کارکرد سقاب اصفهانی در دولت، همان کارکرد شوکر در دست مربی شرطیسازی است. هرگاه لازم باشد به جامعه شوکی وارد کنند تا آستانه تحملش را بسنجند یا زمینه شوکدرمانی ب��دی را فراهم کنند، این آلت شوکدهنده را به کار میاندازند.
پزشکیان: دولت مصمم به انسداد گلوگاههای فساد با حکمرانی دادهمحور در اقتصاد است.
ملت شریف ایران خودتون رو سفت بگیرید دولت دوباره میخواد رانت حذف کنه.
دفعه قبل که رانت رو حذف کرد ۳هزارتا کشته روی دست کشور گذاشت و تورم صد درصدی شد.
این توئیت و واکنشهایش را خواندم یاد این حرفهای آقای رئیس جمهور که پارسال همین موقع سونامی در کشور راه انداخت افتادم.
«اگر تا آذرماه در تهران باران نبارد، باید آب را جیرهبندی کنیم؛ اگر باز هم نبارد، دیگر آب نداریم و باید تهران را تخلیه کنیم.»
نفهمیدیم آقای پزشکیان چرا وسط شرایط جنگی اینجوری ذهن مردم را ریخت بهم، آنهم در وضعیتی که دو ۳ ماه پیش از این حرفها نتانیاهو با پارچ آب در کنفرانس خبری در مورد بحران آب آشامیدنی در ایران گفته بود و جنگ روانی کرده بود.
کلی از کارشناسها در مورد غلط بودن حرف آقای پزشکیان نوشتند، کلی گفتند اصلا درست هم باشد باران هم نیاید تخلیه شهر شدنی نیست و حرف صد من یک غاز است، کلی در مورد واژگان و ادبیاتش نوشتند و …
همانموقع این عزیزان و دور و بریهای رئیس جمهور یک لنگه پا از همه چیز دفاع میکردند و اسم این افتضاحات را گذاشته بودند صداقت با مردم!
احتمالا این متنهای مشعشع رئیس جمهور را همین عزیزان یک لاقبا مینویسند.
مجری: اگر در پایان دوره ریاستجمهوری شما، دیوانههای ایران همچنان در قدرت باشند، آیا آن را شکستی برای خود تلقی خواهید کرد؟
ترامپ: بله؛ این یک شکست خواهد بود، قطعاً.
---
آیا عجیب نیست که ترامپ از همان آغاز جنگ، آشکارا از سرنگونی حکومت ایران سخن گفته و هنوز هم پیگیر این سیاست است، اما در طرف ایرانی، برخی مقامات همچنان با تکرار کلیشه «توپ در زمین آمریکاست» و در توهم دستیابی به یک «سند افتخار»، م��تظرند ترامپ پای تفاهمنامهای تازه را امضا کند؟
هدف ترامپ از آغاز جنگ، تصاحب نفت ایران بوده است؛ هدفی که تحقق آن مستلزم سرنگونی حکومت ایران و تجزیه مناطق نفتخیز کشور است.
بنابراین، از ابتدا اساساً بازیای در کار نبوده که توپی در زمین این یا آن طرف باشد. آنها توپ را پاره کردند و سرمربی تیم ایران را نیز به قتل رساندند.
محمدباقر قالیباف رئیس مجلس در دی ماه پارسال:
از دولت محترم بابت اجرای طرح کالابرگ [حذف ارز ترجیحی] تشکر میکنیم. با اجرای این طرح، نوسان دلار به ۲ تا ۴ درصد محدود خواهد شد و عدد کالابرگ بر اساس تغییر قیمت کالاها افزایش خواهد یافت.
اول میگویند برای حذف رانت، ارز ترجیحی را حذف میکنیم تا پولش را از اول حلقه به آخر حلقه منتقل کنیم و مستقیم به دست مردم برسانیم!
اما حالا میخواهند تعداد زیادی از مردم ر�� از همان پولی که وعدهاش را داده بودند محروم کنند! آقایان محترم! این آخر #حُقّه است و نه آخر #حلقه!
You lost the war and the election.Vance has conceded,Rubio is heading for the exit,Hegseth is about to be fired,and the CENTCOM commander is now a podcaster!
So٫Who exactly in Washington do we need to get this message across to? Start a war,and you’ll face a devastating response.
اینجا فواد ایزدی حرف خیلی جالبی میزنه؛
پزشکیان و عراقچی برای اینکه نشان بدهند ما خیلی اهل گفتگو هستیم مُدام تکرار میکنند که در وسط مذاکرات به ما حمله شد.
خُب؛ اینکه شما رکورددار حمله در وسط مذاکره باشید اصلاً افتخاری نداره. بلکه نشانهی چیز دیگری است!
نفت ۱۲۰ دلاری
به تحلیل این کارشناس مجله اکونومیست توجه کنید. به اعتقاد او، ترامپ در ادامه جنگ با دو نگرانی اصلی روبهروست:
۱. افزایش قیمت نفت به بیش از ۱۲۰ دلار در هر بشکه؛
۲. فرسایش شدید توان رزمی نیروی دریایی آمریکا در تنگه هرمز.
