Son zamanlarda uykuya meylimin artmasından
anlıyorum ki vücudum beni hayatımdan korumaya çalışıyor. Ama ironik bir şekilde aylardır tek bir gece bile kesintisiz uyuyamadım.
Sadece bir doğum günümde günü ağlamadan
tamamlamak istiyorum ya. Doğum günleri çoğunluk için en mutlu, en değerli hissettikleri günlerden biriyken benim için bol gözyaşı ve hayal kırıklığından ibaret. Artık bugünü kutlamayacağım sanırım zira kutlanacak bir şey görmüyorum.
Kırgınken aldığım kararların arkasında bir gün bile
duramadım. Öfkem geçince yine o her söze inanan, cana yakın insana dönüşüyorum. Beni başkalarının ne kadar incittiği değil, kendimi korumayı bir türlü beceremeyişim bitiriyor. En büyük yenilgim kendime..