İki travmatik aşk acısı sahnesi
Mertin karakterlerin geçmişini sınıfsal kodlarını iç dünyalarını analizederek ikisine de tamamen farklı ruh verişi
Feritin çaresizliği hüznü daha çocuksu ve dışa dönük Yusufun hayal kırıklığı gözlerindeki donuk gururlu ama içi paramparça ifadesi
Uzaktan kollarını açıp Seyran’a sarılan Ferit, ah neler yaşadılar🥺 Bu sahnenin çekildiği gece takibimiz gitmişti ya kahhar.O yüzden bu bölüm bu sahnleler her anlamda iyi hissetirmiyor🥺 #SeyFer
"böyle olması gerekiyormuş" kabullenişinin kalbi sızım sızım sızlatan bir yanı var. başka türlü olabilecekken, ileride çok güzel günler yaşayabilecekken, bu hikâye başka bir ihtimal ile de yazılabilecekken "buraya kadarmış" diyorsun ve diline gelen ne varsa hepsini yutuyorsun.