İzlediğim yabancı bir filmde kadın, eşine boşanmak istediğini söylüyor. Uzun zamandır ikisinin de bu evlilikte mutsuz olduğunu düşündüğünü dile getiriyor.
Adam ise şaşkınlıkla, “Alakası yok, ben mutsuz değildim.” diye karşılık veriyor.
Kadının cevabı oldukça çarpıcı:
O hastaya sonra ne oldu?
Bu ay okuduğum kitaplardan söz etmeye çok kıymet verdiğim hocam Timuçin Oral’ın Bipolar Bozukluk Üzerine adlı kitabıyla başlamak istiyorum.
Kitabın önsözünde bir fihrist var. Timuçin Hoca, Bakırköy’de poliklinikte çalışırken gördüğü hastaların sonraki yıllarda neler yaşadığını merak etmiş. Onları düzenli aralıklarla görmeye, hastane dosyalarından ayrı bir fihriste kaydetmeye başlamış. Bugün duygudurum bozuklukları alanındaki uluslararası çalışmalarıyla tanıdığımız hocamın Bakırköy’de kurduğu Raşit Tahsin Duygudurum Merkezinin hikâyesinde o fihristin de payı var.
Bir hastayı mani sırasında gören herkesin anlatacak bir şeyi vardır. Peki ya uzun bir depresyonun birbirine benzeyen günlerini kim anlatacak? Dosyaya “iyilik dönemi” yazıldığında evdekilerin sevinmeye hâlâ neden çekindiğini kim soracak? Timuçin Hoca, kırk yıllık klinik deneyimini anlatırken hastanın da onunla birlikte korkan, yorulan, kimi zaman kendini suçlayan yakınlarının da hayatına yer açıyor.
Çocuk ve ergenlerle ilgili bölümdeki bir cümle o fihristi yeniden hatırlattı bana. “Dikkat dağınıklığı, hareketlilik ve konuşkanlık tek başlarına mani ölçütü sayılmaz.” (s. 81) Bir çocuk çok konuşuyor. Hep mi böyleydi? Son günlerde uykusu da mı değişti? Bugün muayene odasında karşımızda oturan çocuğu anlayabilmek için dün nasıl bir çocuk olduğunu birinin bize anlatması gerekiyor.
Benim kulağım burada Lacancı kliniğe, özellikle Darian Leader’a gidiyor. Derek Hook ve Stijn Vanheule’ün hazırladığı Lacan Depresyon ve Melankoli Hakkında Ne Dedi? derlemesinde Leader’ın iki yazısı var. Biri yas ve melankoli, öteki manik-depresif psikozun özgüllüğü üzerine. İkincisinde Leader, manide konuşan kişinin bir muhataba duyduğu ihtiyaç üzerinde duruyor. İki kitabı yan yana okuyunca dosyaya kolayca yazıverdiğimiz o iki kelimede durdum. “Çok konuşuyor.” Timuçin Hoca’yı okuyunca ne zamandır böyle konuştuğunu merak ediyorum. Leader’ı okuyunca bir de kime seslendiğini.
Leader, Depresyon, Yas ve Melankoli’de depresif belirtileri yüksek ateşe benzetir. Birinin aşkı iştahını keser, ötekinin kederi. İkisinin dosyasına da “iştahsızlık” yazarız. O tek kelimenin iki ayrı hayatta neye karşılık geldiğini, her birini kendi sözleriyle dinledikçe öğreniriz. Üstelik anlatan da her şeyi baştan bilmez. Freud’un Yas ve Melankoli’deki o ince ayrımıyla, insan kimi kaybettiğini bilir de onda neyi kaybettiğini bilemeyebilir.
Timuçin Hocamın kitabında bana en yakın gelen şey, hastalığı bunca yıldır tanıyan bir hekimin hastasını hâlâ merak etmesi. O fihristi tutan genç psikiyatristin sorusu kırk yıl sonra da canlı. O hastaya sonra ne oldu?
