Bir tek gece tanıktı gidişine,
rüzgâr bile sustu o an.
Kimse bilmedi,
bir kalp sessizce durdu...
Kimse fark etmedi sessizce eksildiğini bu dünyadan...
Sabah oldu…
herkes uyandı,
ama sen uyanmadın bir daha.
Yıllardır bitmeyen bir imtihanın içindeyim sanki...İnsan ister istemez düşünüyor... Bir yerde bu döngü kırılmalı. Bir sabah yüküm hafiflemeli.
Ne zaman olur bilmiyorum. Ama Rabbimden tek duam; Beni bu kadar güzel sınadığı gibi, sabrımın karşılığını da en güzel şekilde vermesi...
Bir insanın kader yolu bu kadar mı engebeli olur? Ne kadar yürürsem yürüyeyim,karşıma hep yeni bir yokuş çıkıyor.Dayanacak da,katlanacak da gücüm kalmadı. Artık her şeyin biraz olsun değişmesini, kolaylaşmasını istiyorum. Bir kez de hayat yükümü hafifletsin. Çünkü çok yoruldum...
Herkes benden umudunu çoktan kesti.
Ama o... Her zaman yaptığı gibi yine aradı, yine sordu, yine "başaracaksın" dedi. Ben kendime inanmayı unuttuğumda bile bana inanmaktan vazgeçmedi. Belki de bu hayattaki en büyük şansım onun dostluğunu tanımış olmak🌸 iyi ki🖤
"İçimde sessiz bir çöküş var. Paniklemiyorum artık; sadece yavaş yavaş vazgeçiyorum. Canım yanıyor ama eskisi gibi bağırmıyor. Belki de insan en çok, acısına alışınca değişiyor."
Hayatım boyunca o ne der, bu ne der diye yaşadım. Sonra bir gün... O günden sonra her şey değişti. O çok önemsediğim insanlar, ne yaşadığımı umursamadı. Ben sadece görmek istedikleri kişiye dönüştüm...
Yokluğunda yaşamayı beceremedim… Herkes zamanla alışılır dedi ama ben sensiz geçen hiçbir güne alışamadım. Senin olmadığın hayat, sadece devam etmekten ibaret kaldı.
Hayat mı ağır, kaderim mi, yoksa yaşadıklarım mı bilmiyorum.
Düşünmekten yoruldum; kendime tahammülüm kalmadı.
Beynim susmuyor, kafamın ağırlığı dinmiyor.
Şimdi tek bir dileğim var:
Ya bu yük hafiflesin… ya ben.
Hatırladığımda içimde bir şey sessizce çöküyor. Kimse fark etmiyor, ben bile bazen adını koyamıyorum.
Sadece ağırlaşıyorum. Nefes almak zorlaşıyor. Toparlanmaya çalıştıkça daha çok dağılıyorum çünkü bazı insanlar hatırlanınca insanı olduğu yerden söküyor.