با وجود این واقعیتها، متأسفانه عدهای با سفر به اسلامآباد و با توهم دستیابی به «سند افتخار»، سیاست ساختن «پل پیروزی» برای ترامپ را دنبال کردند و با مذاکره بازی در عمل به ترامپ برای کنترل قیمت نفت کمک کردند؛ بیآنکه به سه اصل مهمی توجه کنند که مقام معظم رهبری بر آنها تأکید داشتهاند و پیش از این نیز بارها از سوی رهبر شهید بیان شده بود.
۱- «اگر هنوز کسانی هستند که اندک امیدی به تغییر رفتار یا جابهجاییهای حزبی و جناحی در نظام سلطه دارند و یا تصوّر میکنند با امتیاز دادن به امریکا میتوانند او را از دشمنی با ملّت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباهاند.»
۲- «اِعمال مدیریّت ایران بر تنگۀ هرمز و از بین بردن پایگاههای نظامی امریکا در کشورهای منطقه اگر چه عکسالعملی به تجاوز و جنایت امریکا در جنگ تحمیلی سوّم بود، امّا در عین حال جهادی ابتدایی علیه استکبار در ابعادی منطقهای نیز محسوب شده که در صورت تکرار تعدّیات، ابعاد بسیار وسیعتری به خود خواهد گرفت.»
۳- «آرزوی شیطان بزرگ، تسلیم بیقید و شرط ملّت ایران است و کمترین گرایش تسلیمآمیز به دشمن سلطهگر، سرمایۀ عظیمی را که به برکت خون شهدا و با فداکاری آحاد ملّت به دست آمده بر باد خواهد داد و دشمن مستکبر را برای زیادهخواهی بیشتر و جنگها و جسارتهای بعدی جریتر خواهد کرد.»
معنای روشن این سخنان آن است که امتیاز دادن به آمریکا نهتنها مشکلی را حل نمیکند، بلکه او را برای حمله بعدی جریتر میسازد.
متن مصاحبه:
«به نظر من، آنچه باید در اینجا بهدقت زیر نظر داشته باشیم، قیمت نفت است. هنگامی که قیمت نفت به حدود ۱۲۰ دلار در هر بشکه نزدیک میشود، مقاومتها در برابر ادامه جنگ افزایش مییابد.
چین که پیشتر با استفاده از ذخایر خود مانع افزایش قیمتها شده بود، اکنون بخش بزرگی از آن ذخایر را مصرف کرده است و شاید دیگر نتواند همان سیاست را تکرار کند. پرسشی که ذهن مرا به خود مشغول کرده، این است که این اقدامات واقعاً چه دستاوردی دارند. اگر ناگهان فضای سیاسی تهران تغییر کند و مقامهای ایرانی تصمیم بگیرند پای میز مذاکره بیایند، ممکن است تحولی رخ دهد. جالب اینکه گمانهزنیهایی درباره تلاش جی. دی. ونس برای برقراری تماس با تهران مطرح شده است؛ تماسهایی که شاید بتواند تحرکی در این روند ایجاد کند.
به نظر من، اگر آثار افزایش قیمت نفت به بازارها منتقل شود، ترامپ نسبت به آن حساس خواهد بود. او نسبت به این مسئله بسیار، بسیار حساس است. اگر میراث سیاسیاش برایش اهمیت داشته باشد، احتمال دچارشدن به سرنوشت هربرت هوور باید او را نگران کند.
البته دیدگاه دیگری نیز در داخل دولت آمریکا وجود دارد که باید به آن اشاره کرد. برخی از مقامهای دولت معتقدند ترامپ اکنون ایران را دقیقاً در همان موقعیتی قرار داده است که میخواست.
نفت همچنان از تنگه هرمز عبور میکند؛ اما ذخایر شناور نفت ایران که در مناطقی مانند آسیا نگهداری میشود، رو به کاهش است و تهران با بحرانی اقتصادی روبهرو خواهد شد. بنابراین، از دید این گروه، ترامپ فقط باید منتظر بماند و با ادامه فشار و محاصره، ایران را بهتدریج از پا درآورد.
مشکل این راهبرد، آنگونه که کارشناسان نظامی مرتبط با وزارت جنگ و نیروی دریایی آمریکا میگویند، هزینه سنگین و تأثیر عمیقاً فرساینده حفظ محاصره بر نیروی دریایی ایالات متحده است. به گفته یکی از کارشناسان، هر ماه ادامه محاصره، بهاندازه حدود یک سال بر آما��گی رزمی نیروی دریایی آمریکا تأثیر منفی میگذارد.
به گمان من، یکی از مهمترین بحثهایی که اکنون دولت آمریکا را بهشدت به خود مشغول کرده، همین است: آیا باید ایران را بهآرامی تحت فشار قرار داد و توان آن را بهتدریج تحلیل برد، یا تنش را بهطور ناگهانی تشدید کرد و هزینههای کوتاهمدت آن را پذیرفت؟»