#دموکراسی؟
شوخیتون گرفته؟ تو کشوری که اطرافش هیچ کشوری دموکراسی نداره باید بی نهایت ... باشی که دنبال دموکراسی بگردی. دموکراسی تو ایران ینی تسلط روسیه و چین و هر کشور بیگانه روی مجلس نمایندگان و بقیه. ما فقط یک نفر میخوایم که گدا زاده نباشه. دخترش هم ملکه بشه.
#MIGA#همکاری_ملی
میخوانم و بسیار خواندهام که رقم ۴۰ هزار کشته را زیر سؤال میبرند – گاه از زبان کسانی که خود را «پژوهشگر» و «ژورنالیست» مینامند و این عدد را باورنکردنی میخوانند. استدلالشان کوتاه است: رژیم نمیتوانست ۴۰ هزار نفر را بکشد و این رقم بیرون نیاید؛ پس رقم دروغ است. سخن من دفاع از این عدد نیست؛ نقدِ همین استدلال است.
این استدلال خود را تجربی مینمایاند، اما تجربه خلافش را نشان داده است. آنچه حکومتهای بسته پنهان میکنند وقوعِ کشتار نیست – ابعادِ آن است. و این کاری است شدنی. چند تجربهی تاریخی:
نمونهٔ روشنش حَما است. حَما شهری است در مرکز سوریه. در دههٔ هفتاد میلادی اخوانالمسلمین در برابر حکومتِ حافظ اسد دست به شورش مسلحانه زد و حَما کانونِ آن بود. بهمنِ ۱۳۶۰ (فوریهٔ ۱۹۸۲) اسد شهر را به برادرش رفعت سپرد: نیروهای ویژه و «جوخههای دفاع» شهر را محاصره کردند، آب و برق و تلفن را قطع کردند، هر چهار خروجی را بستند و بیستوهفت روز محلهبهمحله شهر را با توپخانه کوبیدند. نزدیک به دو-سومِ شهر ویران شد.
اکنون به نکتهٔ اصلی توجه کنید. در همان روزها گزارشهای دیپلماتیکِ غربی از «حدود هزار کشته» سخن میگفتند؛ خبرگزاری آسوشیتدپرس در پایانِ فوریه رقمِ دو هزار تلفات از دو طرف را نقل کرد. یک سالونیم بعد بود که عفو بینالملل برآوردِ ده تا بیستوپنج هزار کشته را منتشر کرد. امروز، چهلوچهار سال بعد، برآوردها همچنان میان ده تا چهل هزار در نوسان است و سرنوشتِ حدودِ هفده هزار ناپدیدشده هنوز نامعلوم. حکومتِ سوریه هرگز عددی منتشر نکرد و سخنگفتن از حَما در سوریه دههها ممنوع بود.
پس اگر معیارِ آن مدعیان درست بود، در اسفندِ ۱۳۶۰ باید نتیجه میگرفتیم که «چون فقط از هزار کشته خبر داریم، پس بیست هزار دروغ است».
تیگرای در اتیوپی (۲۰۲۰ تا ۲۰۲۲) نمونهٔ معاصر است: دولت منطقه را دو سال در قطعیِ کاملِ اینترنت و تلفن نگه داشت – طولانیترین خاموشیِ پیوستهٔ تاریخِ اینترنت. برآوردها امروز از صد هزار تا ششصد هزار کشته در نوسان است. یعنی خطای برآورد ششبرابری، در قرنِ بیستویکم، با ماهواره و شبکههای اجتماعی.
آرژانتین حتی گویاتر است: کمیسیونِ رسمیِ بعد از دیکتاتوری ۸۹۶۱ ناپدیدشده را مستند کرد، اما سازمانهای حقوق بشری از سی هزار سخن میگویند. چهل سال گذشته و این نزاع ادامه دارد – و منکران دقیقاً همان استدلال را میآورند که اینجا میشنویم: «اگر سی هزار بود، معلوم میشد.»
و اندونزی ۱۹۶۵: پانصد هزار تا یک میلیون کشته، بدونِ آنکه هرگز کسی شمارشی کرده باشد. کاتین ۱۹۴۰: شوروی بیستودو هزار افسرِ لهستانی را کشت و پنجاه سال آن را به آلمانها نسبت داد. و در خانهٔ خودمان: تابستانِ ۶۷، از چند هزار تا بیش از سی هزار، همچنان محلِ نزاع؛ آبان ۹۸، عددِ رسمی دویستوسی، گزارشِ رویترز هزار و پانصد.
افزون بر این، هنوز یک سال هم نگذشته است. سخن گفتن از عددِ قطعی در چنین فاصلهای نه علم است و نه احتیاط؛ شتاب است. آنچه اما مسلم است این است: آن قطعیِ سراسری و هفتهها ادامهدارِ اینترنت بیدلیل نبود. در همان هفتهها خونها را شستند، دوربینها را ضبط کردند، خانوادهها را تهدید کردند و آدمها را ساکت کردند. اینها حاشیهٔ ماجرا نیستند؛ ابزارِ پنهانکاریاند و کارشان همین بود.
نکتهٔ دیگر پراکندگی است. اعتراضها سراسری بود، تا شهرهای کوچک. چهل هزار کشته در یک میدان پنهان نمیماند؛ چهل هزار کشته پخششده در صدها نقطهٔ یک کشور میتواند بماند – همان درسِ اَنفال. همان پراکندگی که رژیم را به وحشت انداخت، امروز سرپوشِ اوست.
