, το οποίο αν είχε αποφευχθεί θα μπορούσε ενδεχομένως να αποτρέψει την τραγική έκβαση της ελληνικής εκστρατείας στη Μικρασία...
--------------------
–Ἔπαρ’ υιέ μ’ την σπάθην σου, τ’ Ελλένικον κοντάρι σ’
δέβ’ ἀτουνούς, σκόρπισον ἀτ’ς σὰν ἄνεμος τὰ φύλλα.
–Χίλιους ἔκοψα τὴν πιρνήν, χίλιους τὸ μεσημέριν,
μὰ ὁ Θὸς ἔστεσεν τὴν βροχὴν καὶ βρέχει Τουρκοπούλεα,
ὁ Θεὸς ἔστεσεν τὴν βροντήν, βροντοῦν τὰ ἐγκλησίας.
– Ντ’ ἐποίκαμεν σὲ νὲ Θεέ, ’ς σὸ αἷμαν βουτεμένοι!
Σεράντα χρόνια χτίσκουνταν τοῦ Ἕλλενου τὸ κάστρον
κι’ ἀτώρα νὰ χαλάεται μὲ τὸ βαρὺν τὴν σπάθην!
Ἐκεῖ πουλλία κελαηδοῦν μὲ φλιβερὸν λαλίαν,
ἐκεῖ Ἕλλενοι ἀπέθεναν, μύρεα παλληκάρεα!
---------------------
Θα πούμε σιγά σιγά κάποια πράγματα. Κυρίως για την αιμοσταγή τριανδρία των Νεοτούρκων : Εμβέρ, Ταλαάτ,Τζεμάλ...
Καλημέρα σε όλους

[Chief Egregore Officer @ChiefEgregore]

This makes me angry like nothing else.

I have lived in multiple different countries on various continents, and traveled to many more. I have experienced life in the most high-trust societies on Earth, as well as low-trust societies.

I maintain that no single factor will have a larger effect on your quality of life than whether you live in a high or low trust society. The difference in what it's like to merely exist in a high vs low trust society is indescribable. You have to experience it to understand it.

It's not just that if you lose your wallet on the train, you might be able to get it back with everything still inside. It's the ability to simply exist, unguarded.

In an even moderately low trust society you must remain constantly vigilant because it is the people who do not practice this that will ultimately be preyed upon. This places a barrier on all social interaction. I am required to be suspicious of everyone. Everyone is out for my money until proven otherwise. There are erratic and unpredictable people moving about in public whom I must be hyper aware of because you never know when one of these people is just going to shove you in front of traffic. It probably won't happen, but sometimes it does. Better to stay vigilant.

But in the high trust society you can just relax. You can let your guard down. Interactions are friendlier and more pleasant because good intentions can generally be presumed from strangers.

The difference goes all the way down to the nervous system. It is permanent low level stress, with spikes of medium to high level stress, versus a completely stress free environment.

It colors every human interaction, every exchange, and even basic tasks like drawing cash from an ATM. It is probably the most significant factor in how your life goes beyond your own actions.

The dollar value of a high trust society is immeasurable. It is a truly invaluable thing. If I had to assign it some kind of value I'd place it in the realm of trillions or even quadrillions of dollars. It is that precious.

That our once high trust societies are being turned into low trust societies via unlimited importation of low trust people is a crime of unspeakable proportions. It is a kind of rape of the soul. The vandalism of the invaluable. And it is being done as a matter of policy. Our governments are deliberately inflicting this upon us. Our leaders are orchestrating this vandalism.

I cannot think about it without becoming furious. They have taken from us something so precious. And for what? The destruction of our societies is the point. It is not an accident, it is deliberate. I will never forgive them for facilitating this, and I am willing to accept ANY measure to get it back.

I don't care what they call me. I want every single one of these low trust society cretins deported until high trust is restored. There is literally no cost that is too great to restore our ability to simply live in peace.

[Prof. Loizos G Loizou | MD | DSc (Hons) | PhD (C) @DrLoizos]

Αγαπητοί μου φίλοι,

Ξεκινώντας να τρέχω τον Μαραθώνιο του Παρισιού, την περασμένη Κυριακή 13/4/2025, ένιωθα βαθιά μέσα μου ότι αυτή η διαδρομή δεν ήταν απλώς ένας αθλητικός αγώνας.

Ήταν ένας αγώνας συμπαράστασης και καρδιάς, για όλα τα παιδιά που δίνουν τη δική τους μάχη με τον καρκίνο και τη λευχαιμία, για τις οικογένειές τους, για την ελπίδα!

