نقدی بر شوخی وزیر ارتباطات با هیات برزیلی:
با آبادان شوخی نکنید
محمد مالی
مکان: دوحه قطر، اجلاس اتحادیه بینالمللی مخابرات در دوحه.
دیدار هیات ایرانی وبرزیلی.
سید ستار هاشمی وزیر ارتباطات و فنآوری اطلاعات: در جنوب ایران شهری داریم به اسم آبادان اما ما آن را برزیل صدا میکنیم.
(صدای هر هر و کر کر حاضرین.)
من اما میفهمم وزیر خواسته است خوشمزگی کند و اصطلاحاً سر صحبت را بگشاید ولی مجبورم نکاتی کوتاه را جهت اطلاع وزیرو سایرین عرض کنم.
اول؛ کسی آبادان را برزیل صدا نمیکند. زیبنده وزیر یک کشور نیست که از سر ناآگاهی موجب رنجش مردم یک شهر با اصالت شود.
دوم؛ برای شکستن حصر آبادان، رود خون جاری شد. هر وجب از خاک این شهر، آغشته، مزین و مفتخر به جانفشانی یک شهید یا جانباز است، پس در خصوص آبادان با احتیاط سخن بگوییم.
سوم؛ آبادانیها علاقه شدیدی به فوتبال برزیل دارند، تا جایی که شعار متداول در ورزشگاه تختی این شهر برای تشویق تیم ریشهدار صنعت نفت، آبادان برزیلته میباشد. اما این طنز و شوخی در همان داخل ورزشگاه تمام و به مستطیل سبزو فوتبال خلاصه میشود.
چهارم؛ آقای وزیر که از نام آبادان برای جلب نظر هیات برزیلی استفاده کرده پاسخ دهد، در دورهوزارت خود برای آبادان چه کرده است؟ چقدر عقبماندگیهای تاریخی این شهر را در دوره خود جبران کرده است. کمی و کیفی پاسخ دهد؟ راستی آخرین بار که به آبادان سفر کاری داشته چه وقت بوده است؟
پنجم؛ حالا که خود آقای وزیر! سر صحبت را باز کرده و مشخص است اهل شوخی و مطایبه است! چرا ما با او جدی شوخی نکنیم. خب ایشان با خانواده یک هفته نه در هتل، بلکه در یکی از مناطق متوسط آبادان ما یا همان برزیل ساکن شود، ببینیم بعد از آن رویش میشود اسم این شهر را در برابر هیاتهای خارجی بیاورد.
ششم؛ دوراندیشی و آیندهنگری از ویژگیهای یک وزیر است حتماً، آیا وزیر ایرانی پیش از لب گشودن در مذاکره با هیات خارجی، فکر نکرد که اگر این هیات با خودش گفت برویم این شهر ایرانی که برزیل صدایش میکنند را ببینیم، چه خاکی بر سرمان کنیم با این فاضلاب جاری، برق قطع، کوچههای پر دستانداز و چاله، حیوانات موذی، ساحل و بندر ویران، حاشیهنشینی گسترده و آشغالهای جمعآوری نشده و هزار هزار جوان مستعد بیکار.
هفتم؛ برای ناآگاهان میگویم که باعث سوتفاهم نشود. آبادان کمتر از ۵ دهه پیش به تهران وام میداد. برای چند دهسال، مدرنترین، مرفهترین و زیباترین شهر خاورمیانه بود.مهاجرپذیرترین نقطه ایران. شهر اولینها. شهری که همزمان روزنامههای معتبر خارجی در آن چاپ میشدند و فرودگاهش از بسیاری فرودگاههای مراکز کشورها، شلوغتر بود. محل تفریح ثروتمندان خلیجفارس. اما حالا...
هشتم؛ حیف از آبادان شهر شهرها، که آن را بهعنوان جوک برای بهدست آوردن دل یک خارجی خرج کنیم، گمان میکنم آبادان مقدسترین شهر ایران باشد. نماد ما میتوانیم. نماد یک ملت، یک کشور برای یک خاک. حیف از این شهر که مضحکه لسانی گردد.
