Tekim, kendime yetiyorum, çektiğim bir yoksunluk ya da vazgeçemeyeceğim bir alışkanlık, bir bağlılık yok; hayatı sevmeye çalışmakla uğraşmıyorum ve bu durumu romantize etmiyorum sadece akıştayım, rafine zevklerimin peşinde minimalist adımlarla koşuyorum; huzurluyum çokça.
Başardıklarımızı görüp kuduranlar, üzüntümüze üzülüyor maskesi ve vasat bir seremoni ile iştirak edenler, mutluluğumuza uzaktan izleyip keyiflenenler, “yapamazsın” söylemleriyle ruhumuzu daraltan şaklabanlar; hallettikçe sizi de değiştireceğiz.
Ulaşamıyorlarsa arkandan konuşurlar, başaramıyorlarsa çamur atarlar, yüz bulamazlarsa sıfatlar yakıştırırlar; manevi kodları bu çünkü, evrimlerinin son aşaması bencillik, hayata bir bakış açıları yok, rezil bir standartın içerisinde kayboluyorlar ve farkında değiller.
Tercih ettiğin yalnızlığa yabanilik derler, muhataplarını seçmeni egoizm ile suçlarlar, kaliteyi savunmanı şov olarak addederler, uzaklaşırsın anlamazlar, sükuneti seçersin yargılarlar, sürekli eleştiri yapmayı marifet zannedip tercihlerine saygı dahi duymazlar; bunlar böyle.
Deliyiz ama şairane, duygusalız ama mantık dahilinde, biraz yıkığız ama yüzyılın gereği, çokça ümtikarız çünkü kendimizi tanıyoruz, beklentimiz düşük çünkü beklentiye sebebiyet verecek fani kıt, neşemiz yerinde lakin şımarık değiliz; tutkumuz ruhumuza.