Bu kitap meslektaşlarıma da bipolar bozuklukla yaşayanlara da çok şey anlatır. En çok da bir yakını için “Şimdi iyi, ama…” diye söze başlayıp gerisini getiremeyenlere.
Bu ilk okuma notunu, çocuklara dönerek, Catherine Vanier’nin Bozuk Piyano adlı kitabından ve kitap üzerine yaptığı konuşmadan süzülen iki cümleyle tamamlayayım.
Çocuk, daha konuşmayı bilmeden önce bile dilin içindedir. Onun semptomu, ailenin ve çevrenin söyleyemediği bir şeye verilmiş bir cevaptır.
Güzelbahçe Sohbetleri · 2026
Okuma Notları-1
Not: @timucinoral · @AkademimKitap · @encorekitap · @axisyayinlari
Hafta sonu bu videoyu 3 kere başa sarıp sarıp tekrar izledim.
Cate Blanchett, Tokyo’da ödül alıyor. Dünyanın en iyi aktrislerinden biri, kürsüye çıkıyor ve ilk söylediği şey şu: Söyleyemediğimiz o kadar çok şey var ki.
Cate, konuşmaya kelimelere güvenmediğini söyleyerek başladı ve anında bütün salonu avucunun içine aldı.
Ama beni asıl yakalayan şey sessizliği kullanmasıydı daha doğrusu bedeninin sessizliğini.
Dört dakika boyunca doğru dürüst elini bile kaldırmadı. Omuz oynatmadı, kafa sallamadı. Eller masanın altında, gövdesi ağaç gibi.
Yıllardır insanlara; heyecanınızı sesinize verin ellerinize vermeyin diyorum. Bunu bu kadar temiz yapan birini çok az gördüm.
Cate, konuşmanın neredeyse tamamını kağıttan okudu. Başı eğik, gözleri metinde. Ama arada başını kaldırdı, pembe gözlüğünün üstünden salona bakıp bir cümle söyledi.
Konuşmasından aklımda kalan cümleleri yazdım. Hepsi başını kaldırdığı anlar. İnsan kağıttan ne zaman koparsa, dinleyici o cümleleri yanında götürür.
Sonra asıl bomba geldi. Ödül kürsüsünde, herkesin başarının sırlarını anlattığı yerde dedi ki: Şüphe çoğu zaman özgüven eksikliği sanılır. Oysa şüphe benim başlangıç noktam. Hala her işe bunu yapmalı mıyım diye sorarak başlıyormuş.
Sokrates’ten beri bilinen bir şey var. İnsan, tereddüdünü saklamayana güvenir çünkü tereddüt taklit edilemez.
Cate, bu kuralı anlatmakla yetinmedi, kendi üzerinde de gösterdi.
Gelelim kapanışa. Konuşması “kelimeler insanı suskun bırakır” diye açılmıştı. “Bu ödül beni suskun bıraktı” diye kapandı. Homeros’un bile kullandığı çok eski bir teknik. Başladığın yere geri dön, dinleyici hikayenin bittiğini zerrelerinde hissetsin.
İyi bir konuşmada en zor iş fazlalıkları çıkarmaktır. Uzun zamandır bu kadar temiz bir konuşma dinlememiştim.
Retoriği kanlı, canlı görmek istiyorsanız bu konuşmayı çok dikkatli izleyin.
Can Yücel'in Bayram şiiri..
Nefes almak bayramdır mesela; günün birinde soluksuz kalınca anlar insan...
Görmenin nasıl bir bayram olduğunu karanlık öğretir;
sevmeninkini yalnızlık...
Sızlamayan her organ, hele de burun direği bayramdır.
Bayramdır, elden ayaktan düşmemek, zihinden önce bedeni kaybetmemek, kurda kuşa yem olmayıp
"çok şükür bugünü de gördük" diyebilmek...
Sevdiklerinle geçen her gün bayramdır.
Her gününüz bayram olsun.💐🙋🏻
terapide sordum bugün: İnsan neden geçmişte canını çok yakmış ona yanlış yapmış birine karşı hâlâ içten alta bir merak veya özlem duyar? Psikoloğumun cevabı şuydu+++
İoanna Kuçuradi’nin adını ilk duyduğumda, 25 yıl önceydi.
