Hangi personanızı çıkardığınızda geriye "hiçbir şey" kalmıyor?
• İş insanı
• Anne / Baba
• Mağdur
• Başarılı çocuk
• Entelektüel
Hayatını tek bir psikolojik role bağlayanlar, o rol sarsıldığında tüm benliklerini kaybederler.
Benlik, tek bir maskeden çok daha geniştir.
Korkulu-kaçıngan davranmak, hem ısınmak hem yanmamak için ateşin etrafında dönüp duran biri gibi.
Yaklaşırsın, elin yanar, uzaklaşırsın, üşürsün.
Sorun ateşi sevmemen değil. Ateşin ne zaman yakıp ne zaman ısıtacağını hiç öğrenememiş olman.
Birini çok istediğin anda onu itmek, mantıksız değil, eski bir refleks.
Sevgi bir zamanlar hem ihtiyaç hem tehdit olduysa, beden ikisine aynı anda hazırlanır.
Kendine kızmadan önce şunu sor: "Bu tepki bugünün mü, yoksa çocukluğun mu?"
"Gitme ama yaklaşma" aslında bir çağrı.
Karşındaki bunu çoğu zaman tutarsızlık sanır, oysa içeride aynı anda iki cümle konuşuluyor.
İlişkide şunu söyleyebilmek çok şey değiştirir: "Şu an yakınlık istiyorum ve aynı anda korkuyorum."
Hiper Kaygılı olmak, içinde sürekli çalışan bir duman dedektörü gibi.
Ortada yangın yokken bile en küçük buharda öter.
Cevabın geç gelmesi, tonun değişmesi, her şey alarm. Sorun hissetmen değil, alarmın hiç kapanmaması.
Hep sen ararsan bir kez söyle: "Seni özlüyorum, sen de arasan sevinirim."
Cevap, arkadaşlığın nereye gittiğini gösterir.
Bu cümle bazen bir ilişkiyi toparlar, bazen de neyin bittiğini netleştirir.
Ego "ben"i mülk sanır: benim hikâyem, benim acım, benim yarınım. Tevhid, tapunun kimde olduğunu hatırlatır.
Tevhid der ki: Var olan tek O'dur.
Ego der ki: Ben de varım. Bütün savaş bu iki cümlenin arasındadır.
Hep sen arayan taraf olduysan, mesele ilgisizlik değil olabilir.
Bazı insanlar sevilmeyi, birinin kendini aramasıyla ölçer.
Peki sen? Aramayı bıraksan kimin kaldığını görmekten mi korkuyorsun?
Her arkadaşlık aynı yoğunlukta yaşamak zorunda değil.
Bazıları haftalık, bazıları yılda iki kez görüştüğün insanlar olabilir.
Mesafe, sevginin azaldığı anlamına gelmez. Beklentiyi gerçeğe göre ayarlamak lazım.
Bu hayatı, aynen bu haliyle, sonsuza kadar tekrar yaşamak ister miydin?
Ve bu kulağa nasıl geliyor?
Eğer cevap "hayır" ise bu bir yargı değil, bir işaret.
Pişmanlık geç kalmışlık değildir; henüz değişebilecek bir yer bıraktığının kanıtıdır.
Anlam, bir yerde seni bekleyen bir şey değil.
Bir şeye kendini verdiğinde, bir insana, bir işe, bir acıya tanıklık ettiğinde ortaya çıkıyor.
Anlamı arayan çok kişi, aslında kendini vermekten kaçıyor.
"Bana bunu yaşattılar" cümlesi rahatlatır.
Ama içinde küçük bir tuzak var: Suçlayarak özgürleşilmiyor.
Değiştiremediğin şeyi kabul et, ama bu hayatta senin elinde kalan payı da sahiplen. Acıtan yer orası.
Ne kadar yakın olursak olalım, kimse senin en derinine giremez.
Bu yalnızlık ilişkinin başarısızlığı değil, insan olmanın zemini.
Sevmek, bu yalnızlığı yok etmek değil; iki yalnızın birbirinin yanında durmayı seçmesi.
Ölümden korktuğumuzu sanıyoruz.
Aslında korktuğumuz şey, ölmeden önce hiç yaşamamış olmak.
Ertelediğin her cümle, söylemediğin her "hayır", o kaygının içinde birikiyor.