@RefreshNomad@palampalp test yaptırmak için kliniğe gidiyosun test sonucunu psikiyatriste gösteriyon sonucuna bakıyo sana ve ebeveynlerine bi kaç soru soruyo sonra teşhis alıyon. biraz masraflı bi iş ve test baya uzun surebiliyo benimki 3 saat sürmüştü (testler moxo ve wisc) aralıksız oluyo
@Sub_zero0180@ararara666 çocuğunu öldüren kadınların çoğu lohusa döneminde içinde bulundukları lohusa ruh haliyle bunu yapıyorlar. erkekler için çocuk tcvzü yaş zaman fark etmiyor. yorum yapmadan önce o tozlanmış beynini kafana tak da düşün.
yasamak icin bir nedene sahip olmayan insanlar, belki de devam edebilmek icin buna ihtiyac duymayi sacma ve gereksiz bulduklari icin boyledir. boyle bir yasam tarzi oldukca zor olsa gerek. ama eger gercekten boyle yasamayi basarabilen insanlar varsa, onlara imreniyorum dogrusu.
bir nedeni olmayan cogu insan mutsuzdur. onlar kendilerine bir neden, bir amac bicemedikleri icin mi mutsuzlar, yoksa mutsuz olmayi tercih ettikleri icin mi bir neden aramayi birakmislar? sahi, kim gercekten mutsuz olmayi bir secenek olarak gorur ve tercih eder ki?
bir nedeni olmayan insanlara aciyorum. boyle insanlar hayati kural kitapcigi olmadan, ekstra zor modda yasiyor gibiler. gerci bu kural kitapcigini da kendileri yapmalari gerekiyor.
bunu imkansiz oldugu icin mi yapmiyoruz yoksa zor oldugu icin mi? degisim zor ve cogu zaman uzucu. degismeyen tek sey degisimin kendisidir lafi da haksizlik gibi geliyor. degisimin kendisi degismeden kalabiliyorsa, biz neden kalamiyoruz?
boylece insanlar karsilastiklari butun zorluklara ragmen degiserek ilerlerler. fakat neden cevremizdeki her sey degismeye devam ederken biz buna karsi cikip durmuyoruz? oldugumuz gibi kalarak degisime meydan okumuyoruz?
insanlar surekli bir ilerleyis, gelisim ve degisim icindeler. bu degisime mecburlar cunku bunu kendileri de istiyorlar. bu sebeple surekli bir anlam arayisi icerisindeler cunku yasamak icin bir nedeni olan herkes her sıkıntının ustesinden gelebilir.
bir amaca gore yasamak, sanirim insanlarin buna ihtiyaci var. ama neden biz insanlar bir amaç olmadan da hayata devam etmekte bu kadar zorlaniyoruz? surekli ilerlemeye devam edebilmek icin mi?
sahi, hayatin kendine ait kurallari var mi? yoksa bu kurallari biz mi koyuyoruz? ya da baskalarinin coktan koymus oldugu kurallari hayatin kurallari olarak kabul edip kendimizi bir kaliba sokmaya mi calisiyoruz? bu kurallara gore yasamaya calismak da bir amac sayilmaz mi?