Hikayenin tamamı bilinmediği için herkes farklı yorumlarda bulunmuş. Hepinizin görüşüne saygı duyuyorum. Ancak şunu da eklemek isterim kendimde bir haksızlık payı görseydim ne bu tweeti alıntılama cesaretini gösterirdim ne de bugün bu kadar net konuşurdum.
Tesadüfen karşıma çıktı. Bunu görünce yorum yapmadan geçemedim.Bu hanımefendi bir zamanlar eski nişanlımın ablası oluyor. Geçen yıl benzer şeyleri yaşarken acımı küçümseyen, beklentilerimi gereksiz bulan, hatta beni arayıp hakaret eden insanlardandı kendileri. Benim düğün hayalim masraf, isteklerim fazlalık sayılmış; maddi imkansızlıklar bahane edilerek yükün sadece aileme bırakılması bile beklenmişti. Üstelik kendi hayatımı yaşamak yerine sürekli kendisiyle kıyaslanmıştım. Bugün bir zamanlar benim için gereksiz bulunan şeylerin başka bir hikayede eksiklik olarak anlatılması oldukça ironik. Demek ki mesele beklentilerin çokluğu değilmiş; bazen yalnızca kimin beklentisi olduğuymuş. Bir yuva kurmaya çalışan iki insana destek olmak yerine köstek olmanın da bir karşılığı varmış demek ki. İnsan, başkasının hayatında eksik bıraktığı şeylerin bir gün kendi hayatında ne anlama geleceğini hiç düşünmüyor.
Kimsenin mutsuzluğundan mutluluk duymam ama insan bazen Allah’ın adaletine hafifçe gülümsemeden de edemiyor. Belki de bazı cevapları zaman veriyor. Bazı hesapları da Allah’a bırakmak gerekiyor.
Evet, ben de tweetlerine iki yabancı kelime sıkıştırıp entelektüel persona kasan, her cümlesini felsefi bir keşif sanan bir intellectual wannabe’yim. What a pretentious little show. 💅
Bazen insan, gitmesini istediği birini en çok özlediği yerde bulur kendini. Ne tamamen vazgeçebilir ne de kaldığı yerden devam edebilir. Çünkü kalp, yaşanan güzel şeyleri saklarken akıl, canını acıtan gerçekleri unutmamakta ısrar eder.
Şimdilerde tek dileğim, bir gün bütün bunları hatırladığımda içimde bir şeylerin yeniden sızlamaması. Ne öfkeyle anmak ne de özlemle beklemek. Sadece yaşanmış olduğunu kabul edebilmek.