ز اندازه بیرون تشنهام ساقی بیار آن آب را
اول مرا سیراب کن وانگه بده اصحاب را
من صید وحشی نیستم در بند جان خویشتن
گر وی به تیرم میزند اِستادهام نُشّاب را
مقدار یار همنفس چون من نداند هیچکس
ماهی که بر خشک اوفتد قیمت بداند آب را
اگر یک سلبریتی، دانشمند، هنرمند، ورزشکار، تحلیلگر یا هر کسی عقل تو سرش باشه و کمی دوراندیش، تو این سالها باید فهمیده باشه تا ابدالدهر با هیچ سیاستمداری، از هر گروه و عقیدهای نشست و برخاست نداشته باشه و عکس نگیره.
احتمالا ساخت ویدیو با هوش مصنوعی باعث بشه چند سال به بازیهای کامپیوتری فعلی نگاه کنیم و به گرافیکشون بخندیم
تصور کنید مشابه فوتبالی که توی تلویزیون میبینیم رو بشه با دسته پلی استیشن بازی کرد!
اینکه انقد نزدیک بودیم و نشد دردناکش میکنه
در مجموع اما از بهترین فصلهای ممکن بود، فراتر از انتظار و این موفقیت ادامه پیدا خواهد کرد.
آرتتا تا لیگ قهرمانان رو نبره بعیده ول کنه
«بیشتر هم عاشق فوتبال بود و عاشق مدرسه بود»
پدر «علیاصغر زائری» از فرزندش میگوید که در عکس دوم با لباس منچستریونایتد و نگاهی جادویی، گویی پرسشگرانه به «ما» مینگرد. در وسایل او، توپ فوتبال و پیراهن سرخرنگ تیم ملی فوتبال ایران خودنمایی میکنند
#مدرسه_شجره_طیبه_میناب | #میناب
پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴، ساعت ۲۳:۳۰ به وقت ایران، قرار بود آرسنالِ صدرنشین، در یک بازی حساس میزبان لیورپول باشد. «عارف جعفرزاده»، با لباس تیم محبوبش به خیابان رفت، اما هرگز به خانه باز نگشت... حالا آرسنال پس از ۲۲ سال «قهرمان لیگ برتر فوتبال انگلستان» شده، ولی جای یک نفر🖤 خالی است
بزرگترین آسیب اپوزیسیونهای نادان و دائما در حال دعوا اینه که توجهات رو از حکومت میبره سمت رفتار و نادانی خودش در حالی که مسئله اصلی ایران که حکومت و تصمیماتش باشه میره در حاشیه.
ایده «اپوزیسیون کنترل شده» از همینجا میاد و به نظر موفق بوده تا امروز.
خیلی خوب جنبه خودم رو حفظ کردم که سراغ همه اونایی که ۲۲ سال اخیر طرفداری از آرسنال رو مسخره میکردن نرفتم هنوز
البته اینکه به خاطر گذشت زمان طولانی خیلیاشو یادم نمیاد یا ارتباطم قطع شده هم بی تاثیر نیست
آیندگان دو نقطه عطف و خوششانسی تو باشگاه آرسنال شناسایی خواهند کرد:
۱- آرسن ونگر در اواخر قرن ۲۰ که اگر نبود به احتمال زیاد ما یک تیم میانه/پایین جدولی میشدیم
۲- میکل آرتتا در اوایل قرن ۲۱ که اگر نبود ما مثل یونایتد امروز میبودیم
#آرسنالی