دلم میخواست حداقل تو دوره پرایم کامران هومن فنگرل بودم. الان حس میکنم یه گنج ارزشمندو پیدا کردم ولی کار از کار گذشته. دلم میخواست منم دهه نود سنم به حدی بود که واسشون وبلاگ بزنم یا بلک کتس گوش بدم. الان دیگه خیلی دیره واسه فنگرلی
پسرخوشگله لیترالی با او چهرهی شرقی و چشم ابروی سیاهش صدتا جانی دپ و دیکاپریو و برد پیتو قورت میداده. اونوقت من یه عمر پاچه خواری این وایت مایتای هالیوودیو میکردم
اشکال نداره عزیزدلم، در زندگی بعدی زودتر کشفت میکنم. تا اونموقع بدرود جوجه جعفری. منتظرم باش.
اوه لُرد، میدونم باید راجع به هومنِ پاپفادر خفه شم ولی آخه چطوری میتونم وقتی هر ثانیه ازش توی سرم در حال پخشه؟ در حدی این حرکت گردن، کمر و دست از روز اولم ولم نکرده که مثل تیک بیاراده انجامش میدم. هومن اختیار کمرت رو نداری، منم بیاختیار کردی به زندگیم. منتالی دیوونتم پسر.