اما استدلالِ بهتر این است: بهجای پرسیدنِ «چرا باور نمیکنی؟» باید پرسید با کدام سنجه میتوان چهل هزار را رد کرد؟ آمارِ مرگومیرِ مازاد، گسترشِ گورستانها در تصاویرِ ماهوارهای، فهرستِ ناپدیدشدگان، و پیمایشهای جمعیتشناختیِ بازنگرانه – همان روشی که در موردِ تیگرای، با پرسش از خانوادهها در دیاسپورا، به برآوردی داوریشده رسید. اینها روزی داوری خواهند کرد. نبودنِ این دادهها امروز، در وضعیتی که دسترسی مسدود است، دلیلِ نفی نیست؛ مسئلهٔ داده است. پس در این لحظه نمیتوان گفت «این رقم بهیقین غلط است». تنها میتوان گفت «نمیدانیم» – و آنگاه پرسید: از چه راهی به حقیقت نزدیک شویم؟ فرقِ این دو جمله، فرقِ پژوهش است با بستنِ پرونده.
هر عددی که باشد، بیگمان بسیار بزرگتر از عددِ تبلیغاتِ حکومتی است. رقمِ شبکهٔ پزشکان را، که به گمانِ من یکی از معتبرترین برآوردهاست، باید کف دانست، نه سقف. و سنجه هم تنها عدد نیست: ترومایی که پس از این کشتار بر جامعه نشسته، خود شاهدی است بر ابعادِ آنچه گذشت.
👇
@OutisFerguson میزان جنبه انتقاد پذیریت هم کم از حماس جماعت نداره. جای وحشی بازی ی چیزی باد بگیر فردا جلوی چارتا دختر بی آبرو نشی. اکانت من مشخصه چیه اونی که تکلیفش معلوم نیست شمایی.
@toxic_nun@OutisFerguson گلا #گی ها مخصوصا نوع #استریت_نما (باجناق بازشون) شون گرایش به دین زیاد دارن. نمونش کلیسا. اتفاقا خیلی رایجه. اکثرا هم به دلیل احساسات سرکوب شده و هموفوبیا موجود تو جامعه هست. و بله این #هوموفوبیا در جوامع غربی هم هست هرچند علنی نیست/
پارسال یه اکانتی که الان نتونستم پیداش کنم، این ویدیو رو شیر کرده بود و نوشته بود:
You’re free, but in a world that doesn’t exist for you
و من هنوز هی بهش فکر میکنم و به نظرم هیج تصویر و توضیحی بهتر از این نمیتونه درد احساس تعلق نداشتن رو توصیف کنه.
یه همکار ترنس دارم همکارا بهش میگفتن تو پریود میشی؟ گفت نه و اینو گفتن که ثابت کنن زن نشده و اداشونو درمیاره، من یهو گفتم من پریود نمیخوام اگه میخوای حاضرم بدم به تو، یهو همه نگاه همه سکوت، یعنی تو قلب اروپا هم سرشونو از کون بقیه بیرون نمیکشن
@yourbabasgrave این که چیزی نیست.از اونم بدتر معترضا رو تو خیابون "ترنسا" کشتن. اوففف اختلاس ها رو یادم رفت اونا رو هم "ترنسا" کردن. اصلا دلیل زن ستیزی تو ایران "ترنسا" هستن. هرچی تجاوز و بچه بازی و خلاصه هر چی کلیشه زن ستیزانه هست هم همین "ترنسا" ساختن. دلیل درد پریود تو هم "ترنسا" هستن.
تعریف #چپ : تا وقتی بچه ای، فقیری، ضعیفی قربون صدقت میرن ولی دقیقا وقتی خوشحالی، خودتی و به خودت افتخار میکنی دیگه لیاقت هییچی رو نداری. تا وقتی پایین تر از خودشون باشی دوستشونی. وقتی ازشون بهتری دشمن محسوب میشی و نابودت میکنن.
#جاويدشاه
#خشونت با حماقت رابطه مستقیم داره. شما هیچ آدمی رو پیدا نمیکنی که هم باهوش باشه و هم خشمگین. ما #میرقصیم چون بهای عظیمی که جاوید نام هامون پرداختن لیاقتش هوشمندی و کارایی ماست. فقط اینطوری اون خون ها هدر نمیره. همینه که #جنبش ادامه پیدا کرده. چون ما مثل شما وحشی نیستیم.
#MIGA
Crucial Correction: Never use “Iran” when you refer to its rulers.
It’s called the “Islamic Republic” occupying Iran and massacring Iranians.
“Iran” is a great nation fighting with its blood to free themselves from that occupation
The West, i.e, YOU, have a MORAL AND LEGAL responsibility to help eliminate elements of repression that is NUMBER ONE EXISTENTIAL THREAT AGAINST YOUR OWN VALUES so that Iranians can finish the job and;
MAKE IRAN FREE AGAIN.
You lost in your own poll. Now, will you take back your nonsense bill?
This isn’t a war with Iran; it’s saving Iranians from the Islamic Republic. The Carter administration helped bring them to power, and for 47 years, Iranians have lived in misery. Now, after 50 days, we outside are the voice of 90 million inside. 90,000 killed, raped, children harmedmass arrests, mass graves. You ask if we want war? Yes, we want the end of this regime.
ببین اسلام چیه که دست زدن و رقصیدن، مبارزه محسوب میشه. موی زن مبارزهس. حیووندوستی مبارزهس. بوسیدن مبارزهس. غذا خوردن مبارزهس. انگار داری با مرگ میجنگی.