2015’te biyografisini yazmak istedim.
Kabul etmedi.
Daha zamanı vardı.
Geçen yıl “Tamam yapalım” dedi ve başladık.
Biyografiyi 90 yaşına kadar “tamamlamayı” istedim.
Planı gösterince
“90’a kadar yaşayacağımı nereden biliyorsun?” dedi.
İki gün vardı 90. yaşına.
Giremedi.
Günlerce, saatlerce, defalarca…
Akla gelen her şeyi konuştuk.
Çok özel sorularda
Beni “fazla meraklı” buldu ama kırmadı.
Yazmamak kaydıyla, cevapladı.
Kitap taslağı tamamdı.
Dört profesör dostu/öğrencisi “Okusun” istedi
Okuyorlardı.
O da Zoe Karelli’nin “Kassandra” şiirinin çevirisini bitirmeye çalışıyordu kitap için.
Yıllarca bu şiiri çevirme konusunda kendini borçlu gördüğünü söylemişti.
Veda etmeden bu borcu ödemek,
sözünü tutmak istiyordu.
Bir gün önce hastane odasında, yanındaydım.
Aklında yine Kassandra vardı.
Kulağıma “Şiiri getir, bir de kalem” diye fısıldayınca…
“Artık Kassandra’yı çevirmeyi düşünmeyin” dedim.
“Benim borcum, ölmezsem, ben çevireceğim” dedi.
Bir süre sessiz kaldık.
Sonra şeftali istedi ve afiyetle yedi.
O hali, yanından ayrılırken,
bana huzur verdi.
İyi olacağına inandım.
Meğer o an son sahnemizmiş.
Şimdi çok eksiğiz:
“İnsan” için çok çabalayan “iyi insanı” kaybettik.
Artık onu izleri yaşatacak.
Her birini kendi çocuğu gibi sevdiği, onu hiç yalnız bırakmayan öğrencileri / dostları…
Ondan kalan izlerin, dünyamıza ışık tutması dileğiyle… #ioannakucuradi #sevgiyle #saygıyla
İNSANIN DEĞERİ KİMİN ELİNDE?
Bugün İoanna Kuçuradi’yi kaybettik.
90 yaşını kutlayamadan..
Babamın 45’şinde öldüğünü söylediğimde, “sen iki katı yaşarsın, olur biter!’’ dedi. Gözlerimdeki yaşları sildi. Bir kitap fuarında sırada denk gelmiştim ona. Sene 1997’de..
Bir filozof öldüğünde geriye yalnız kitapları kalmaz.
Bazen bir soru kalır.
Bir insanın değeri kimin elindedir?
Devletin mi? Mahkemenin mi? Çoğunluğun mu? Paranın mı? Gücün mü?
1936’da İstanbul’da doğdu.
İstanbul Üniversitesi’nde felsefe okudu. Nietzsche ve Schopenhauer üzerine çalıştı. Hacettepe Üniversitesi Felsefe Bölümü’nü kurdu. Ömrünün büyük bölümünü etik, insan hakları ve insanın değeri üzerine düşünmeye adadı.
Ama bunlar özgeçmişidir.
Ben onu o zamanlar iki senelik baba acımı elindeki mendilini ve empatisini genç bir kızla paylaşan bir kadın gözüyle gördüm..
Bir düşünürün gerçek biyografisi, bence neyi dert edindiğinde başlar.
Kuçuradi insanı dert edindi.
Değer başka şeydir, değer yargısı başka.
Bir toplum bir şeyi alkışlıyor diye o şey değerli olmaz.
Çoğunluk doğru buluyor diye doğru olmaz.
İktidarlar, kanunlar, zamanlar ve ahlak anlayışları değişebilir.
Ama insanın değeri çoğunluğun oylamasına bırakılamaz.
Ben hekimim.
Bu yüzden onun düşüncesini en çok hastane koridorlarında anlıyorum.
