ولى اين فقط توهم است، به زودى رنگ آبى نقطه به نقطه مى پرد و دوباره جزيره هاى كوچكى از دلِ آن ارغوانیِ مردد بيرون میزنند و پهن مى شوند، به هم مى پيوندند و دوباره بندک هاى شلوار را میسازند.
«رمان تهوع/سارتر»
بندک هاى شلوار روى پيراهن آبى به زور ديده مىشوند، رنگشان پريده و در آبى حل شده اند؛ يک جور تواضع دروغين: در حقيقت، آن ها فراموش نمىشوند، باسماجتِ گوسفندوارشان عصبانى ام مىكنند، انگار وسطِ راهِ بنفش شدن متوقف شده اند ولى از هدفشان دست برنداشته اند.
آدم دوست دارد به شان بگوید :
«یالا! دست بجنبانيد بنفش شويد تا ديگر حرفى
نباشد» ولى نه، لنگ در هوا مىمانند و در تلاش ناتمامشان يكدندگى مى كنند. گاهى آبی اطراف روى شان مى خزد و کلا مىپوشاندشان، لحظه اى آنها را نمى بينم.
بعید میدونم نقاشای به اندازهی کلود مونه تونسته باشه بارون رو نقاشی کنه. نه صرفا خود بارون بلکه اون تغییر نور، رنگ و کیفیتی که بارون به همهچیز میده.