Anlık olarak dünyanın en kuzey yerleşim birimi Longyearbyen’deyim. Şu an burada güneş hiç doğmuyor ama gündüz vakitlerinde her yer böyle pamuk şeker renginde.💜
müsait olmamayı sadece fiziksel aktivite olarak algıladığınız için bir insanın mental olarak size maruz kalmaya müsait olmayabileceğini kabul edemiyorsunuz
içimden geliyorken uzun uzun anlattığım, sevdiği her şeyi gözleri boncuk boncuk parlayarak anlatanları sırıtarak dinlediğim, eve dönüş yolunu uzatırken bir yandan sonraki günleri düşündüğüm, sevinçli ama hafif, kalabalık ama kendimle arkadaş gibi ilgilendiğim günleri özledim.
kendi yaşamına karşı mahcup olmak çok farklı bir durgunluk bırakıyor günlere ve akşamlara. “tam da böyle hayal etmiyordun ama bak bu da güzel” diye ellerinden tutup havada döndürmek istiyorum. yedi yaş günlerinden baktığımda yüzümün düşmeyeceği bir yaşam, içimde kalan sadece bu.