Bir insan kapıdan girer.
Adı vardır. Çocukları, korkuları, yarım bıraktığı hayatı vardır.
Sonra birkaç dakika içinde başka bir dile çevrilir:
“62 yaşında erkek.”
“Diyabetik.”
“Böbrek yetmezliği.”
“Yatak 14.”
İnsan dosyaya dönüşür.
Etik tam orada başlar!
Dosyanın arkasındaki insanı hâlâ görebiliyor musun?
Çünkü insanı öldürmeden de insanlığından eksiltebilirsiniz.
Aşağılayarak.
Susturarak.
Emeğini ucuzlatarak.
Hastalığını maliyet kalemine, ölümünü istatistiğe çevirerek.
Modern dünyanın cambazlığı bu..İnsanı görünmez kılmak.
Bir iş kazasında on kişi ölür; “10” olur.
Bir savaşta bin çocuk ölür; “1000” olur.
Oysa ölümün matematiği yoktur.
Çünkü ölen tek bir insanın evinde bıraktığı boşluk, onu sevenler için yüzde yüzdür.
Bir toplumun uygarlığını yalnız zenginliğiyle, yollarıyla, binalarıyla ölçemeyiz.
Başka bir ölçü …
İnsanına ne yaptı?
Çocuğuna, kadınına, işçisine, hastasına, yaşlısına, mahkûmuna, göçmenine, kendisine benzemeyene ne yaptı?
Çünkü insan haklarının gerçek sınavı sevdiğimiz insanların haklarını savunmak değildir.
Bizden olmayanın hakkını da hak sayabilmektir.
Bugün ise değer yokluğundan çok değer yargısı bolluğu içinde yaşıyoruz.
Bir fotoğraftan, bir siyasi görüşten, bir kimlikten, bir pasaporttan, bir cümleden insan hakkında hüküm veriyoruz.
Etiket büyüyor.
İnsan küçülüyor.
Kuçuradi’nin bütün felsefesinden bana kalan en sade cümle belki şudur:
Etiketten önce insanı gör.
Bugün İoanna Kuçuradi öldü.
Ağladım epey.
Sevindim de..
Hala insanım…
Ama filozofların tuhaf bir ayrıcalığı var..
Kendileri gider, soruları kalır.
O soru bana miras gibi..
Birbirimizin insanlığını koruyabilecek miyiz?
Çünkü uygarlık bazen büyük bir şey değildir.
Senden daha güçsüz biriyle karşılaştığında gücünü onun aleyhine kullanmamaktır.
Bir hastaya adıyla seslenmektir.
Sevmediğin insanın hakkını da savunabilmektir.
Kalabalık birini taşlarken taşı yere bırakabilmektir.
Ve herkes bir insanı kimliğine, hastalığına, parasına ya da fikrine indirgediğinde:
“Ama o da insan.” diyebilmektir.
O insandı..
İnsanın gittikçe sayıya, etikete ve çıkara dönüştüğü bir çağda bize inatla insanı hatırlattığın için teşekkürler.
Sine Aras Akten
Evli çiftler neden anlaşamaz? "Evlilikte üzüm" paradoksu... Üzüm metaforu harika bir örnek ve arkadaş da mükemmel anlatmış. Kesinlikle dinlemelisiniz, herkes kendisine küçük de olsa bir pay çıkaracaktır ve eminim ki hayatınızda çok işinize yarayacak bu üzüm örneği.
ENTROPİDEN ‘ANLAM’A: EVREN NASIL BAĞLANTI, YAŞAM VE YAŞANTI ÜRETTİ?
