رابطه اقتصاد و جامعه ایران و دستور سیاست خارجه غرب از منظر #روانشناسی_سیاسی شبیه به چرخه سوء استفاده (cycle of abuse) است؛ که قربانی گرفتار در رابطهای سمی، با دریافت آسیب حاد دورهای، با تقویب متناوب و ایجاد پیوند ترومایی به متجاوز وابسته میماند و آسیبی که پس از تکمیل هر چرخه دریافت میکند، بسیار استخوان خردکنتر است.
در این چرخه با مرحله تنشزایی غرب به آرامی با بهانهجویی ایران را متهم به ناسازگاری میکند.
در مرحله آسیبرسانی با تحریم و حمله نظامی به ایران کشور را به باد کتک میگیرد.
در مرحله «ماه عسل» یا آشتی، قبل از اینکه ایران چرخه را ترک کند با وعده گفتگو، سرمایهگذاری و توسعه جامعه و نخبگان را مجدد جلب و امیدوار میکند.
نهایتا دورهای کوتاه از آرامش میان دو جبهه شکل میگیرد که با تکرار چرخه فرو میپاشد.
«اثر میزانِ ثابتِ آسیبی که پس از پایان آرامش متوجه سلامت قربانی میشود، بیش از همان میزانِ ثابت آسیبی است که هنگام شروع چرخه به او وارد شده.»
دو عامل وابستگی جامعه، اقتصاد و سیاستمداران ایرانی به «چرخه سوءاستفاده و متجاوز» نیز یکی تقویب متناوب (تصادفی) اهرم کاهش تحریم است که جامعه و اقتصاد را دائما امیدوار نگه میدارد زیرا مزه و فریمی از توسعه را بطور بیقاعده فی مابین تجاوز به ایران مینمایاند. امید به تکرار لحظات خوش، ایران را روی صندلی مذاکره نگاه میدارد.
و دیگری ایجاد پیوندی ترومایی است. به این معنا که جامعه هنگامی که در بدترین شرایط وجودی (سوء استفاده) قرار میگیرد، کمترین میزان از امید به زندگی در رفتار متجاوز با خود را به بیشترین حد ممکن از محبت متجاوز تفسیر میکند و در آینده بجای بخاطرآوری تجاوز و شکنجه، آن اندک ثانیههای محبت را به یاد میآورد. نتیجتا بجای تنفر، عامل نگونبختی خود را بخاطر حیات، ستایش میکند و به متجاوز وابستگی عاطفی مییابد (سندروم استکهلم). نهایتا ایران هرچقدر بمباران شود، باز هم محبت آمریکا از کنه دلها بیرون نخواهد شد.
اگر این چیزی که ونس درباره پولهای بلوکه شده گفته درست باشه یعنی:
قرار بود ما غرامت و خسارت از آمریکا بگیریم ولی حالا ما به کشاورزان آمریکایی داریم غرامت میدهیم.
به اشغال خاک لبنان رضایت دادند، به نابودی غنیسازی هم رضایت خواهند داد، به کاهش برد موشک هم رضایت خواهند داد، به پیوستن به پیمان ابراهیم هم رضایت خواهند داد، به حذف ولایت فقیه هم رضایت خواهند داد.
تازه کم کم دارد مشخص میشود رهبری قبل از بیانیه اخیر، چندین بار صراحتاً به صورت خصوصی آنها را از ادامه مذاکره نهی کرده بودند و مسئولان نه تنها از دستور ایشان تمرّد کردند بلکه به صورت کامل مخالفت ایشان را از مردم خیابان مخفی کرده بودند.