نهم؛ وزیر ارتباطات، از مردم آبادان عذرخواهی کند و بهنشانه پشیمانی و جبران در سفری به آبادان، چند مشکل اساسی شهر را در حوزه خودش برطرف نماید.
و دهم؛ آبادان، لطف و صدقه نمیخواهد. صد سال است پالایشگاه و بندر آبادان، میز ایران را با افتخار حساب کردهاند، بهجای شوخی با او، حقش را بدهید. پس بیایید با آبادان شوخی نکنید. همین.
پینوشت: راستی! یادم رفت بگویم که آبادان، برزیل نیست. برزیل از روستاهای حومه آبادان است.
من مدیرمسئول و سردبیر روزنامه خوزیها هستم. روزنامهای متنمحور و کاملاً تولیدی که خبر درج نمیکند با حدود ۸۰ نفر عضو تحریریه.
این روزها اگر متنِ دارای غلط املایی یا دستوری ببینم بسیار خوشحالم میشوم، دلیلیش هوش مصنوعی است که تبدیل شده به کارخانه تولید جعل و تحریف و متن بیروح.
وقتی میشنویم مدیران شرکتهای زیانده دولتی در سال گذشته ۱۰۴ میلیارد تومان پاداش گرفتهاند، بخندیم یا گریه کنیم؟
نه بهتر است از درد این بیعدالتی در جامعهای که معلم و کارمندش، زبالهگردی میکنند بمیریم.
مسأله خوزستان
محمد مالی
وقتی قرار بر درمان باشد، مهمترین مسأله؛ شناختِ صحیح علت پدیداری درد است. البته درد، موضع و موضوع خوبی برای انجام کارهای تبلیغاتی و اصصلاحاً پوپولیستی است. میتوان ساعتها از درد گفت، یا از آن نوشت، بیآنکه قدمی برای رفع و رجوع آن یا حتی ممانعت از گسترش آن برداشت. پس، مهمتر از گفتن و نوشتن برای درد، شناخت و فهم علت ایجاد آن و سپس بهکارگیری ابزار مناسب برای درمان آن میباشد. بسیار اتفاق افتاده که درد و علت آن بهدرستی شناسایی شده، اراده رفع آن نیز وجود داشته اما بر اساس برآورد یا تحلیل اشتباه و محاسبه غلط، زمینههای درد برطرف نشده و شاید بر عوارض و تبعات آن نیز افزوده شده باشد. درمان غلط، خود اما دردی بزرگ است. با این مقدمه، به استقبال و خوانش مجدد سخنان جنجالی چند روز گذشته مسعود پزشکیان درباره خوزستان میرویم. اهمیت این اظهارات بهاین دلیل است که گوینده امروز در کسوت ریاستجمهوری اسلامی ایران که از نظر قانون اساسی نفر دوم کشور بهلحاظ دارا بودن قدرت اجرایی و سیاسی است، میباشد.
پزشکیان گفته است: «پول در خوزستان است، کارخانه در خوزستان است ولی اعتباراتاش در تهران تخصیص داده میشود. چرا؟! بعد آنها محرومند. در ماهشهر هم اینجوری است. حتی پول خودشان را هم به خودشان نمیدهند. یک اصل کلی است که پولدار پولدارتر و فقیر فقیرتر میشود. این چرخه را ما باید قطع کنیم.»
آنچه از زبان مسعود پزشکیان خارج شده که اتفاقاً تخصص و حرفه وی جراحی قلب و پزشکی میباشد، شرح و توصیف و بیان مختصات دردِ بیماری بهنام خوزستان است. از شدت و حدتِ نحوه بیان، استخدام کلمات و زمان ابراز آن نیز میتوان استنباط داشت که قصد گوینده، جمعآوری رأی، تحصیل محبوبیت و حتی تهییج شنوندگان و تحریک مخاطبان نیست و انگار دغدغه این مشکل در ذهن او تهنشین بوده که در مجال سخنرانی مدّ نظر، فوران کرده است. اما آنچه در سخنرانی مزبور ناقص و جای آن خالی است؛ ارائه راهکار برای حل مشکلی است که فرآیند تشخیص آن بهدرستی طی شده است!
