Ben affetmekten ya da intikamdan bahsetmiyorum. Benim durumum daha basit: Bana zarar veren insanlar benim için artık yok hükmündedir. Onlarla bir daha ilgilenmem. Unutmak tek intikam ve tek affediştir.
“kendini değersiz hissettiğin zamanların üzülme süresi vardır. o süre bittiğinde kendine saygı duyman gerektiğini öğrenirsin, mantığın konuşur. kendine saygı duydukça, hak etmediğine inandığın, değersiz hissettiğin yerden kalkıp gitmeyi öğrenirsin.yürümeyi öğrenmek böyle bir şey”
Sakin insanları seviyorum. Kelimelerini akıllıca seçen, asla sesini yükseltmeyenleri... Gösteriş için değil; sessiz ve uyumlu bir şekilde var olan, en azından kimseye zarar vermemeye çalışanları. Bu insanları ilham verici buluyorum.