"Kimseye çiçek bahçesi vaad edemem artık. İsteyen olursa beraber ekeriz. Eskidendi o her şeyi sırtladığım günler. Artık çaba görmediğim her yerden uzaklaşıyorum."
Hani nasıl biliyor musun, yetişmek için canını dişine taktığın koşturduğun yere varmışsın da orda seni beklemiyorlarmış, orda sana yer yokmuş hissi. Hani ucu ucuna kaçırılmış her şeyin arkasında bıraktığı o kekremsi his. Bilirsin bazı sızılar eti değil, ruhu acıtır.
Karadutun lekesini, yine karadutun kendi yaprağı çıkartır. Problemler de böyledir. Birisi yarayı kimden aldıysa, çözümü yine yarayı verendedir. Sırf bu yüzden sahibi olmadığın yaraların dermanı olmaya kalkma asla. Çünkü çözüm sende değil. Beyhude yorulduğunla kalırsın.
Hiç yanlış yapmadım diyemem ama hep ne hissettiysem onun peşinden gittim, bazen çok doğru olmadığını bildim yaptıklarımın, bazen de yanlış olmasına rağmen doğrunun peşinden koştum elimden geldiğince. İnsan hissettiği yerde; durduğu kadar.