فیالمثل آیا رئیسجمهور نمیتواند برای این استان با چنین سطحی از مشکلات، استاندار یا مدیران عالیرتبهای برگزیند در سطح و تراز رجال ملی که هم وزانت حل مشکلات عمیق و مزمن استان را داشته باشند و هم از نفوذ و تأثیر کلامیِ کلانی برخوردار باشند که منجر به برداشتن موانع پیش روی استان باشد.
آیا رئیسجمهور نمیتواند با یک بخشنامه صنایع و شرکتهای ملی و مادرتخصصی فعال در استان را ملزم بهاستخدام دروناستانی یا برگشت سود فعالیتهای خود از طریق سرمایهگذاری در استان نماید.
آیا رئیسجمهور نمیتواند بهبانک مرکزی دستور دهد، دستکم سرمایههای مردم استان در بانکها برای تولید و اشتغال و رفاه و عمرانِ درون استان هزینه شود و بهتهران برگشت نخورد.
آیا رئیسجمهور نمیتواند طی یک بخشنامه، دستور دهد مالیات اخذ شده از استان در همین استان صرف و هزینه شود.
آیا رئیسجمهور نمیتواند بخشی از درآمد نفت را برای حل مشکلات زیرساختی استان از مترو، فاضلاب، بهداشت، آموزش و جادهها اختصاص دهد.
پس پیوست اجرایی سخنان رئیسجمهور کجاست؟ من اما هر چه سخنرانی ایشان را بالا و پایین و مرور کردم، جز همان قسمت طرح و بیان درد و مسأله، چیزی نیافتم. یعنی رئیسجمهور تنها به بیان درد اکتفا کردهاند، فراتر نرفتهاند و در واقع راهکاری برای حل و رفع این درد ارائه ندادهاند. از اینروست که در این دوره نیز نمیتوان امید به حل مسأله خوزستان داشت. تا زمانی که خوزستان تنها و فقط مثال محرومیت و شمایل درد باشد و از این مرحله فراتر نرویم، مسأله بغرنج خوزستان حل نخواهد شد. انتظار این است اگر عزم و ارادهای برای حل مسأله خوزستان وجود دارد، فرآیند عملیاتی و نقشهراه این امر یا همان نسخه اجرایی و نیز یک تیم اجرایی قوی در حد بزرگی مشکلات استان، تعیین و اعلام شود تا خدای نکرده، بیان کننده و شرح دهنده درد، متهم به سوءاستفاده از وضعیت ناگوار خوزستان یا موجسورای بر محرومیت آن نشود. همین.
آخرین قربانی جادههای خوزستان؛ ۱۸ دختر بسکتبالیست آکادمی سحر هستند که در نتیجه واژگونی یک دستگاه اتوبوس اسکانیا در کیلومتر ۷۳ محور اهواز به اندیمشک (حوالی خروجی شهر الوان - عبدالخان) دچار مصدومیت شدند. آیا این دختران میتوانند به ورزش بازگردند؟ بهداد جادههای خوزستان برسید.
کاسبی که حبیب خداست همین جابر صادقی یا جابرطلا مالک یک کبابی در قائمشهر است.
او سالها پیش به یک کودک، کباب مجانی میداد و میگفت بخور و ورزش کن و قهرمان شو.
حالا آن کودک علیرضا یوسفی است که در رقابتهای سنگینوزن وزنهبرداری قهرمانی جهان، رکورد جهان را جابهجا کرد.