(1/6)
Evrenin en büyük bilmecelerinden biri, neden bir geçmişi ve geleceği olduğudur. Temel fizik yasalarının önemli bir bölümü zamanın hangi yönde aktığı konusunda kayıtsızdır. Birkaç parçacığın hareketini gösteren filmi geriye doğru oynattığımızda denklemler çoğu zaman buna itiraz etmez. Oysa yaşadığımız dünya böyle değildir. Buz erir ama erimiş su kendiliğinden yeniden aynı buz küpüne dönüşmez. Parfüm odanın içine yayılır ama molekülleri yeniden şişenin içine toplanmaz. İnsan yaşlanır ama gençleşmez. Geçmişi hatırlarız, geleceği değil. Fizik, bu tek yönlülüğü “zamanın oku” olarak adlandırır ve okun yönünü büyük ölçüde entropinin artışıyla açıklar.
Entropi gündelik dilde çoğunlukla “düzensizlik” olarak tanımlanır. Oysa bu tanım hem eksik hem de özellikle yaşamı anlamaya çalışırken yanıltıcıdır. Boltzmann’ın istatistiksel yaklaşımında entropi, gözlediğimiz makroskopik bir durumun kaç farklı mikroskobik düzenlenmeyle gerçekleştirilebileceğiyle ilişkilidir. Aynı makroskopik görünümü oluşturabilecek mikrodurumların sayısı arttıkça entropi de artar. Bu nedenle entropiyi yalnızca düzensizlik olarak değil, bir sistemin mümkün durumlarının istatistiksel yapısının ölçüsü olarak düşünmek daha verimlidir. Termodinamiğin ikinci yasası da kapalı (yalıtılmış) bir sistemin ezici olasılıkla daha fazla sayıda mikrodurumla gerçekleştirilebilen makrodurumlara doğru ilerlediğini söyler.
Tam burada entropi ile enformasyon arasında önemli bir köprü belirir. Claude Shannon’ın geliştirdiği enformasyon kuramı da olasılıklarla ilgilidir. Bir sistemin hangi durumda bulunduğunu ne kadar az biliyorsak belirsizliğimiz, dolayısıyla Shannon entropisi o kadar yüksektir. Bir durum gerçekleştiğinde ve biz bunu öğrendiğimizde olasılıklar arasındaki belirsizliğimiz azalır; enformasyon edinmiş oluruz. Boltzmann’ın termodinamik entropisi ile Shannon’ın enformasyon entropisi aynı fiziksel büyüklük değildir; ancak matematiksel yapıları arasında güçlü bir akrabalık vardır. Her ikisinin merkezinde de şu soru bulunur: Bir sistem kaç farklı biçimde olabilir ve bu olasılıklar nasıl dağılmıştır?
Bu ilişki, enformasyonu daha temel bir biçimde düşünmemizi sağlar. Enformasyon yalnızca bilgisayarlarda saklanan bitlerden, DNA harflerinden ya da beyindeki elektriksel sinyallerden ibaret değildir. En temel anlamıyla enformasyon, olasılıklar arasındaki farkın ayırt edilebilir hale gelmesidir. Eğer bir sistem yalnızca tek bir durumda bulunabiliyorsa hangi durumda olduğunu öğrenmek bize yeni bir şey söylemez. Fakat birçok olası durum varsa ve bunlardan biri gerçekleşmişse, gerçekleşen durum diğer olasılıkları dışladığı ölçüde enformasyon taşır. Enformasyonun ortaya çıkabilmesi için önce alternatiflerin bulunması gerekir.
Bağlantısallık Bilimi açısından kritik adım burada başlar. Çünkü bir sistemde yalnızca hangi parçaların bulunduğu değil, bu parçaların birbirleriyle nasıl bağlantı kurduğu da olası durumlardan biridir ve dolayısıyla enformasyon taşır. Yüz nöronun varlığını bilmek başka bir şeydir; bu yüz nöronun hangi bağlantı ağı içinde örgütlendiğini bilmek başka bir şey. Aynı yüz nöron çok farklı ağlar oluşturabilir ve her ağ farklı davranış olasılıkları yaratabilir. A ve B’nin varlığını bilmek ile A’nın B’ye bağlı olduğunu bilmek aynı enformasyon değildir. Üstelik A’nın B’ye hangi yönde, hangi güçte, hangi zamanda ve hangi koşul altında bağlı olduğu yeni enformasyon katmanları oluşturur.
