Herkes yaşattığını yaşasın. Kalp kıranın kalbi kırılsın. Hakka girenin kalemi. Üzen gerçek mutluluğu yakalayacağını sanmasın. Birine taş atanın kendi yolu tıkansın. Ben payıma düşene razıyım.
Bu dünyada insanın başına gelen en kötü şeylerden biridir her şeyi kendi başına halletmek zorunda kalmak. Bir hastane koridorunda tek başına mücadele etmeye çalışmak, düştüğü yerden kendini kaldırmak, üzgünken birinin omuzlarında ağlayamamak..kendi başınalık da dünya imtihanıdır.
Zor günler geride kalır, kalp kendini kıran acılarla baş etmeyi öğrenir, binbir kurnazlıkla yol alanlar seni çoktan geçmişken sen kendini yaya kalmış hissedebilirsin fakat zaman herkesi hak ettiği yere koyar. Geldiğin yerde vicdanın müsterih mi, mühim olan bu, gerisi beyhude.
İnsan bir kez düşmeye görsün. Herkes o kadar acımasız ki, düşene vurmak ne kadar kolay… Herkesin hikâyesi devam ediyor oysa, kimsenin yarın ne olacağı belli değil. Şu dünyadan haysiyetle ve istikamet üzere gitmeyi istemek en büyük temenni.
“Derdimize yüksel dedik, istediğin kadar yüksel. Nasıl olsa geçmeyecek misin…”
Her şey geçer ve her nasip vaktine esirdir.
*Haluk Bilginer’in dokunaklı sesiyle.