Taşra Üzerine 5 Tez
1.
Taşra insanların görüntüde samimi oldukları ancak arka planda hep birbiriyle uğraştığı yerdir. İnsanların birbirinin yüzüne güldüğü ancak birbirinin iyiliğini pek de istemediği yerdir. Akrabalık ilişkileri çok önemlidir ancak en büyük kıskançlıklar, sıkıntılar, kavgalar, çekememezlikler hep yakın akrabalar arasında olur. Ana gündem hep başkalarının yaptıkları veya yapamadıkları, başkalarının sahip oldukları veya olamadıklarıdır.
2.
Taşra yeniliğe, farklılığa, heyecana, alternatife, eleştiriye, değişime dirençlidir. Burada en büyük günah farklı olmak ve sivrilmektir. Taşrada farklı olmak, görmek, sorgulamak, düşünmek ve bunları ifade etmek büyük günahtır. Çünkü bu kimsenin işine gelmez. Aykırı yaşayan ve düşünen her insan sorunlu, uyumsuz, sıkıntılı tip olarak etiketlenir. Bu yüzden taşrada en makbul profil dalkavuklardır.
3.
Taşrada önemli olan başarmak, yükselmek, kazanmak, iyi olmak değil; tek önemli olan ötekilerden iyi olmaktır. Önemli olan birilerinin sizi geçmemesi, sizden iyi olmaması, sizden daha çok kazanmaması, sizin sahip olduğunuzdan daha güzeline sahip olmamasıdır. Taşrada saatler hep başkalarına ayarlıdır.
4.
Taşrada her şey gücün etrafında döner. Erdemler, değerler, hassasiyetler hep güce, zenginliğe, statüye, nüfuza göre konumlandırılır. Güçlüler, zenginler, nüfuz sahipleri ilgili ilgisiz her sofranın baş misafiridir. Ve taşrada güç çok nadir el değiştirir. Köşe başlarını hep aynı insanlar tutar. Onlar ölür gider, yerine kendileri gibi düşük profiller gelir.
5.
Taşra kaderine terk edilen yerdir. Hep aynı isimler, aynı mevzular, aynı dedikodular, aynı alışkanlıklar, aynı entrikalar. Umut verici gelişmeler çok nadir olur. O da kısa süre sonra eski hali aratır noktaya gelir.
Ve gereğinden uzun süre taşrada kalırsanız ya zamanla yalnızlaşıp kendi köşenize çekilirsiniz ya çürüyüp oraya benzemeye başlarsınız ya da mücadele ederken hastalanır ölürsünüz.
Kadın hasedi:
İşe alım mülakatı başvurularında, güzel kadınların başvurusunun daha az kabul edildiği görüldü.
97 şirketin 90'ında bu elemeyi yapan kişi bir kadındı.
İntihar etmiyor olmamın tek sebebi annemin hayatta olması. Yaşamaya değer bir sebep göremiyorum uzun süredir. Bir anlamı yok, bir yere de varmayacak. Bu durumu anneme de söyledim. Hayatımda kader veya hayırlısı olarak gördüğüm herhangi bir unsur da yok. Ne kadar orospu çocuğu varsa on numara hayat yaşıyorlar. Ne iş ne para ne araba ne eş, hiçbiri tutmadı. Hayatta her şeyi yanlış yapmış da olamam. İnsan bir yerde bir şeyi başarmış olmalı. Mazeret bulup suçu aileme, ülkeye, hükümete de atabilirim. Hepsinin çok büyük payı da var. Ama bu da cevaplamaya yetmiyor. Bilemiyorum. Buraya gelip ağlanmak da doğru değil muhtemelen. Ve bir daha bu kadar gelip söylenmem de yüksek ihtimal. Yüzüm asık, mutlu değilim. Bir umudum falan da yok. Yardım da istemiyorum, bu bir yardım çığlığı değil. Doldum, boşaltamıyorum.
Nörobilimle gerçekten ilgili olan herkes bunu bilir. Bu yüzden psikolojide de insanlardan tutarlı benlik algısı beklentisi olması komik geliyor.
İnsanların kendi hakkındaki söyledikleri bile çoğu zamn doğru değil, e başkaları da bizi çok kısıtlı ve kengi algısıyla görüyor...😅
Felsefeyi yararı üzerinden savunan bir meslektaşım, “kendinde şeyden büyülendiğimi” söyledi. Dünya Felsefe Günü’nde bu itirazı iltifat sayıyorum. Bir düşüncenin büyüsü, çoğu zaman, henüz kimse ona “Peki bu ne işe yarayacak?” diye sormamışken başlıyor.
