Alparslan Kuytul🗣️
- Saltanatınızı sürdürebilmek için Filistin'i yalnız bıraktınız!
- Gemilerini bile durdurmadınız!
- İsrail'e karşı tavır koyamadınız çünkü göbekten Amerika'ya bağlısınız!
Filistine İhanetEtme
#GazaNeedsBread
YETER ARTIK!
Bu sessizlik, bu ikiyüzlülük, bu vicdansızlık YETER!
Gazze’de 50 binden fazla insan katledildi! Çocuklar açlıktan ölüyor, anneler evlatlarının cesetlerini kucaklıyor.
Ve dünya sadece bakıyor.
Böyle bir dünyada “insan hakları” yalanından utanmıyor musunuz?
Bu bir savaş değil!
Bu sistematik bir soykırım.
Bu; göz göre göre canlı yayında işlenen bir insanlık suçudur.
Ve sessiz kalan görmezden gelen herkes bu suçun ortağıdır!
Filistine İhanetEtme
#NoFlourinGazza
#GazaNeedsBread
Alparslan hocamıza kıymetli kardeşlerimle (@furkanhuzeyfe, @ibrahimgvnmz, @mkaynarpinar1) bayram ziyaretinde bulunduk.
Her zaman ve her durumda mazluma sahip çıkan ve adaleti savunan hocamızdan Allah razı olsun.
Boykot Cem Küçük Fenerbahçe Galatasaray
DUA | Alparslan Kuytul Hocaefendi'den gıyabi cenaze namazı sonrası Filistin için dua:
Ya Rabbi! İslam alemine, devletlerine baskı yaparak İsrail ile ilişkilerini kesmelerini sağlayacak güçlü cemaatler nasip eyle!
#RamazanBayramı
Pazartesi sabah erkenden zil çaldı ve apartman görevlimiz "abla Muhammedin aracı geldi, okul için, hemen aşağı inse" dedi. Oğlum o zaman 11 yaşında, 5. sınıfa gidiyor. Ben de ilk anda anlayamadım ve "Muhammed bugün okula gitmeyecek" dedim. Sonra "bu kimin aracı ki" diye düşündüm. Acaba önceki günkü kazanın üstüne arkadaşlar düşünüp çocukları okula araçla götürmeyi mi ayarladılar diye düşünürken hemen apartman görevlimizi aradım. "Ne aracı bu" dedim. "Okul servisi" dedi. Okul servisi deyince birden beynime kan sıçramış gibi oldum ve "Onu bekletin, hiç bir yere gitmesin aşağı geliyorum" dedim ve koşarcasına aşağı indim.
Oğlum okula servisle gitmiyor ki!
Okul yakın, yürüyerek gidiyor..
Hiç zaman kaybetmeden indiğim halde, baktım servis yok, gitmiş!
Birden "burada neler oluyor! Şimdi de oğlumu mu kaçırmaya kalkıyorsunuz" diye sesimi yükselttim.
"Hangi okulun servisiydi" dedim. Apartman görevlimiz "M. A. G. Orta Okulunun servisiydi" dedi.
Benim oğlum o okula gitmiyor ki! Oğlum G. Orta Okuluna gidiyor. Ayrıca şimdiye kadar hiç servis kullanmadık!
Apartman görevlimize soruyorum, "Muhammed dediğinden, bizim apartmana geldiğinden emin misiniz" diye, "Evet eminim Muhammedi almaya geldim dedi" diyor.
Yakın zamanda şüpheli bir kaza atlattığım için evin önünde bizim güvenliğimiz için gönüllü olarak bekleyen birkaç arkadaşımız vardı. Onlar hemen araçlarına binip servisin(!) arkasından yetiştiler.
Evet bir okul servisi(!) ve servis şoförünün verdiği cevap şu; "karşı binada oturan çocuk için geldik, yanlışlıkla sizin apartmandaki çocuğu çağırmışız." İki bina arasında cadde var. Ve biz yıllardır burada oturuyoruz kimse karşı bina yerine yanlışlıkla bize gelmedi..
Ayrıca karşı binada oturan komşumun oğlunun adı Muhammed değil ki!
Ve karşı binadan almaya geldim yanlışla sizin binaya sormuşum dediği çocuk da M. A. G. Orta Okulunda okumuyor ki! Henüz ilk okulda o..
Yükselen seslere apartmanın altındaki ve çevredeki esnaflar, sokağımızda sürekli bekleyen taksici, etrafta kim varsa geldi. Herkes noluyor diye soruyor. Ben öfke ve endişe içindeyim ve durumu herkese anlatmaya çalışıyorum.
