۸صبح، کابل: پتری اورپو، نخستوزیر فنلند، در جشنواره روز فرهنگ هزارهگی در این کشور، وضعیت افغانستان را نگرانکننده خوانده و گفته است که طالبان همچنان به نقض حقوق بشر، اعمال محدودیت بر شهروندان و سرکوب زنان و دختران ادامه میدهند.
این جشنواره روز دوشنبه، ۱۱ جوزا، از سوی خانه فرهنگ هزارهها در شهر یاروینپه فنلند برگزار شد و نخستوزیر فنلند بهعنوان مهمان و سخنران ویژه در آن حضور یافت.
اورپو در سخنرانی خود گفته است که هزارههایی که فنلند را بهعنوان خانه خود برگزیدهاند، نباید میراث فرهنگی خود را فراموش کنند، بلکه حفظ زبان، فرهنگ، هنر و هویت فرهنگی آنها اهمیت ویژه دارد.
بیشتر بخوانید...
https://t.co/2qNBsFOykE
من در شمال افغانستان، در میان ازبیک، تاجک، هزاره و پشتون بزرگ شدهام. ما در یک کوچه، یک مکتب و یک جامعه کنار هم زندگی کردیم. تجربه زیستهام به من آموخت که مردم عادی افغانستان، برخلاف روایتهای سیاسی و تبلیغات قومی، دشمن یکدیگر نیستند. این سیاسیون، تیکهداران قومی، تنظیمها و شبکههای قدرت بودهاند که برای حفظ منافع خود، سالها بر شکافهای قومی دمیده و از رنج مردم سرمایه سیاسی ساختهاند.
از پدر پشتون، مادر بدخشانی و از نوادگان شاه حاجی، حاکمان درواز، هستم و امروز عروس هزاره ها و مادر سه فرزند دو رگه پشتون-هزاره ام.
من درد تاجک، هزاره، پشتون و ازبیک را نه در کتابها، بلکه در متن زندگی لمس کردهام و با آن بزرگ شدهام. این فهم، محصول زیست مشترک، همدردی انسانی و تجربه اجتماعی است، نه صرفاً شعارهای روشنفکرانه و بحثهای انتزاعی.
نه «تجزیه»، نه «انحصار قومی»، نه «تنظیمسالاری» و نه «اقتدارگرایی طالبانی»، هیچکدام راه نجات افغانستان نیستند. جمهوریت، طالبان، احزاب و تمام جریانهای سیاسی، زمانی مشروعیت خود را از دست میدهند که بخواهند بدون اراده مردم، برای سرنوشت یک ملت تصمیم بگیرند.
به باور من، هر شخص یا جریانی که امروز از تجزیه افغانستان سخن میگوید، در حقیقت بر زخمهای تاریخی این ملت نمک میپاشد و بذر نفرت و بیاعتمادی بیشتری میان مردم میکارد. افغانستان، با تمام تنوع قومی و فرهنگیاش، خانه مشترک همه ماست و بقای آن در گرو همزیستی، عدالت و پذیرش متقابل است، نه نفرت و مرزبندیهای قومی.
افغانستان پیش از هر چیز باید از اسارت، افراطگرایی، جنگ و مداخلات بیرونی رها شود. تنها پس از آن، در فضایی آزاد، مشروع و مبتنی بر اراده عمومی، میتوان از طریق یک رفراندوم ملی و فراگیر درباره آینده سیاسی کشور تصمیم گرفت؛ نه پشت درهای بسته، نه با تحمیل سلاح، و نه با معاملههای قومی و تنظیمی.
تصویر: Wikipedia
@asadbuda امروز کسانیکه هر نوع ظلم را بر قشر هزاره تحمیل کرده به شکست مواجه شده امروز قلمرو بنام افغانستان اگر افتخارات جهانی بنام اش ثبت شده 60 ٪ اش مدیون هزاره ها است چرا این نسل انکار شود به جای اینکه تقدیر شود بازم زنده باد انسانیت زنده باد تمام اقوام افغانستان
فراتر از تقدیر
—-
زکیه بر فرازِ اِورست ایستاد. این فقط فتح قله نیست. او از کوهی بالا رفت که راه صعود را بر دختران و زنان افغانستان بسته است: کوهِ اِورست تبعیض جنسیتی. زکیه، پیروزی اراده بر تقدیر است و نشان داد که اراده، در قلب بلندترین کوهِ تبعیض، نیز راهی برای صعود پیدا میکند.