Kant’ın “kendinde şey”i, bize görünenle bilebileceğimiz şeyin sınırı üzerine düşünmeye çağırıyor. Aklın kendi sınırını fark etmesi de başlı başına bir özgürlük. Aristoteles’in Metafizik’te özgür insana benzettiği bilgelik arayışını bu yüzden seviyorum. Başka bilimler ihtiyaçlarımız açısından daha gerekli olabilir. Felsefenin özgürlüğü ise bir sorunun peşine sırf o soruyu merak ettiğimiz için düşebilmemizde.
Heidegger’in “Felsefeyle hiçbir şey yapılamaz” sözü, soruyu tersine çeviriyor. Felsefeye biraz zaman verirsek o bizimle ne yapar? Belki önce, her düşünceden bir fayda bekleme alışkanlığımızı sarsar.
Horkheimer ve Adorno’nun araçsal akıl eleştirisini de burada hatırlıyorum. Her şeyi verimle ölçmeye başladığımızda, düzenin nasıl daha iyi işleyeceğini uzun uzun konuşabiliyoruz. Peki bu düzen kimin için işliyor? Neyin uğruna böyle işlemesi gerekiyor? Felsefe o soruları masada tutuyor. Russell’ın Felsefenin Değeri’nde sevdiğim düşünce de bu. Bir sorunun açık kalması, kesin sandığımız şeyleri gevşetip bize başka türlü yaşamanın ve düşünmenin mümkün olduğunu gösterebilir.
İyi ki hâlâ birbirimize “Bu ne işe yarar?” sorusundan sonra “Peki, kimin işine?” diye sorabiliyoruz.
Dünya Felsefe Günü’müz kutlu olsun. 🦉🥂✈️⚡️
Bir kişinin pazarlık yapabilme becerisi ruhsal sağlığı ve kişilik özelliklerini anlamak açısından değerli bir ipucu olabilir. Hiçbir testte ya da self report’ta gördüğüm bir soru değil fakat çok önemli bir sosyal beceri olduğunu düşünüyorum. Siz pazarlık yapar mısınız?
Bir kişinin pazarlık yapabilme becerisi ruhsal sağlığı ve kişilik özelliklerini anlamak açısından değerli bir ipucu olabilir. Hiçbir testte ya da self report’ta gördüğüm bir soru değil fakat çok önemli bir sosyal beceri olduğunu düşünüyorum. Siz pazarlık yapar mısınız?
Bir kişinin pazarlık yapabilme becerisi ruhsal sağlığı ve kişilik özelliklerini anlamak açısından değerli bir ipucu olabilir. Hiçbir testte ya da self report’ta gördüğüm bir soru değil fakat çok önemli bir sosyal beceri olduğunu düşünüyorum. Siz pazarlık yapar mısınız?
Türkiye'de 3 üniversite bitirmiş, hem çocukluk hem de okul arkadaşım olan biri var. liseyi fen lisesinde okudu, kız gerçekten süper zeka. şu an 60 bin tl maaşı begenmedigi için çalışmıyor. 4 ay önce öğrendim ki bim'de kasiyerlik yapıyormuş. ben lise 1'de sınıfta kaldım, üniversiteyi zar zor bitirdim. yapmadığım iş kalmadı, kimi zaman maaş bile almadım. demek istediğim şu, tecrüben olmadığı sürece ne dogru düzgün para kazanabilirsin ne de çalıştığın fabrikalarda istediğin yerlere gelebilirsin. iş begenmeyin, parayı da begenmeyin. begenen birileri illa çıkar sizde evde ananızla oturur onun maaşıyla birşeyler yapmaya çalışırsınız
Aslında iki yıldan uzun süredir Tanrı'ya inanıyodum. Ama bunu ilk defa kapsamlıca ilân ettim.
Çok güzel dönütler, çok güzel eleştiriler geldi.
Konunun detaylarıyla ilgili bu akşam 20:00'de soru-cevap yayını açacağım.
O zamana kadar izleyebilirsiniz:
https://t.co/tfp7SVy1as
Bir kişinin sıkıntılarına karşı olumsuz düşüncelerle -çözüm için harekete geçmeden- tekrar tekrar odaklanması (ruminasyon), zihnin farkında olmadan her şeyin umutsuz olduğuna dair kanıt toplayıp harekete geçme sorumluluğundan kaçtığı bir savunma mekanizması olabilir.
Budist felsefedeki "sabit bir ben yoktur" fikri nörolojik düzeyde desteklendi:
"Benlik", beyinde izole sabit bir bölüm değil; bellek, beden duyumu, sosyal biliş, eylem gözetimi ve dikkatin oluşturduğu sürekli değişen bir yapılanma olabilir.