Hakkını arayan insanların toplum tarafından yalnız bırakılması çok canımı sıkıyor. Her seferinde. Bugün işçiler, geçmişte ve yarında hayvanlar/ağaçlar, kadınlar, onuru zedelenmiş her bir canlının her seferinde yalnız bırakılması, kafaların çevrilip görmezden gelinmeleri çok vahim
kalıba sığdırılmadan, sırf herkes yapıyor diye herkesleşme derdine düşmeden sade ve istediğim gibi kendimi ait hissettiğim bir yaşam sürmenin derdindeyim.
“Biz böyle doğduk, vallahi de böyle öleceğiz. Bir üniforma giymeye, bir rütbe taşımaya gerek yok. Türk için savaşıp; yine Türk için öleceğiz. Sadece silahla değil; fikirle, inançla…”
üzerinden henüz 3 sene geçmişken özellikle birebir şahidi olmadıysanız, umarım en azından şu günlerde paylaşımlarınıza dikkat ediyorsunuzdur, mesela yıkılmış binalar arkasına hüzünlü müzik videolarının bizzat depremi yaşamış insanları tetikleyebileceğini tahmin etmenizi dilerim