Küstürmeyin insanları hayata. sonra her şeyden vazgeçiyorlar. Yaşamaktan, güzel olan her şeyden... Bir odada yalnızlığı; bir dağ başında kalmayı, bir adada mahsur kalmayı, nerede bir yalnızlık varsa onu istiyorlar.Küstürmeyin işte bazı insanları...
bazen dostluk sandığımız şey aslında birine ağlama duvarlığı yapmak, birinin kötü anılarını döktüğü bir çöp konteynırı olmak ve kötü enerji baz istasyonuna dönüşmekten ibaret oluyor; bunu sürdürmek insanın kendine yapacağı en büyük saygısızlık
“senin hataların bile değerli”
bu cümleyi instada okusam ok der geçerdim ama annemden bi sohbetin sonunda duyduğumda oldu. bir süre hatalarım bile değerli diye nil karaibrahimgil edasında dolanabilirim. ve teşekkür ederim annecim sen sen olduğun için