هر جملهای که در مورد فراخوان اعتراضی افغانستان میشنوم مو به تنم سیخ میشه، همه وجودم آتیش میگیره، مغزم از مرور متلاشی میشه، قلبم میخواد وایسه و در نهایت بغضم میترکه.
خوشحالم که در این روزها برای نگهداشتن امید و روحیهاتون تلاش میکنید؛ باشگاه میرید، کافه میرید، مهمونی میگیرید یا به هر طریقی برای “زندگی کردن” با جود سایه نحس آخوند، ادامه میدید، کار درست هم همینه! منتهی مراد ویسی هنوز داره اسامی کشتهشدگان دیماه رو میخونه، جنگ هنوز تموم نشده، آخوند هنوز وجود داره و اینترنت هنوز وصل نشده؛ مبارزه با پروپاگاندای رژیم تروریستی جمهوری هم همچنان ادامه داره!
رژیم از “پاکستان” بلاگر وارد کرده که بگه اوضاع عالیه و ما بخاطر حجاب کسی رو نمیکشیم، کافههارو پلمپ نمیکنیم، تو ساحل آزادی کامل وجود داره و…
و شما با انتشار “تلاش برای بقا” که میدونم چیزی جز این نیست، ناخواسته تو زمین جمهوری اشغالی بازی میکنید…