Ambulansla üniversite hastanesine gittim. Acil MR’da omurgamın yanında sinir köküne baskı yapan portakal büyüklüğünde bir tümör çıktı. Hoca “Bir ay daha gecikseydin kalıcı felç kalabilirdin” dedi. Acil ameliyat oldum, omurgama platin takıldı. O doktorların “kilo, stres, psikoloji” torbasına attığı şikayetim yüzünden az kalsın tekerlekli sandalyeye mahkum olacaktım.
Ailem bile “Doktorlar bir şey bulamadıysa fazla stres yapıyorsun” demeye başlayınca acımı savunamaz oldum. Ta ki bir sabah banyoda diş fırçalarken bacaklarımı hissedemeyip yere yığılana kadar. Belden aşağısı felç gibiydi.
İlk gittiğim ortopedi doktoru yüzüme bile bakmadan “Kilon var, kadınlarda bu yaşta duruş sorunu sık görülür, pilates yap” dedi ve sadece kas gevşetici yazdı. Birkaç ay sonra dahiliyeye gittim; doktor tahlillere bakıp “Hafif kansızlık ve düşük D vitamini var ama bu kadar ağrı yapmaz. Strestensin, fibromiyalji, psikolojik” diyerek antidepresan önermeye kalktı. “Ağrıdan ağlayarak uyanıyorum” dediğimde küçümseyerek “Kendinize hastalık icat etmeyin” dedi.
Aylardır geçmek bilmeyen şiddetli bir sırt ağrım vardı. Sanki omurgamın arasına kızgın bir demir çubuk sokulmuş gibiydi; geceleri uyutmuyor, sabahları yataktan zor kalkıyordum. Önce “masa başı çalışıyorum, duruş bozukluğudur” dedim ama ağrı giderek arttı, nefesimi keser hale geldi.