شما رو نمیدونم ولی من راه میرم و گریه میکنم. کار میکنم و گریه میکنم. رانندگی میکنم و گریه میکنم، میخندم و گریه میکنم. من مصداق فروپاشی روانیام.
به همه آدم هایی که حتی ذره ایی دوستشون داشتم حسودیم میشه. حتی در مقطعی کوتاه و زودگذر. دوست داشته شدن توسط من خیلی فوق العاده است و متاسفانه هرگز این محبت نسیب خودم نشد.