Psikiyatride yeni bir eşik aşıldı. Sporun depresyonu azaltıcı etkisinin spor sayesinde kaslardan salınan serotonin olduğunu sanıyorduk. Meğer bunu sağlayan serotonin değil Apelin isimli bir protein.
Dört haftalık gönüllü koşu, farelerde depresyon benzeri davranışları belirgin şekilde azaltırken kas-spesifik apelin baskılanması bu faydayı tamamen ortadan kaldırdığı saptandı; apelin aşırı üretilmesi ise egzersizin etkisini taklit ederek depresyonu azalttı. Kısacası spor salonundaki “kas çalıştır, ruhun açılır” sözü, artık moleküler bir kas-beyin ekseniyle bilimsel olarak doğrulanmış oldu.
Bu yol yakında yeni antidepresanların bulunmasının yolunu da açtı.
YAŞAM, AYRI VARLIKLARIN TOPLAMI DEĞİL, BİRBİRİNE EMANET EDİLMİŞ ÖYKÜLERİN ZAMAN VE UZAY İÇİNDEKİ AĞIDIR👇
Bazen bütün bir dünya, kıyıya uzatılmış tek bir halatta görünür.
Tekne suyun belleğinde salınırken, ağaç toprağın derin sessizliğinde duruyor. Aralarındaki halat ise iki ayrı varlığı birbirine bağlamaktan fazlasını yapıyor; suyun hareketiyle toprağın direncini, yolculuk arzusuyla ait olma ihtiyacını, gitmekle kalmak arasındaki kadim gerilimi aynı çizgide buluşturuyor.
Oysa ne tekne yalnızca teknedir ne de ağaç yalnızca ağaç. Biri rüzgârın, suyun ve insanın ortak hikâyesini taşır; diğeri güneşin, toprağın, yağmurun ve zamanın. Halat bu iki hikâye arasında kurulmuş sessiz bir cümledir.
Yaşam da böyledir: Bizi var eden, yalnızca nerede durduğumuz değil; neye, kime ve hangi özenle bağlandığımızdır. Çünkü gerçek bağ, birini kendimize sabitlemek değil, onun varlığına zarar vermeden birlikte salınabilmektir.
Belki de özgürlük, hiçbir yere bağlı olmamak değildir.
Kopmadan hareket edebilmek, bağlanırken incitmemek ve aynı hayatın içinde birbirimize hem kıyı hem yol olabilmektir.
Çünkü yaşam, ayrı varlıkların toplamı değil; birbirine emanet edilmiş hikâyelerin ağıdır.
#BirBeyinCerrahıBilimİnsanınınYaşamSeyahatnamesi
Arkadaşıma 3 yıllık sevgilisi evlenme teklif etti ama çocuk ne bir organizasyon yapmış ne de doğru düzgün bir yere götürmüş; evde sipariş ettikleri soğuk pizzayı yerken yüzük kutusunu sehpanın üstüne bırakıp "Benimle evlenir misin?" demiş.
Kız kutuyu açmadan "Ben hayatımda bir kere yaşayacağım anı böyle geçiştirtmem" diyerek teklifi reddedip evi terk etti. Çocuk şimdi "Ben samimi ve içimizden geldiği gibi olsun istedim, sen gösteriş budalasısın" diye kıza psikolojik baskı yapıyor.
Bir kadının hayatının teklifinde emek, özen ve görsel şıklık beklemesi en doğal hakkı mıdır, yoksa erkeğin 'içtenlik' adı altındaki bu özensizliğini kabul etmemek şımarıklık mı?