Τα 42 χιλιόμετρα αυτής της πορείας ήταν αφιερωμένα σε εκείνα τα παιδιά που παλεύουν καθημερινά για τη ζωή τους, και που μας δείχνουν τι σημαίνει αληθινή δύναμη.

Φορώντας τη φανέλα του Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ, ένιωσα ότι εκπροσωπώ κάτι πολύ μεγαλύτερο: την αλληλεγγύη, τη φροντίδα και την πίστη πως όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.

Η συμμετοχή μου εντάσσεται στο Διεθνές Σχέδιο Δράσης της Κύπρου για τον Παιδικό Καρκίνο (Cy-IAPCC), μια πρωτοβουλία που προσπαθεί έμπρακτα να φέρει ελπίδα εκεί όπου υπάρχει ανάγκη:

1. Αποστολή φαρμάκων και μεταφορά τεχνογνωσίας

2. Τηλεϊατρική και ανακουφιστική φροντίδα

3. Ενημέρωση και εκπαίδευση κοινού και επαγγελματιών

4. Συνεργασία με κυβερνήσεις & διεθνείς οργανισμούς

5. Έρευνες για την αιτιολογία, την πρόληψη και τη θεραπεία του καρκίνου.

Έτρεξα για να ακούγεται συνεχώς φωνή των παιδιών που παλεύουν, και μαζί τους, η φωνή της Κύπρου και του Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ που προσφέρουν ελπίδα, φροντίδα και ουσιαστική βοήθεια, στην Κύπρο αλλά και διεθνώς.

Και θα συνεχίσω αδιάκοπα αυτόν τον αγώνα.

Γιατί τα παιδιά μας το αξίζουν.

Γιατί, ακόμη κι αν η Κύπρος είναι μικρή χώρα, μπορούμε να προσφέρουμε σημαντική βοήθεια και ανακούφιση εκεί που υπάρχει μεγάλη ανάγκη.

Σας ευχαριστώ όλους από καρδιάς για την υποστήριξή σας!

#ChildhoodCancer, #RunForHope, #ParisMarathon, #ΠαιδικόςΚαρκίνος, #ΤρέχουμεΓιαΤαΠαιδιά, #HopeInAction, #ΜαραθώνιοςΠαρισιού , #Κύπρος

[FLORENTIA @florentiafl]

ΑΓΙΟ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΟ= Πόσα μπορώ να σας πω...σε αυτό που επιλέξατε εσείς οι ίδιοι.
Ας δούμε λοιπόν για τι μιλάμε.
Το κύπελλο που χρησιμοποίησε ο Ιησούς στο Μυστικό Δείπνο και όπου φυλάχθηκε το αίμα Του μετά τη Σταύρωση...χάνεται στις μεσαιωνικές παραδόσεις.
Έχουν εκδοθεί πολλά έργα σχετικά, στα οποία διαφαίνονται τρεις βασικές απόψεις :
- Η πρώτη έχει θέμα την πραγματική επίσκεψη του Ιωσήφ της Αριμαθαίας και των μαθητών στην Αγγλία.
- Η δεύτερη δημιουργείται από μια πλούσια παρακαταθήκη των κελτικών μύθων, που έχουν ως βάση τις πραγματικές και φανταστικές περιπέτειες του βασιλιά Αρθούρου.
- Η τρίτη αναφέρεται στις απόκρυφες γνώσεις του παρελθόντος, που πέρασαν από γενιά σε γενιά, μέσα από τους μυημένους οργανωμένων συντεχνιών, με αρχαιότερη (ίσως), εκείνη των Διονυσιακών Τεχνιτών...
Είμαι όμως σχεδόν βέβαιο ότι όλες οι ιστορίες που αναφέρονται στο Άγιο Δισκοπότηρο, τόσο οι προερχόμενες από παγανιστικές θεωρίες, όσο και εκείνες που ξενικούν από τους Γνωστικούς ή ακόμη και από τις αδελφότητες των πρώτων αιώνων του Χριστιανισμού, εκφράζουν στην ουσία την εσωτερική διάσταση της Ορθοδοξίας, που είτε αρέσει είτε δεν αρέσει είναι η αιώνια αναζήτηση της πορείας προς το θείο!
Η αρχή αύριο...
Καλημέρα σε όλους!

