زندگی کارمندی یه جور بردگیه بنظر من.
کل روزت میره بدون اینکه پیشرفت خاصی توی زندگیت اتفاق بیفته. آخر ماه حقوقتو میگیری ولی نه پولی برای ساختن رویاهات میمونه، نه انرژی ای برای زندگی کردن.
آدم تا وقتی تو تخته، فکر میکنه هیچکس تو خیابون نیست و عجب دنیای خلوت و غمگینی. کافیه پاشی، خودتو به یه پارکی برسونی و ببینی چهقدر آدم بیرونن و دارن ورزش میکنن. تو تخت موندن بدترین کاریه که آدم میتونه در حق خودش بکنه.