جناب عادل! کاش در افغانستان از این پدرهای به قول شما ناخلف و پسرهای ناخلف چون دکتر مهدی و آقای خداداد به تعداد فراوانی و صدها و هزاران می داشتیم: باسواد، فهمیده، باشعور و شجاع، که جرات گفتن حقیقت و شرح واقعیت را به هر قیمتی داشته باشند!
شماهایی که مدعی هستید بسیار خلف هستید و موجود دو پایی که شما « مولی گرایان» را « تولید کرده» حتما فرشته آسمانی بوده و از وسط رَحمِ الهی به زمین خدای داد افغانستان پرتاب شده است: چرا شما خلف ها، با تمام ادعای خلف بوده گی تان، یک سرزمین را همیشه به سوی قهقرا، عقب مانده گی و رسوایی فرهنگی و مذهبی و سیاسی و اقتصادی سوق می دهید؟! این خلف بوده گی که حماقت، بی شعوری، بی دیانتی، خودخواهی، دگم گرایی و واپسگرایی اش نسل ها را به سوی نابودی و سرزمین و حوزه تمدنی ای را به سوی ویرانی سوق میدهد، همان بهتر که نباشد!
منافق و مفهوم مناق را بسیار اشتباه درک کرده اید؛ اینکه واقعیت عینی جغرافیای فرهنگی و سیاسی افغانستان را تشریح کند فردی، نشانه منافقت نیست؛ بلکه اینکه این واقعیت را انکار کردن و بر طبل خالی « ملی گرایی بر باد رفته» کوبیدن، برای حفظ اقتدارِ تبار و هژمونی تباری و تک قطبی، یعنی منافقت. آنهم منافقت به حدا اعلی و احسنت.
مادامی که شما دیگری و تفکر و منظر و دیدگاه دیگری و دیگران را که شاید صدو هشتاد درجه هم با شما فرق کند را نپذیرید، و فضای گفتگو را ایجاد نکنید؛ هر کلام و پیام و صحبت شما حتی در مورد « خلف بوده گی»؛ تنها در راستای لجاجتِ اقتدار گرایی « قبیله » است و دیگر هیچ!
روزهای دشوار مهاجرین
————-
اخراجِ دستجمعی مهاجرین از ایران، دیر یا زود اتفاق میافتاد. چندین دهه مهاجرت، بدون برنامهای ادغام در ساختار جامعهی میزبان، فرجامی جز آنچه امروز میبینیم نمیتواند داشته باشد. نتیجه، فاجعه است. از جمهوری اسلامی که شهروندان ایران را میکشد و اعدام میکند، نمیتوان انتظار اخلاقی داشت. مسئول اول این فاجعه سیاستهای داخلی است که بیرونداد آن، بیش از قرن جنگ و مهاجرت بوده است و همچنان ادامه دارد. یکی از نکاتی که هرگز مورد توجه قرار نمیگیرد، آمار بسیار بالای زاد و ولد است که انفجار جمعیت منجر گشته است. پدران و مادران، غیر مسئولانه فرزندانی را به دنیا میآورند. نرخِ بیرویهی رشد جمعیت در این سطح، میتواند یک کشور توسعهیافته را دچار بحران کند، چه رسد به افغانستان که زیربناهای اولیهی حیات جمعی در آن وجود ندارد.
بسیار پیش از آنکه این روزهای دشوار اتفاق بیفتد، باید چارهاندیشی میشد. نمیشود تا ابد از حقیقت فرار کرد و تقصیر را به دوش دیگران انداخت. درکِ ما، از مهاجرت کاملا غلط است. بهجای آنکه مهاجرت را دربهدری و تباهی درک کنیم، راه حل تصور میکنیم و حتا مایهی مباهات و فخرفروشی میدانیم. کسانی که زادگاه و خانههای گلی خود را به هر دلیلی ترک نکردهاند، مدام تحقیر میشوند. مهاجرت یک حق انسانی است ولی راهِ حل دایمی و پایدار نیست. مقصر اصلی خود مردم افغانستاناند که به جای حل مسئله، صورت مسئله را پاک میکنند. قرار نیست از یکطرف همدیگر را بکشیم و سلاخی کنیم و از سوی دیگر، توقع داشته باشیم ما را با آغوش باز بپذیرند. خطاست مردمی که در برابر همدیگر به کمتر از کوچِ اجباری و پاکسازی قومی راضی نیستند از دیگران توقع اخلاقی و انسانی داشته باشند.
