روزگاری جنگ پرچمها، صحنه تکراری هر تجمعی بود که در خارج از ایران برگزار ��یشد.
روزگاری ایرانیان خارج از کشور، تکهتکه، مشغول ساقط کردن یکدیگر بودند و ج.ا. به ریش همه میخندید.
حالا یکصدا و یک پرچم و یک خواسته به خیابانهای فرنگ آمده. حالا یک رهبر وجود دارد که مردم ایران را نمایندگی میکند.
چه چیزی این بیرون تغییر کرده؟
شجاعت و صراحت مردم ایران، همه را حیرتزده کرده.
مگر میشود بعد از آن همه رشادت، باز هم اینجا بر سر پرچم جنگید؟
مگر میشود باز هم بر سر آنکسی که در صف نخست مردم قرار میگیرد، جدل کرد؟
این یکدلی مردم، گروههای چند هزار نفره را به جمعیت چند صد هزار نفره بدل کرد.
ما برای نخستینبار و پس از ۴۷ سال، از انسانهایی تکهتکه شده فاصله میگیریم و بدل موجی عظیم میشویم که بنیان ظلم را ویران میکند.