[FLORENTIA @florentiafl]

Βιβλιοθήκη Αλεξάνδρειας=Κάποια στιγμή θα συνεχίσω εκείνο το νήμα, αλλά επειδή με ρωτήσατε γιατί ισχυρίζομαι ότι δεν καταστράφηκαν οι συλλογές...
Τι ήταν η Βιβλιοθήκη αυτή; Τα έχουμε πει. Ένα όνειρο να συγκεντρωθεί όλη η γνώση της ανθρωπότητας.
Πώς ξεκίνησε; Αιτία ένα πνευματικό κληροδότημα : Το εγκυκλοπαιδικό έργο του Αριστοτέλη και τους πρώτου διαδόχου του, Θεόφραστου.
Τα άπαντα του Αριστοτέλη σάπιζαν κυριολεκτικά σε μια σπηλιά στην Σκήψη της Τρωάδος, όπου έμειναν δυο αιώνες περίπου (από το 284 ως το 86 π.Χ) και απ΄όπου βγήκαν σχεδόν κατεστραμμένα.
Όμως ένας μαθητής του φιλοσόφου άρχισε να συγκεκτρώνει στην Αλεξάνδρεια όσα βιβλία έβρισκε και άρχισε να ταξινομεί τα ευρήματά του.
Από την προσπάθεια αυτή γεννήθηκε κάτι εντελώς νέο. Τα βιβλία, βέβαια, ήταν ήδη γνωστά. Γινόταν μάλιστα και εμπόριο βιβλίο, ή φυλάσσονταν σε δημόσια ή ιδιωτικά αρχεία.
Την λέξη "βιβλιοθήκη" όμως, την χρησιμοποιούσαν μόνο στην κυριολεκτική της σημασία. Σήμαινε δηλαδή "ερμάριο βιβλίων" ή "αποθήκη βιβλίων".
Χάρη, λοιπόν, στον Αριστοτέλη και τον Πτολεμαίο η βιβλιοθήκη έγινε χώρος μελέτης και σπουδής.
Τα βιβλία μέχρι τότε υφίσταντο κατ΄αρχήν στο μυαλό των ακροατών τους, που τα απομνημόνευαν. Τα γραπτά αποτελούσαν θωράκιση της μνήμης.
Στο Μουσείο της Αλεξάνδρειας ήταν εντελώς αδύνατο να απομνημονεύσει κανείς την απίθανη ποσότητα έργων που υπήρχαν στα ράφια (Πρωτότυπα; Μα όχι φυσικά!).
Το γραπτό αποκτά έτσι, θα λέγαμε, την αυτονομία του.
Και μια τέτοια βιβλιοθήκη πιστεύετε ότι δεν δημιουργούσε "άμιλλα" που έπαιζε αποφασιστικό ρόλο στη διαμόρφωση πνευματικών ανθρώπων;
Ιδρύθηκε λοιπόν στα πλαίσια ενός "κινήματος" για τη διάδοση της ελληνικής παιδείας και την ευνόησε τα μέγιστα.
Όμως, λίγο νωρίτερα από τους Πτολεμαίους, ο τύραννος της Ποντηράκλειας Κλέαρχος και ο βασιλιάς Νικοκλής της Κύπρου είχαν ήδη σχηματίσςει σημαντικές συλλογές βιβλίων. Αργότερα, οι βασιλείς της Μακεδονίας, της Μικράς Ασίας και της Συρίας ίδρυσαν, βιβλιοθήκες στις πρωτεύουσές τους, την Πέλλα, την Πέργαμο και την Αντιόχεια ή και στις μεγάλες πόλεις, ιδίως στην Αθήνα.
Μετά την ρωμαική κατάκτηση μερικές απ΄αυτές τις βιβλιοθήκες μεταφέρθηκαν στην Ρώμη μαζί με τα άλλα λάφυρα των κατακτητών.
Πολλοί ιδιώτες επίσης περισυνέλεξαν την κληρονομιά της Ανατολής. Στο Ερκουλάνουμ (Ηράκλειο) της Ιταλίας η έπαυλη μιας μεγάλης οικογένειας των Πισόνων, στην οποία υπήρχε μια απαράμιλλη συλλογή έργων στωικών φιλοσόφων, πήρε το όνομα "έπαυλη των παπύρων", λόγω των πολλών συγγραμάτων σε πάπυρο που βρέθηκαν εκεί.
Σε όλη σχεδόν την αυτοκρατορία τα γυμνάσια, τόποι ασκήσεως του πνεύματος όσο και του σώματος, οι θέρμες που χρησίμευαν περισσότερο για αναψυχή παρά για την υγιεινή, τα Ασκληπιεία και φυσικά τα ιερά των Μουσών απέκτησαν ράφια με βιβλία και αναγνωστήρια. Τέλος, οι αυτοκράτορες για να πανηγυρίσουν τις νίκες τους, ίδρυαν συνεχώς νέες βιβλιοθήκες, κυρίως μέσα στους περιβόλους των ναών.