YAŞAMIN YAPI TAŞI ENFORMASYONDUR (=YAŞAMBİLGİ)
Bilim tarihi yalnızca yeni keşiflerin değil, düşünme biçimlerinin de tarihidir. Yüzyıllar boyunca temel sorumuz “Her şey neden yapılmıştır?” oldu. Antikçağ filozofları suyu, havayı ve ateşi önerdi; modern bilim atomu keşfetti. Ardından atomun da daha küçük yapılardan oluştuğunu, bu yapıların ise kuantum düzeyinde ilişkiler ve olasılıklarla tanımlandığını gördük. Böylece dikkatimiz parçaların kendisinden, parçalar arasındaki ilişkilere ve onların taşıdığı enformasyona yönelmeye başladı. Temel tez şudur: Yaşamın ve fiziksel gerçekliğin açıklayıcı temeli atom değil, enformasyondur.
Bu dönüşüm tek bir bilim insanının değil, bir yüzyılı aşan ortak bir bilimsel yürüyüşün ürünüdür. Schrödinger yaşamın yalnızca kimyayla açıklanamayacağını sezdi. Shannon enformasyonun matematiğini kurdu. Wiener canlıları geri besleme sistemleri olarak tanımladı. Bateson, enformasyonu “bir fark yaratan fark” diye tarif ederek anlamın ilişkilerden doğduğunu gösterdi. Maturana ve Varela yaşamı kendi kendini üreten ilişkisel ağlar olarak açıkladı. Wheeler’ın “It from Bit” önermesi ise fiziksel gerçekliğin bile enformasyon temelinde yeniden düşünülmesini önerdi. Bugün Kauffman, Deacon, Walker ve Levin gibi araştırmacılar da yaşamı enformasyon işleyen dinamik sistemler olarak ele alıyor.
Bu bilimsel çizgi, enformasyonun yalnızca bir açıklama aracı değil, bizzat varlığın kurucu ilkesi olduğunu gösterir. Atom, bu perspektifte, enformasyonel örgütlenmenin yoğunlaşmış bir ifadesidir. Hücre, beyin, ekosistem ve toplum; ölçekleri farklı olsa da aynı ilkenin farklı gerçekleşimleridir. Yaşam, çevresiyle enformasyon alışverişi yapan, deneyimlerinden öğrenen, kendini yeniden düzenleyen ve geleceğini bu enformasyonla şekillendiren sistemlerde ortaya çıkar.
Bu nedenle 21. yüzyılın gerçek bilimsel kırılması açıktır: Evren, madde yığınlarının değil, enformasyonun kendini örgütleme biçimlerinin alanıdır. Bağlantısallık Bilimi’nin iddiası da tam olarak budur. Artık açıklamayı nesnelerde değil, ilişkilerde; varlığı maddede değil, enformasyonun süreklilik gösteren örgütlenmesinde arıyoruz. Bu bakış açısı kabul edildiği anda, yalnızca bilim değil, gerçeklik anlayışımızın kendisi kökten değişmiş olacaktır.
Po 20 latach małżeństwa muszę w końcu powiedzieć to głośno...
Z moją żoną nie łączy mnie już nic.
Poznaliśmy się na egzaminie na filozofię ponad 20 lat temu. Byliśmy młodzi i głupi, nie słuchając rozsądnych opinii szybko wzięliśmy ślub.
A potem życie zrobiło swoje i dziś żyjemy w dwóch różnych światach.
Ona: dzieci, szkoła, dydaktyka, nauka, góry, natura, koty, dramaty.
Ja: firmy, fundusze, inwestycje, biznes, miasto, beton, psy, komedie.
Ona: kreatywna, empatyczna, marzycielska.
Ja: analityczny, rzeczowy, osadzony w faktach.
Zero wspólnych pasji.
Zero wspólnych zainteresowań.
Nie śmieszą nas te same rolki na Instagramie.
Każdy terapeuta ze śniadaniowej telewizji wystawiłby naszemu małżeństwu akt zgonu. Znajomi pewnie się zastanawiają, kiedy ogłoszę rozwód.
No to ogłaszam...
Kocham tę kobietę bardziej niż 20 lat temu!
I kiedy wieczorem opowiada mi o rzeczach, które kompletnie mnie nie interesują, słucham jej z przyjemnością, której nie tłumaczy żaden poradnik.
Bo przez te 20 lat zrozumiałem coś, co przeczy wszystkiemu, co wciskają nam media.