مسأله خوزستان
محمد مالی
وقتی قرار بر درمان باشد، مهمترین مسأله؛ شناختِ صحیح علت پدیداری درد است. البته درد، موضع و موضوع خوبی برای انجام کارهای تبلیغاتی و اصصلاحاً پوپولیستی است. میتوان ساعتها از درد گفت، یا از آن نوشت، بیآنکه قدمی برای رفع و رجوع آن یا حتی ممانعت از گسترش آن برداشت. پس، مهمتر از گفتن و نوشتن برای درد، شناخت و فهم علت ایجاد آن و سپس بهکارگیری ابزار مناسب برای درمان آن میباشد. بسیار اتفاق افتاده که درد و علت آن بهدرستی شناسایی شده، اراده رفع آن نیز وجود داشته اما بر اساس برآورد یا تحلیل اشتباه و محاسبه غلط، زمینههای درد برطرف نشده و شاید بر عوارض و تبعات آن نیز افزوده شده باشد. درمان غلط، خود اما دردی بزرگ است. با این مقدمه، به استقبال و خوانش مجدد سخنان جنجالی چند روز گذشته مسعود پزشکیان درباره خوزستان میرویم. اهمیت این اظهارات بهاین دلیل است که گوینده امروز در کسوت ریاستجمهوری اسلامی ایران که از نظر قانون اساسی نفر دوم کشور بهلحاظ دارا بودن قدرت اجرایی و سیاسی است، میباشد.
پزشکیان گفته است: «پول در خوزستان است، کارخانه در خوزستان است ولی اعتباراتاش در تهران تخصیص داده میشود. چرا؟! بعد آنها محرومند. در ماهشهر هم اینجوری است. حتی پول خودشان را هم به خودشان نمیدهند. یک اصل کلی است که پولدار پولدارتر و فقیر فقیرتر میشود. این چرخه را ما باید قطع کنیم.»
آنچه از زبان مسعود پزشکیان خارج شده که اتفاقاً تخصص و حرفه وی جراحی قلب و پزشکی میباشد، شرح و توصیف و بیان مختصات دردِ بیماری بهنام خوزستان است. از شدت و حدتِ نحوه بیان، استخدام کلمات و زمان ابراز آن نیز میتوان استنباط داشت که قصد گوینده، جمعآوری رأی، تحصیل محبوبیت و حتی تهییج شنوندگان و تحریک مخاطبان نیست و انگار دغدغه این مشکل در ذهن او تهنشین بوده که در مجال سخنرانی مدّ نظر، فوران کرده است. اما آنچه در سخنرانی مزبور ناقص و جای آن خالی است؛ ارائه راهکار برای حل مشکلی است که فرآیند تشخیص آن بهدرستی طی شده است!
فیالمثل آیا رئیسجمهور نمیتواند برای این استان با چنین سطحی از مشکلات، استاندار یا مدیران عالیرتبهای برگزیند در سطح و تراز رجال ملی که هم وزانت حل مشکلات عمیق و مزمن استان را داشته باشند و هم از نفوذ و تأثیر کلامیِ کلانی برخوردار باشند که منجر به برداشتن موانع پیش روی استان باشد.
آیا رئیسجمهور نمیتواند با یک بخشنامه صنایع و شرکتهای ملی و مادرتخصصی فعال در استان را ملزم بهاستخدام دروناستانی یا برگشت سود فعالیتهای خود از طریق سرمایهگذاری در استان نماید.
آیا رئیسجمهور نمیتواند بهبانک مرکزی دستور دهد، دستکم سرمایههای مردم استان در بانکها برای تولید و اشتغال و رفاه و عمرانِ درون استان هزینه شود و بهتهران برگشت نخورد.
آیا رئیسجمهور نمیتواند طی یک بخشنامه، دستور دهد مالیات اخذ شده از استان در همین استان صرف و هزینه شود.
آیا رئیسجمهور نمیتواند بخشی از درآمد نفت را برای حل مشکلات زیرساختی استان از مترو، فاضلاب، بهداشت، آموزش و جادهها اختصاص دهد.