@mahdina46511139 بازم این بنده حقیر از تمام شما ایرانیان عزیز پوزش میطلبم بابت اینکه بعضی از هموطنان ام هتک حرمت کرده اند امیدوارم شخص توهین کننده به سزایی اعمال اش رسیده باشد
@mahdina46511139 با سلام و عرض احترام
هرکسی که هتک حرمت به یک ملت و یک قشر جامعه میکند در حال که چنین شخص در مملکت ذیل زنده گی میکند اول مدارک اش باطل و از کشور طرد شود و ثانیا اول مطابق قوانین آن کشور مجازات شود من به عنوان یک افغانستانی اقرار میکنم در تاریخ ما به سیاست باختیم
من نیز از LittleBamyan حمایت میکنم
برادران و خواهران پشتونم، چه میشود اگر در گوشهای از این دنیای بزرگ، یک کوچه به نام «بامیان» نامگذاری شود؟ آیا این نام، که یادآور تاریخ، فرهنگ و هویت یک ملت شریف است، چنان سنگین است که تحملش را ندارید؟ آیا از شما چیزی کم میشود؟ آیا غرورتان، اقتدارتان، جایگاهتان زیر سؤال میرود اگر گوشهای از جهان، نامی جز نام شما را داشته باشد؟
اگر ذرهای انصاف، اندکی وجدان، کمی عقل داشته باشید، نهتنها مخالفت نمیکردید، بلکه از این نامگذاری حمایت میکردید، تا نشان دهید که به برادری، به هموطنی، به عدالت باور دارید. اما نه! روحیهی انحصارطلبی، جهالت تاریخی و تنگنظری به شما اجازه نمیدهد که حتی یک وجب، حتی یک نشانه، حتی یک اسم را از آنِ دیگران ببینید. این دیگر چیست، جز بذر نفاق، جز تعصب کور، جز تکرار همان سیاستی که افغانستان را به خاک و خون کشیده است؟
در داخل افغانستان که همهچیز را غصب کردهاید—سرزمین، قدرت، سرود، هویت، تاریخ—همه را به نام خود نوشتهاید. اما حالا چه؟ در بیرون هم نفس به دیگران اجازه نفس کشیدن نمی دهید ؟ حتی نامشان را هم تاب نمیآورید؟ چقدر باید کوچک و حقیر بود که از یک اسم، از یک کوچه، از یک تکه از جهان هم بترسید! آیا این همان بزرگی است که ادعایش را دارید؟ آیا این همان غیرتی است که به آن میبالید؟ نه، این چیزی نیست جز ترس؛ ترس از حقیقت، ترس از عدالت، ترس از برابری. اما حقیقت را نمیتوان کشت. تاریخ را نمیتوان محو کرد. و «بامیان» همانگونه که هزاران سال ایستاده، باز هم خواهد درخشید—چه شما بخواهید، چه نه!
افغانستان در مرحله حساس و سرنوشتساز قرار دارد. در چنین شرایطی، اگر نامگذاری یک بازار به «بامیان» بتواند دل برادران و خواهران هزارهی ما را به دست آورد، چرا نباید از آن حمایت کرد؟ از برادران پشتون خود خواهش میکنم که در این امر همراهی کنند. سالهای سال، برتریجویی و انحصارطلبی ما باعث شد که دیگر اقوام از ما دور شوند. اکنون وقت آن رسیده است که دوباره اعتمادشان را جلب کنیم. این مسائل کوچک را بهانهای برای غرور و تعصب پشتونی نسازید. اگر واقعاً میخواهید از تجزیهی وطن جلوگیری کنید، باید هر کاری که میتوانید در راستای وحدت و همزیستی انجام دهید.
#بامیان_کوچک
#ISupportLittleBamiyan
Zakia Khudadadi, flag bearer of the Refugee Paralympic Team, proudly waves her flag after making history by winning their first-ever Paralympics medal!
A monumental moment for the team and the Games.
📸 Getty Images
#Paralympics | #Paris2024
“It is an honour, and I am very happy because today, I am a positive symbol and a symbol of strength for all refugees in the world.”
~ Zakia Khudadadi, flagbearer of the Refugee Paralympic Team at the #ClosingCeremony of the #Paris2024@Paralympics