Bir hüznün omuzlarında yeşilleniyorum,
Yeşillenmek bana ait değil,omuz benim gövdemden değil,
Allah’ın bahşettiği toprakta çiçekleniyorum,
Ve çiçekler,
pek uzun yaşayacak değil.
Po 20 latach małżeństwa muszę w końcu powiedzieć to głośno...
Z moją żoną nie łączy mnie już nic.
Poznaliśmy się na egzaminie na filozofię ponad 20 lat temu. Byliśmy młodzi i głupi, nie słuchając rozsądnych opinii szybko wzięliśmy ślub.
A potem życie zrobiło swoje i dziś żyjemy w dwóch różnych światach.
Ona: dzieci, szkoła, dydaktyka, nauka, góry, natura, koty, dramaty.
Ja: firmy, fundusze, inwestycje, biznes, miasto, beton, psy, komedie.
Ona: kreatywna, empatyczna, marzycielska.
Ja: analityczny, rzeczowy, osadzony w faktach.
Zero wspólnych pasji.
Zero wspólnych zainteresowań.
Nie śmieszą nas te same rolki na Instagramie.
Każdy terapeuta ze śniadaniowej telewizji wystawiłby naszemu małżeństwu akt zgonu. Znajomi pewnie się zastanawiają, kiedy ogłoszę rozwód.
No to ogłaszam...
Kocham tę kobietę bardziej niż 20 lat temu!
I kiedy wieczorem opowiada mi o rzeczach, które kompletnie mnie nie interesują, słucham jej z przyjemnością, której nie tłumaczy żaden poradnik.
Bo przez te 20 lat zrozumiałem coś, co przeczy wszystkiemu, co wciskają nam media.
Wspólne pasje to nie budulec związku. To dekoracja. Ludzie po latach idą różnymi drogami, w różnym tempie i to nie jest awaria. Tak wygląda życie.
Prawdziwy budulec jest inny. Chcesz dla drugiej osoby lepiej niż dla siebie. Jej potrzeby stawiasz nad swoje. Wolisz dawać, niż brać. Jeśli tego nie ma, nie uratują was nawet identyczne playlisty.
Więc jeśli twoja druga połówka to twoje przeciwieństwo, przestań to naprawiać. Może właśnie tam mieszka wasz sekret.
Nie musicie kochać tych samych rzeczy.
Wystarczą te same wartości, ten sam kierunek, szacunek do różnic i troska o drugą połowę większa niż o siebie.
I na koniec coś, co zrozumiałem dopiero niedawno...
Przez 20 lat moja żona każdego dnia miała powody, żeby wybrać inaczej. Innego człowieka, inne życie, inny świat; bliższy jej gór niż mojego betonu.
Mimo to każdego dnia wybierała to samo... mnie.
Miłość to nie jest coś, co się czuje. To coś, co się codziennie wybiera.
Od 21 lat jestem czyimś wyborem i jestem z tego naprawdę dumny...
yirmili yaşların ortasında birçok insan içten içe yas tutuyor aslında. çocukluğunun gidişine, eski heyecanlarının kaybına ve hayal kurabilen tarafının sessizliğine.
Bugün diş hekimlerine yarın bize sıra gelir.Para vererek alınan uzmanlıkla gece gündüz ders çalışıp bileğinin hakkıyla alınan uzmalık asla bir olamaz olmamalı !!
Maalesef söylenen karar çıkmış.
Diş hekimliğinde Doktora = Klinik Uzmanlık sayılacakmış
Uzmanlık sınavını kazanmak için çırpınanları, zaman ve para harcayanları düşünün. Mentalleri bile darmadağın oluyor bu süreçte insanların.
Yazık gerçekten.
peki çapalıların bile beğenilmediği marmarada ve yıllardır doktora öğrencisi almayan cerrahi bölümünde ne olmuş da okan mezunu oğlu hangi nitelikle tam da mezun olduğu sene doktoraya girebilmiş? cevaplarsa seviniriz
#Utanmıyoruz
Sağlık Bakanı Danışmanı Yasemin Kulak Özkan’ın, ailesini Marmara Üniversitesi’nde istihdam ettiği iddia edildi.
Yasemin Özkan’ın kocası Marmara Üniversitesi’nde Cerrahi Anabilim Dalı Başkanı olarak görev yapıyor.
Oğlu ise yine Marmara Üniversitesi’nde doktorasını tamamladı.
Yasemin Özkan’ın aynı zamanda Marmara Üniversitesi’nin eski dekanı olduğu biliniyor.
Boğulmak suya düşmek anlamına gelmez, zira kimse bir balık için 'boğuldu' demez; halbuki balık havada boğulur. Demek ki boğulmanın asıl anlamı, sana ait olmayan bir yerde kapana kısılmaktır.
Bir şeyi ısrarla olmasını isteyip gerçekleşmemesi de hikmetullahtır. Hikmetullah, arkadaşlar, sonradan kafaya dank eder. Bazı alametler görürsünüz; geriye dönüp Allah’a mahcup bir şekilde, vermediği için şükredersiniz. Sükunet ile beklemek en güzelidir.