İki gün önce büyük, şaibeli bir kaza geçirmişim zaten! Şimdi bir servis(!) gelip oğlumu almaya çalışıyor!
Hadi çocukları okula göndermeme kararı almasaydım!
Hadi uyku sersemi arkadaşlar okul için araç göndermiş zannetseydim!
Hadi oğlum normalde okula kendisi gittiği için o esnada aşağı inmiş olsaydı.. Ben ne yapardım o zaman! Babaları gözaltında, uzun karanlık bir yola giriyoruz belli! Ve etrafımızı daha ilk haftadan kurtlar sarmış!
Ve daha nice düşünceler içinde yüreğime bir yandan derin bir ateş düşerken bir yandan da bir badireyi daha zararsız atlattığımız için Rabbime sonsuz şükretmenin rahatlığını hissettim. Ama bu olay her aklıma geldiğinde o günün kalbimde oluşturduğu derin endişeyi unutamıyorum!
Namert Düşman
Bende derin izler bırakan karanlık bir olay daha var ki onu da anlatmak istiyorum..
Bu yaşadıklarımızın arka planını hala bilmiyorum ama bildiğim bir şey var ki bizi yok etmek ve etkisiz hale getirmek için çok uğraştılar. Elhamdülillah her defasında Rabbim muhafaza eyledi.
Şaşkındık, tecrübesizdik ama Rabbim doğru zamanda doğru davranışa yönlendirdi ve O’nun rahmeti sayesinde geçtik tüm bu karanlık yolları..
Yaşadıklarımızın tarihini derinliklerine gömülmesine müsaade etmeyeceğim! Ben yaşadığımı, gördüğümü gün gelir arkasındaki karanlık aydınlanır umuduyla kaydedeyim. Gün ola devran döne..
Evimize, vakfa ve bir çok şubemize çok büyük bir operasyon yapılarak Alparslan Hocamın ve bir çok arkadaşın gözaltına alındığı ilk hafta..
30 Ocak 2018 salı sabahı terör yuvasını basar gibi yüzlerce polisle ve trajikomik hallerle evlerimizi basıp Alparslan hocamı Adana Emniyetinde uzun süreli bir gözaltına aldılar. Onun gözaltında olduğunun 5. gününde geçirdiğim şaibeli trafik kazasını hatırlarsınız!
Karanlık avukatın gecenin 12’sinde beni çağırdığı ama kendisinin gelmediği yerde geçirdiğim o büyük kazanın ertesi günü..
Cumartesi gününün gecesi geçirdiğim o kaza sebebiyle 4 Şubat Pazar sabah başımda, boynumda ve belimde ciddi ağrılarla uyandım. Bir yandan da ne yaşadığımı çözmeye çalışıyorum. Kaza sonrası arkadaşlarımın ısrarına rağmen ambulansa binmedim, hastaneye gitmedim.. O esnada evimden ve arkadaşlarımızın arasında olmaktan daha güvenli bir yer yoktu benim için, evde de arkadaşlar yalnız bırakmıyorlardı zaten..
Olaydaki çöp arabası vb bir takım önemli detaylar sebebiyle bir suikast girişimine maruz kaldığım kafamda netleşince bunun bir başlangıç olabileceğini ve devamının gelme ihtimalini düşünerek ertesi gün hatta o hafta boyunca çocuklarımı okula göndermemeye, onları korumak için gözümün önünden ayırmamaya karar verdim.
Alparslan Hocam gözaltında, kapkaranlık bir süreçteyiz, kim dost kim düşman bilmiyorum ve ilk, orta ve lise çağlarında olmak üzere okuyan 4 çocuğum var. En küçüğümüz de henüz 5 yaşında..
Pazar gününü yine emniyetin önünde yüzlerce arkadaşımızla birlikte bekleyişle geçirip gece bazı arkadaşlarla birlikte eve geldim…
+
Adana'ya döndük ama olayın karanlığını üstümüzden atamıyoruz. O günlerde tanıdığım bir polise bu olayı anlattım ve telefon numarasını versek bir şey çıkar mı diye sordum. O da çok zor genelde böyle olaylarda telefonu imha ediyorlar ve pek de bir sonuç çıkmıyor diye öylesine kişisel görüşünü söyledi. Zaten hatırlamak bile istemediğim bu korkunç olayın üstüne gitmedim o gün bilenlerden başka kimseye de anlatmadım.
Ama olay kapanmadı!