Ο θρύλος λέει πως η υποδειγματική βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας χάθηκε μέσα στις φλόγες. Μιλάει μάλιστα, για πολλές πυρκαγιές. Η πρώτη τοποθετείται το 47 π.Χ. Η πυρπόληση των βιβλίων ηταν το τίμημα να κατακτήσει ο Καίσαρας την Κλεοπάτρα (αχ αυτοί οι έρωτες! Η Κλεοπάτρα πήρε το χρυσό από το Μαυσωλείο του Αλέξανδρου).
Η πιο ξακουστή απ΄αυτές τις υποθετικές καταστροφές οφείλεται, λένε, στον χαλίφη Ομάρ, που, πάντα κατά τον θρύλο, είπε : "Αν το περιεχόμενο αυτών των βιβλίων συμφωνεί με το βιβλίο του Θεού (εννοεί το Κοράνι φυσικά), δεν θα τα πειράξουμε...αν περιέχουν άλλο πράγμα, δεν είναι ανάγκη να τα κρατήσουμε".
Έτσι, οι τόμοι της Βιβλιοθήκης χρησίμευαν ως καύσιμη ύλη στα τέσσερις χιλιάδες λουτρά της πόλης για έξι μήνες.
Αυτός ο ισχυρισμός (τον οποίο θα μπορούσαν και έτσι έκαναν να επαναλάβουν όλοι οι φανατικοί κάθε θρησκεύματος) δημιούργησε μεγάλη εντύπωση. Και έτσι αποτελεί πλέον, μέρος του θρύλου της Βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας, αλλά ειλικρινά σας το λέω η γνησιότητά του είναι λίαν αμφίβολη.
Από την άλλη...η φωτιά είναι πράγματι, σύμβολο αποθέωσης και αφανισμού συγχρόνως. Πάνω στην πυρά ο Ηρακλής από άνθρωπος έγινε θεός, οι αιρετικοί καταδικάζονταν να ανέβουν στην πυρα, μια πυρκαγιά συμβολίζει το τέλος της Τροίας και στην νεώτερη ιστορία, τα κρεματόρια των Ναζί (και μην αρχίσετε τα δεν υπήρχαν και τα σχετικά) προκαλούν την μεγαλύτερη φρίκη απ΄όλα τ΄άλλα μέσα γενοκτονίας.
Επειδή η φωτιά καταργεί την ατομικότητα των όντων και την μοναδικότητα των αντικειμένων, θεωρείται ο κυριότερο εχθρός των βιβλίων, που μετέχουν και στις δυο ιδιότητες.
Όσο για τις πυρές, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα έριχναν σ΄αυτές τα βιβλία από τα πανάρχαια χρόνια. Για παράδειγμα στην Αθήνα τα "αθειστικά" έργα.
Εμείς πάλι, οι αρχαιολόγοι, πιστεύουμε ότι η φωτιά περισσότερο συντηρεί παρά καταστρέφει τα βιβλία, κυρίως όσα καίγονται δύσκολα.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα έχουν ένα κοινό παρανομαστή. Περνούν μια περίοδο λήθης και εγκατάλειψης κατά την οποία υπόκεινται στην φθοροποιό επίδραση των στοιχείων της φύσης. Αλλά ο κυριότερος εχθρός των βιβλίων είναι περισσότερο η υγρασία παρά η θερμότητα.
Η υγρασία τα μουχλιάζει, τα διαλύει, σβήνει το μελάνι, ενώ η φωτιά (υπό ορισμένες συνθήκες) και γενικά η ξηρότητα, τα προφυλάσσουν από την καταστροφή.
Για να κλείσω, οποιαδήποτε βιβλιοθήκη στον κόσμο όσο μεγάλη και να είναι, θα καταντήσει μαυσωλείο της γνώσης αν δεν βρεθούν άξιοι αναγνώστες να εκμεταλλευτούν τους θησαυρούς της.
Και εσείς πιστεύετε ότι δεν βρέθηκαν;