پس پیوست اجرایی سخنان رئیسجمهور کجاست؟ من اما هر چه سخنرانی ایشان را بالا و پایین و مرور کردم، جز همان قسمت طرح و بیان درد و مسأله، چیزی نیافتم. یعنی رئیسجمهور تنها به بیان درد اکتفا کردهاند، فراتر نرفتهاند و در واقع راهکاری برای حل و رفع این درد ارائه ندادهاند. از اینروست که در این دوره نیز نمیتوان امید به حل مسأله خوزستان داشت. تا زمانی که خوزستان تنها و فقط مثال محرومیت و شمایل درد باشد و از این مرحله فراتر نرویم، مسأله بغرنج خوزستان حل نخواهد شد. انتظار این است اگر عزم و ارادهای برای حل مسأله خوزستان وجود دارد، فرآیند عملیاتی و نقشهراه این امر یا همان نسخه اجرایی و نیز یک تیم اجرایی قوی در حد بزرگی مشکلات استان، تعیین و اعلام شود تا خدای نکرده، بیان کننده و شرح دهنده درد، متهم به سوءاستفاده از وضعیت ناگوار خوزستان یا موجسورای بر محرومیت آن نشود. همین.
اینکه خبر حضور و دیدار نخستوزیر عراق از ایران را مانند بسیاری خبرهای دیگر، اول رسانههای خارجی منتشر میکنند و بعد رسانههای داخلی؛ یعنی متولیان سیاست خارجی در کشور ذرهای آشنایی با سواد رسانهای ندارند و همچنان علاقمند هستند که در جنگ روایتها، بازنده باشند.
خوزستان از نظر بیماریهای خاص و صعب العلاج، جز پنج استان اول کشور قرار دارد و این در حالیست که تهران با ۲۰ میلیون نفر جمعیت نیز در چنین ردهای قرار ندارد.
آنفولانزا در ایران، اوج گرفته است.
۱۴ استان در وضعیت هشدار قرار دارند.
چشم آنها که آیفون ۱۸ و لندکروز ۲۰۲۶ وارد کردند ولی نتوانستند واکسن آنفولانزای فرانسوی یا هلندی وارد کنند، روشن.
خوزستان از نظر بیماریهای خاص و صعب العلاج، جز پنج استان اول کشور قرار دارد و این در حالیست که تهران با ۲۰ میلیون نفر جمعیت نیز در چنین ردهای قرار ندارد.
کاسبی که حبیب خداست همین جابر صادقی یا جابرطلا مالک یک کبابی در قائمشهر است.
او سالها پیش به یک کودک، کباب مجانی میداد و میگفت بخور و ورزش کن و قهرمان شو.
حالا آن کودک علیرضا یوسفی است که در رقابتهای سنگینوزن وزنهبرداری قهرمانی جهان، رکورد جهان را جابهجا کرد.
تصادف مرگبار تریلر و سمند در جاده باغملک ـ هفتکل، جان ۵ عضو یک خانواده را گرفت.
در خوزستان، سالهاست از این معبر بهعنوان جاده مرگ یاد میشود. سالهاست که رسانهها در این خصوص فریاد میکشند و مسئولان خوابند. هفتهای نیست که در این مسیر چند نفر کشته و مجروح نشوند. وای بر مسئولین.
این تصاویری که میبینید مربوط به همین حالا و پاییندست رودخانههای کرخه و کارون در خوزستان است. هورالعظیم و تالاب شادگان هم وضعیت بهتری ندارند. پس اگر شنیدید در این محلها سیل آمده است بدانید سیل ساختگی و محصول لجاجت و ظلم سدسازها با مردم و طبیعت است.
به داد روستاهای بخش پاپی استان لرستان برسید.
برق ۱۲۰ روستا و راه ۱۵۸ روستا قطع شده است.
بارندگی چند برابر میانگین سالانه و سیلاب، وضعیت این مناطق را بغرنج و بحرانی ساخته که باید بهطور ویژه مورد توجه قرار گیرد.
تا زمانی که شرکت کربن ایران در مرکز شهر اهواز فعالیت میکند و به اخطارهای قضایی و محیط زیستی با وجود آلایندگی وحشتناک جهت خروج از شهر اهواز توجهی ندارد، باید گفت که سلامت مردم اهواز پشیزی برای مسئولین و متولیان ارزشی ندارد.