Ondan bir sonraki mahkemede Alparslan Hocama tahliye kararı çıktı onu güzelce karşıladık bin bir olayla Adana'ya getirdik, o siren sesli müdahale gününü yaşadık ve aynı akşam tekrar tutuklanmıştı. Hatırlarsınız.. İşte o günün ertesi günü Alparslan Hocamı yeniden tutukladıkları halde evimizin etrafı çevik otobüsleri, Toma ve yüzlerce polisle sarılı vaziyette kalmaya devam edince ben çok öfkelendim ve çıkıp evimizin etrafındaki polislere bağırmaya ve yaptıklarını video kaydına almaya başladım. Bu olayı da hatırlarsınız.
O olayda gözaltına alındım ve polisi kayıt yaptığım gerekçesiyle Emniyet telefonuma el koydu. Telefonumu bir ay bana geri vermediler. Bir gün Emniyetten arandım ve bir savcı beni müşteki sıfatıyla ifadeye çağırıyormuş! O zamanların karanlık şahidi(!) bir çok konuşmamızın da muhatabı(!) karanlık avukatımızı da alarak savcının yanına gittim. Savcı, emniyetteki telefonumun incelenmesi esnasında içinde bu ses kaydına ulaşıldığını bu yaşadığım olaydan dolayı şikayetçi olup olmadığımı soruyor! Karanlık avukatımız da olayı ilk defa duyar gibi dinliyor ve şaşırıyor(!) Ben de ona karşı da mahcup olarak "ya anlatmadım çünkü çok üzülmüştüm" falan diyorum..
Savcı bir de bana bıyık altından gülerek "buna neden inandınız, boşuna mı mesaj geliyor sizlere kendini savcı yada hakim yada polis diye tanıtanlara inanmayın diye" deyince.. :).. trajikomik gerçekten..
Önce orada mahcup oldum ama hemen o esnada olayın ciddiyetini savcıya anlatmaya başladım. Neden inandığımı, çünkü aramızda konuştuğumuz açılardan böyle bir beklentide olduğumuzu bunu da avukatımızla kendi aramızda(!) konuştuğumuzu fakat bunu nereden(!) biliyorlarsa aynı cümlelerle bana hitap ettiklerini, para falan lafı da geçmediği için dolandırıcılık bir durum görmeyerek ciddiye aldığımı savcılık ifademde anlattım..
Hatta ifademe şunu da ekledim. Ben bir dolandırıcılık olayı yaşadığımı düşünmüyorum. Ben bir suikast girişimine, bir kumpasa maruz kaldığımı düşünüyorum. Çünkü ben gerçekten orada hayatımdan endişe ettim! Eğer olay incelenecekse benim şikayetim dolandırıcılık şeklinde değildir. Hayatıma kastedilmeye çalışıldığını düşünüyorum ve bu açıdan şikayetçiyim dedim.
İstanbul'daki otel olayı ile ilgili bu ifadem savcılıkta mevcuttur.. Hatta saflığımızdan, ümitlerimizden istifade ederek beni arayıp Adana'dan İstanbul'a bu karanlık kumpasa çağıran kişinin ses kaydı ve mesajları da mevcuttur!
Ama bu savcılık incelemesinden tabiki de bir sonuç çıkmadı!
İlerde belki bir gün dökülür ortaya; tüm gerçekler, tüm ihanetler, tüm karanlık girişimler..
Ve Rabbim bu zalimlerden ahımızı bir gün söke söke alır inşaallah!
Namert Düşman!
.. Verdiği adrese ulaştık. Otelin lobisinde beklediklerini söylemişti. Lobiye geçip oturduk. Ortalıkta kimse yok.. Otel bomboş gibi. Beni arayan numarayı arıyorum açmıyor, mesaj atıyorum dönmüyor. Biraz ürkmeye başladık. Sonra aynı numara aradı ve ses tonu değişmiş sertleşmiş bir şekilde üst perdeden konuşarak "ben size tek gelmenizi söylemiştim, şu anda sizi görüyorum, yalnız değilsiniz her şeyi berbat ettiniz, her şey iptal!" dedi. Ben de sinirlendim ve sesimi yükselterek "siz bana tek gel demediniz hatta istediğin kadar akraban ile gelebilirsin dediniz ben de akrabalarım ile geldim, tek de asla gelmezdim zaten" dedim. Ben de bağırınca bu defa alttan alarak onların yanında konuşamayacağımızı ifade edip beni dışarı otelin kapısının önüne çağırdı.
Akrabalarım şaşkın şaşkın noluyor diyorlar, onlara siz burada bekleyin dedim dışarı çıktım. Otelin önünde ortalıkta garip garip adamlar var. Resmi polis yelekli üç beş polis öyle duruyor, sivil olduğunu tahmin ettiğim telsizli kişiler var hatta belinde telsiz olan temizlik görevlileri yerleri süpürüyor ve bana bakıyorlar. Etrafımda görebildiğim ve bu olayla ilgili olduklarından şüphelendiğim en az 15-20 kişi vardı sanırım. Ben iyice tedirgin olmaya başladım ama oraya kadar gitmişiz devam etmek istedim.