Wspólne pasje to nie budulec związku. To dekoracja. Ludzie po latach idą różnymi drogami, w różnym tempie i to nie jest awaria. Tak wygląda życie.
Prawdziwy budulec jest inny. Chcesz dla drugiej osoby lepiej niż dla siebie. Jej potrzeby stawiasz nad swoje. Wolisz dawać, niż brać. Jeśli tego nie ma, nie uratują was nawet identyczne playlisty.
Więc jeśli twoja druga połówka to twoje przeciwieństwo, przestań to naprawiać. Może właśnie tam mieszka wasz sekret.
Nie musicie kochać tych samych rzeczy.
Wystarczą te same wartości, ten sam kierunek, szacunek do różnic i troska o drugą połowę większa niż o siebie.
I na koniec coś, co zrozumiałem dopiero niedawno...
Przez 20 lat moja żona każdego dnia miała powody, żeby wybrać inaczej. Innego człowieka, inne życie, inny świat; bliższy jej gór niż mojego betonu.
Mimo to każdego dnia wybierała to samo... mnie.
Miłość to nie jest coś, co się czuje. To coś, co się codziennie wybiera.
Od 21 lat jestem czyimś wyborem i jestem z tego naprawdę dumny...
नन्ही सी हंसी के बदले चाहे सारी दुनियां ले ले...
मॉल में बच्चे का पहला फिश स्पा, बेहद मजेदार! नन्ही मछलियां जैसे ही गुदगुदी करना शुरू करती हैं बच्चे की खिलखिलाती हंसी का ठिकाना नहीं रहता।
इस दिल जीत लेने वाली मुस्कुराहट को बार-बार देखने का मन होता है।
İyilik bir zevk meselesidir.
İyilik iyidir diye iyi olunamaz.
İyilikten zevk alıyorsanız iyilik yapabilirsiniz. Kötülükte böyledir…
“Vermemişse Mevla neylesin Mahmut”
Nefret eden kişi yıkıcılığın, saldırganlığın, şiddetin yanlış olduğunu bilmediğinden ya da barışçıl bir dünyada yaşayamayacağı, hasta ya da beceriksiz olduğu için değil,
zevk aldığı için nefret eder. Nefretle zevklenen insanlar hemen her zaman nefret edecek yeni bir nesne bulur.
Nefret, nefret edene keyif verir.
Yani mevzu eğitim, bilgi ya da beceriksizlikle ilgili değildir.
Hele hele cahillikle hiç ilgilisi yoktur. Sevememek başka, bilmemek başka bir şeydir. Neticede her insan kendi cahilliğinin cahilidir.
Hiçbir siyasi parti cehaletimizi tekeline alamaz. Cehaletimiz her siyasetçinin ortak malıdır.
Ancak zevk tamamen bizim malımızdır.
Kimsenin keyfine kimsenin diyecek bir lafı olamaz. Herkes kendi meşrebince ölür. Ancak, birlikte yaşayabilmek için keyfi nefrete dayananların yasalarla durdurulması gerekir.
Birbirimizi kınamak yerine birlikte yaşamaya gölge eden bütün ehli keyiflerin zevklerini sınırlamak, yasalara ve demokrasiye sahip çıkmak daha doğru bir yol olabilir.
******
*Cansel Poyraz Akyol soruyor; Agah Aydın ve Ezel Akay Başka Bir Söz’de yanıtlıyor..
Başka Bir Söz 27.05.2023
IHLAMUR ZAMANINDA SON KARAR ELBETTE LİMBİK SİSTEMİN
Hiçbir “doğru” insana sevdiğinden daha “güzel” değildir
İletişimde de şunu unutmamakta fayda var: ‘Hatırlanan sözler değil sözlerin taşıdığı duygulardır’.
Bu nedenle ne söylediğiniz değil nasıl söylediğiniz; kelimeler değil taşıdıkları anlamlar “paylaşılır”.
Ve aslında, ‘söz’ söyleneni değil söyleyeni değiştirir.
#Penceremdenİstanbul