به شدت حسود شدم.
به داماد هفته گذشته که پدرش براش عروسی گرفته بود و نذاشته بود آب تو دل طرف تموم بخوره.
به پسر اقوام که باباش براش خونه ۱۲۰ متری خریده و بازسازیش کرده.
به دختر یکی از دوستان که باباش براش ماشین آخرین مدل خریده.
چرا ما باید مثل سگ همیشه در حال دویدن و نرسیدن باشیم؟