"Dışarı çıktım" diye aradım. "Evet sizi görüyorum otelin solundaki sokaktan aşağıya doğru iner misiniz" dedi. Otelin köşesini dönüp aşağı sokağa doğru yaklaşık 10 adım kadar gittim. Beni bir şekilde izliyordu, bu çok belliydi. Hemen mesaj attı "burası uygun değil 100-150 m kadar ilerde sağda bir çay bahçesi var oraya gelin orda konuşalım" dedi, "hatta şu anda Alparslan bey cezaevi müdürünün yanında isterseniz telefonla konuşturayım sizi" falan diyerek beni devam etmem için ikna etmeye çalıştı.
Daha uzağa çağırınca benim tedirginliğim daha da arttı ve beni o esnada otelin lobisinde bekleyen akrabalarımdan uzağa ıssız bir sokağa çekmeye çalıştığını anladığım için, "size asla güvenmiyorum ve ben gidiyorum" diye mesaj attım ve bir an bile beklemeden derhal otele girip akrabalarıma yüksek sesle "hemen buradan çıkıyoruz, acele edin, çabuk" diye bağırdım. Kendimizi dışarı attık. Akrabalarım şaşkın "noluyor, nereye gidiyoruz, ne dediler, bi açıklama yapsana" diye sormaya çalışıyor bense bir an evvel o karanlık pusudan kurtulup kalabalıklara karışmaya çalışıyorum.. Koşarcasına oradan uzaklaştık ve İstanbul'un kalabalık bir caddesinde yürümeye başladık. Uçakla geldiğimiz için yanımızda araç da yok. Bu arada ben hem hızlı hızlı yürüyorum hem de o kadar öfkelenmişim ki Allah belanızı versin diye belalar okuyorum. İyice uzaklaştığımıza kanaat getirdiğimde kalabalık bir kafeye girdik. Öfkeden elim ayağım titriyor. Birer çay istedik ve orada olanları akrabalarıma anlattım..
Üçümüz de şoktayız! Bir yandan bir hayal kırıklığı yaşıyoruz, güya Alparslan Hocam bu görüşme vesilesi ile serbest kalacaktı. Üzülecek miyiz, saflığımıza mı yanacağız, kızacak mıyız!? Hepsi benliğimizi en üst düzeyden sarmış olan bu duyguların hangisini yaşayacağımızı şaşırmış vaziyetteyiz.
Bir yandan kendimizi aldatılmış, dolandırılmış afedersiniz bir enayi gibi hissediyoruz. Bir yandan korkuyoruz, yalnızız etrafta tekin olmayan bir sürü insan var, bir yandan öfkeliyiz..
Olayı çözümleyemiyoruz, ne yaşadık tanımlayamıyoruz..
Ama tek bildiğimiz şey var ki derhal oradan uzaklaşmalıyız. Metrobüse bindik havaalanına dönüyoruz, ağzımızı bıçak açmıyor.. Hani derler ya bıçak soksan bir damla kanın akmaz diye. O esnada kurşun yeseydim sanırım bir damla kanım akmazdı!
Bu olayla ilgili anlatacaklarım bitmedi, devam edelim..
+
Alparslan Hocamın Bolu Hapishanesinde olduğu ilk dönemdi.. Tahliye beklediğimiz bir mahkemeden daha tutukluluğa devam kararı çıktı ve çok üzgünüz.. Mahkemenin ertesi günü telefonum çaldı. Karşımdaki kişi oldukça beyefendi bir ses tonuyla dünkü duruşmanın hakimi olduğunu ve ismini söyledi hatta sizde ordaydınız diye lafa başladı. "Bizim bu işi sessiz sedasız halletmemiz gerekiyor. Alparslan beyi bırakacağız. Çağıracağımız yere gelin orda bu konuyu nasıl çözeceğimizi konuşalım" şeklinde bazı ifadeler kullandı. Hatta "biz Alparslan beyle konuştuk onun da bilgisi dahilinde ilerliyoruz" dedi.
