Yeditepe İstanbul’da Nilgün öyle evde otururken durduk yere “Çok şükür Ferhan var” diyip Ferhan’ı görmeye gidiyor. Sevdiğimiz birinin varlığına şükretmek, sığınmak, hep penceremizin kenarında saksılara tutunup ayakta kalan bir rüzgar gülü gibi. Dönüp duran, rengârenk, rengâhenk.