۱- خودکشی رضا برای من نشاندهندة درستی اعتبار نقدها و بحثهایی است که بر علیه کارآمدی سازمانهای غیردولتی در بر عهده گرفتن وظایف دولت طرح میشود. واقعا برای من عجیب است که کسی از نقش و مسئولیت جمعیت امام علی در این ماجرا سوال نمیکند؟
۳- حداقل انتظاری که از این مجموعه میرود این است که بیایند توضیح دهند رضا تا چه زمانی با این مجموعه در ارتباط بوده؟ این رابطه قطع شده یا تا روز خودکشی ادامه داشته و نهایتا چرا کار به اینجا رسیده است.
@OoryadSama ما که تا دیدیم خاطرهنویس؛ کارهاشون رو به اسم اتنوگرافی تو استنفورد و امثالهم چاپ میکنن؛ مشتی بیسواد عاشق ینگهدنیا هم همون خاطرهها رو اینجا میدن به خورد دانشجو. یه روز خاطرات انقلاب جنسی، یه روز خاطرات از فضای شهری یه روزم خاطرات از مقاومت فرودستان.
وقتش است که من هم صدایم را بلند کنم. صدایی که هفتسال سعی کردهام فراموشش کنم. فراموش کنم چون این ماجرا خوشقلبی و جامعهدوستیام را تحت تاثیر قرار داد. از دوستان همکارم فاصله گرفتم و عذابهای ریز و درشتی را از سرگذراندم./۱
۳- این ضربالمثل، مانیفست شوتیهای جوان خیابان آزادی است. کف آمدن از دهان استعاره از گرسنگی است و خون آمدن استعاره از کشته شدن در جریان سوختکشی. آنها ضربالمثل دیگری هم دارند «بانک جهانی این کوه رو برای ما برداشت اما جمهوری اسلامی، هیچ کاری برای ما نکرد».
۱- اینجا خیابان آزادی زاهدان است. آزادی به چلیآباد میرسد؛ محله غریبها، بیشناسنامهها، راندهشدهها، لعنتشدهها، چرسیملنگها؛ محله فروشگاههای مواد، شیرهکشخانهها، پاتوقها و «زری شاسیها»؛محلهای بدون قصابی با خانههای تکاتاق، بدون آب لولهکشی، بدون حمام و بدون یخچال.
۲- در این محله، بیماران قندی هفتهای یکبار هم نمیتوانند انسلین بزنند؛ از هر خانه فرزندانی در زندان شیرازند، از هر چند جوان یکی دو نفری سابقه زندان به خاطر مواد دارند، جوانهایش ضربالمثلی دارند با این مضمون که «دهنی که قراره ازش کف بیاد، خون بیاد بهتره»
@farangissbayat @aghil_dagha تعمیم وضعیت یک ساختار سیاسی فدرال به کشوری که حتی شهروندان «متوسط مرکزنشین» هم در اون به رسمیت شناخته نمیشن، به نظر خیلی سادهانگارانه میاد. ناسیونالیسم جنبش سبز مهمترین عامل درونی شکستش بود اما در وضعیت پیشامشروطه فعلی، به نظر میرسه فعلا همه باید برای اصل کلیتری تلاش کنیم
۱۳. از رفاه مردم بلکه از جان آدمها هم مهمتر است. آن روزهایی که جلوی سر در دانشگاه تهران، دانشجویان خشمگین آن شعار را میدادند چه کسی فکر میکرد، سالها بعد از مرگ اکبر هاشمی رفسنجانی، سیاستهایی که پینوشه یکی از نمادها و مجریهای اصلی آن بوده است، باغهای پستهاش را آباد کند؟
۱. رفاه شرکتها یا جان مردم
امروز فاز اول طرح شیرین کردن آب دریا و انتقال آن به گل گهر سیرجان، معدن مس سرچشمه، شهرک صنعتی اردکان و مجتمع صنعتی چادرملوی یزد افتتاح شد. طول این خط 827 کیلومتر است، هزینه طرح ۱۱ هزار میلیارد تومان تامینکنندگان: سه شرکت، وام بانکی و صندوق توسعه ملی
۱۲. تا یزد میرود. حضرتشان فرمودهاند بردن آب به نزدیکی معدن به صرفهتر از بردن صنایع به نزدیکی منابع آب است؛ آبشیرین کن این طرح احداث شده، ۸۰۰ کیلومتر لوله کشیده شده اما از سال ۱۳۸۲ تاکنون پروژه آب شیرینکن دوم کنارک-چابهار به بهرهبرداری نرسیده است؛ بله رفاه شرکتها نه تنها