Önce ne düşüneceğimi şaşırdım. Anlayamadım. Bir yandan da o günlerde "Hocamızı bize mahkeme günü yani herkesin o beklentide olduğu gün verip de büyük, coşkulu karşılamalarla, anlı şanlı alıp şehrimize getirmemizi istemezler. Nasıl olacak acaba" diye aramızda konuşuyorduk. Telefondaki ses sanki bu konuşmalarımızın şahidi(!) yada muhatabıymış(!) gibi (ki öyleymiş) bu cümlelerin aynısını kullanıyor ve ısrarla "öyle karşılamalar falan istemiyoruz, bu işi sessiz sakin halletmek istiyoruz" diyordu. Ben de safım, tecrübesizim inandım. Yada Alparslan Hocamın bir şekilde serbest bırakılma fikrine inanmak istedim. Yine de emin olamadım ve bir kaç arkadaşım ve bir kaç akrabam ile durumu paylaştım. Zaten o günlerde Alparslan Hocamın telefon kayıtlarını aldığım için telefonumda arama kaydı programı da yüklüydü ve bu konuşma da kaydedilmişti. Ses kaydını bir kaç akrabama ve arkadaşıma dinlettim. Telefondaki kişi para istemiyordu. Kesinlikle bir kuruş para lafı geçmedi, şifre istemiyordu yani dolandırıcı değildi(!) sadece bize de makul gelecek bir teklifle geliyor ve devlet bu işin sessiz sedasız olmasını istiyor, karşılama yapılmasını istemiyoruz diyordu hatta çağıracağımız yere istediğin kişilerle, istediğin sayıda akrabaların ile gelebilirsin hiç sıkıntı değil diyordu. Biz de en küçük bir ümide sarıldığımız o günlerde bir erkek bir bayan iki akrabam ve ben üç kişi, çağırdığı yere gitmeye karar verdik. Bizi hemen ertesi gün Adana'dan İstanbul'a çağırdı. Hemen ilk uçağa bilet aldık ve çıktık. Uçaktan inince tekrar konuştuk ve kendisinin de o esnada bu konuyla ilgili bir takım yetkili kişilerle bir toplantıdan çıktığını bizi beklediklerini söyledi ve gideceğimiz otelin adını, konumunu verdi. Hatta toplantı yaptığı yetkili kişilerin mevkilerini bile söyledi. O anlar her aklıma geldiğinde öfkeleniyorum..
Saf dünyamızda kumpaslara nerdeyse hiç yer olmadığını ibretle anladığım o gün biz yine saf saf verdiği adrese doğru gitmeye çalışıyoruz. Ümitliyiz, heyecanlıyız ama en çok da safız!!!
+
Size bir olay anlatacağım.. Alparslan Hocam hapisteyken yaşadığım en ağır ve karanlık olaylardan biri..
Biz Alparslan Hocamın hapishanede olduğu tüm süreçleri oldukça şeffaf yaşadık. Zaten ben yaklaşık 4 yıl boyunca 7/24 fiziki polis takibindeydim. Her gittiğim yerde bir olay, bir engelleme ile karşılaştığımız için nerdeyse her günümüzü gerek fotoğraf gerek videolarla sosyal medyadan paylaşıyorduk.
Ama beni çok fazla üzen ve bi o kadar da korkutan bir olay var ki bırakın paylaşmayı ben onu hayatımdan silmek, tamamen unutmak istedim. Ama bugün size anlatmak istiyorum. Hayatımızı bu kadar temiz ve şeffaf yaşadığımız için bizi lekeleyecek bir nokta bulamayan namert ve ahmak düşmanımız bir olayı anlatmayışımızı fırsat zannettiler sanırım :) Onların açısından keşke böyle zannetmeseydiniz de ben de anlatmayaydım. Böylece zulmünüzün ve karanlık yüzünüzün boyutları ortaya çıkmaya devam ediyor çünkü.
Bizim açımızdan hiç bir sıkıntı yok..
O kadar sıkıntılı ve kapkaranlık bir dönemden geçtik ki yaşadığımız her zorluğu nasıl anlatayım! Ben ancak mücadelemizi diri tutacak kısmını sürekli gündemde tutabildim. Yaşadığım üzüntülerin ve hayal kırıklıklarının çok azını yansıtabilmişimdir.
Gerçekten Furkan Hareketi olarak çok karanlık günlerden geçtik. Ama belki de bu uğurda neler yaşadığımızın ne tür zorluklara dayandığımızın eksiksiz bilinmesi gerekiyor. Ben de böyle aklıma geldikçe anlatmaya karar verdim.. Zaten tüm yaşadıklarımızı yazmak, kitaplaştırmak istiyorum. Böyle böyle detaylar tamamlanmış olur.
Bugün bu olayla başlayayım..
1. Olay yeri İstanbul - R….a Otel Önü
(Anlatacaklarımın bu otelle bir alakası yoktur. Olay, önünde ve çevresinde gerçekleşmiştir)
+