Sahilin sesini dinledim.
Bir sürü martı gördüm.
aşk uğruna uçuyorlar gibiydi.
Resmen İstanbul’u dinledim.
Çokça şiir yazdım, aklıma geldin.
yürürken ağzımda “Sen İstanbul’sun” şarkısı çalıyordu.
Anlamıştım ki hayat beni çok yormuş.
artık;
Resmen İstanbul’dan gizlendim.
Dünya da bir insan.
Rüzgar nefesi.
Bulutlar saçı.
Gökyüzü yüzü.
Damlalar her zaman zaman göz yaşı olarak bilirler.
Ama somamaktalar ki;
Neden ağlar bilir misin?
Çok sevenler şiir yazdı gökyüzüne, Dünya okumaktan ağladı. Meteoroloji yalan işlerdi.
zehirli yollardan uzaktık seninle.
ilerlerken bile ellerimiz ayrılmazdı birbirimizden.
işte bir papatya kopardığımda bitmişti hayatımız galiba.
inansam mı kaybetsem mi bu aşk oyununda.
sen olduktan sonra değişe bilen her şeyi çok sevdim.
beni o okyanus sesinden alıkoyma.