Psikolojik danışma seanslarımda sayısız ayrılık hikâyesi dinledim. Çok azı, kaybettiği kişi için üzülüyordu. Çoğunluğu; giden zamanına, boşa çıkan emeğine, kırılan güvenine ve uğradığı haksızlığa üzülüyordu.
Yas, her zaman gidene değildir; insanın kendinden verdiklerinedir.
Olgun insanlar hayatlarıyla ilgili detayları, hedeflerini pek anlatmazlar. Gösteriş yapmayı sevmezler. Sessiz yaşarlar. Kendi içsel huzurlarını bozacak insanlara hayatlarında yer vermezler. Davranışlarında bir denge vardır.
Artık insanlar sizi maddi şeylerden kıskanmıyor; auranızı, kişiliğinizi, insanların sizi sevmesini, öz güveninizi kıskanıyorlar. Katlanmadıkları şeyler aslında bunlar…