Sanki içimizde aylarca birikmiş bütün yükler, onun kanat çırpışıyla dağıldı.
Bir bahar sabahı, o tanıdık gövde gökyüzünde süzüldü ve hiç tereddüt etmeden kondu kayığa.
Adem Amca oradaydı.
Her yıl olduğu gibi, gözlerinde ışıkla bekliyordu.
Ne bir çağrıya ihtiyacı vardı Yaren’in, ne de bir davete.
Biliyordu.
Burada bir dostu var.
Onu bekleyen biri var.
Yorgun da olsa, yollar uzun da olsa, dönmek için bir sebebi var.
Kayığın ucuna konduğu an, zaman durdu.
İkisi de birbirine baktı.
Ve bir anda, her şey tamamlandı.
Bir yılın eksik parçası yerine oturdu.
İçimizde bir şey kırıldı o an.
Gözlerimiz doldu.
Unutmuşuz mutluluktan ağlamayı.
Unutmuştuk, sadakatin bir kanadı olduğunu.
İyi ki geldin Yaren, iyi ki varsın Adem Amca.
Bu dünyada umut hâlâ kanat çırpıyor.
Ne güzel…
Oh beeee 🌸🌸🌸