Arkadaşım, can kardeşim Ayhan Kurtulan…
Hayat bazen en güzel insanları çok erken alıp götürüyor. Senin ardından yazmak ne kadar zor, anlatamam.
En son seni biraz olsun güldürebilmek için yanında olduğum günü hatırlıyorum. O derin acının arasında iç çekişini, “Buralarda mısın?” diyerek benden söz alışını unutmak mümkün mü? Biricik emanetin, ilk göz ağrın, doktor kızın Bese’nin bana dönüp seni teyit eden o bakışları hâlâ gözümün önünde.
Tavlada sana yenilmek bile ayrı bir keyifti kardeşim. Zarları eline aldığında yaşadığın heyecanı, zor zamanlarında bile umudu elden bırakmayışını bugün gibi hatırlıyorum. Seni yalnızca hastalıkla mücadele ettiğin günlerin içinde değil; gülen yüzünle, fedakarlığınla, dostluğunla ve kocaman yüreğinle hatırlayacağım.
Halkın için, ailen için, sevdiklerin için verdiğin mücadeleye tanıklık ettik. Bedenine işleyen o amansız illet seni bizden aldı belki ama bıraktığın dostluk, iyilik ve güzel hatıralar hiçbir zaman silinmeyecek.
Kardeşim; seni özlemle, dualarla ve daima güzel hatıralarınla anacağız.
Ruhun şad olsun Kekê Ayhan…