sigaralar ve sahneler,
üstümde beyaz bir gülden dumansı esintiler,
yatıp uyumuşum bir parkta,
karanlığın içinde bembeyaz bir nokta.
izmaritler deliyor beyaz gülü,
ne kadar iğrenç,
ne kadar kötü delikler bunlar,
ve susmuşken her sokak lambası,
bu beyaz gül bu gidişle nasıl parlar?
on altı oldun mu sen hiç bu sokaklarda,
çarşaf çarşaf gözyaşlarını satarken dostlar,
babanın hakaretlerinden,
annenin beddularından,
daha sıcak değil miydi o dumanlar?
kalemimizi en büyük yerden kırdılar usta,
toparlayacak bir kişi tanıyorum aslında,
bize tekrardan hayatı sevdirecek,
o da o güzel gözleriyle sadece anılarda.
Hayır, bilinmezlik denizine ayağımı daldırmak,
Şüphe dolu bir hayalin peşinden koşmak.
Bunların korkusu yeter beni ölümden korumaya.
Ama hayattan beni kim koruyacak baba.
gülüşünü tanıyorum ama,
ama,
anlatsana merak ediyorum,
o gamzelerinden nasıl süzülüyor gözyaşların?
öyle bir resmet ki,
ben de göreyim geçmişindeki izleri.
gitti en ala şeytan cennete.
sözler verip beraber yol yürürken cehennemde,
kandırdı onu güzel gelecek düşleri.
şimdi ise geride kalan hayata küsmüş biri.
korkakların değil, cesurların işidir intihar. her gece yatarken düş kurar ve umutlanırsın, içten içe de bilirsin ki hepsi kuruntu. işte bunu kırmak cesur işidir.
hayallerimde yıkılıyor hayatım, sessizce kopuyor içimde kıyametler. ve mahşer alanında terazimi oluşturuyor bu suya düşmüş hayaller. beklentilerin rahminde doğmaz mı zaten adaletler?