Reduction of working hours is an excellent socialist policy because it directly challenges the notion that capitalist development = progress. Why isn't the advancement of tech reducing the amount of labour we have to do? It's a question that capitalist media will never ask.
Napsın bu halk el ele verip mazgal mı büyütsün, mazgallardaki yaprakları mı temizlesin, patronlarına ben 16’dan önce çıkıyorum haberiniz olsun mu desin ya ne yapsın bu halk gerçekten aklım almıyor artık benim. Çok mu meraklı bu halk işten eve 4 saatte dönmeye, sele kapılmaya?
So if I purchase a DVD and digitize it, that’s copyright infringement. But if an AI company buys my book and scans it to train their system, that’s perfectly fine? Once again, corporations are allowed to play by their own rules. I’m so sick of the hypocrisy.
This reminds me of a post I've seen recently explaining how we aren't allowed to be bad at things anymore. If we put smth on the Internet, it has to be perfect, otherwise we'll get bullied for being cringe. We're not allowed to learn and improve publicly, and that's really sad
Saat 19.00 oldu. Normal yemek saati bitti. Yüzlerce polis öğrenciler yemek yiyecek korkusuyla yemekhane önünde nöbet tutmaya devam ediyor. Öğrenciler aç, okul yönetimi aç öğrencilere disiplini, gözaltıları "işaret ederek" dağılma çağrısı yapıyor.
Aksine medeniyet iş gücünü minimize etmek üzerine kuruludur. Tekerleğin icadı, ateşi kontrol etmemiz, buhar makinaları, traktörler, yazılım algoritmaları ve günümüzdeki yapay zeka ve daha bir çok şey, bunların tamamının tek bir amacı vardır: İnsanın fiziksel ve algoritmik iş yükünü azaltarak kaldıraç yaratmaktır. Evet, insanın kendini bir misyona, bir vizyona adaması gerek. Özellikle biz treni kaçırmış olan bir milletin çocuğu olarak, memleketi ileri taşıyacak işler yapmak ve çok çalışmak mecburiyetindeyiz. Ama bu durumu köleliği rasyonelize etmek için kullanmayınız.
Zira bugün bizim amansız bir çabayla, diğer tüm milletlerden daha fazla çalışmamızın yegane sebebi; gelecek nesillere daha müreffeh ve rahat bir yaşam bırakma arzusudur. Çok çalışacağız, ama bu durumu köleliği rasyonelize etmek için kullanmayacağız.
her defasında öfkenizi yanlış yönlendiriyorsunuz okulları güvenli tutmak GÖREVLERİ bunu yapmak ZORUNDALAR ve yapamadıkları için zorunlu eğitimin kalkmasını konuşmanız yobaz kesimin ekmeğine yağ sürmekten başka bir işe yaramıyor
LGBTİ+ hakları insan haklarıdır. Bu hakları savunmak için LGBTİ+ olmamız gerekmez; insan olmamız yeter.
“Ailem Güvende” adı altında LGBTİ+’lar ve hak savunucuları gözaltına alınıyor, tutuklanıyor; dernekler basılıyor, mekânlar mühürleniyor. İnsanları kimlikleri nedeniyle hedef gösteren, özgürlüklerinden yoksun bırakan, hak arayışlarını suç gibi sunan bu baskıyı kabul etmiyoruz. LGBTİ+ olmak da haklarını savunmak da suç değildir.
Çocukların yatağa aç girmediği, kadınların şiddet korkusuyla yaşamadığı, insanların kira ile mutfak masrafı arasında seçim yapmak zorunda kalmadığı bir hayat istiyoruz. Gençlerin geleceğe umutla bakabildiği bir ülke istiyoruz. İnsanları birbirine düşman ederek bu sorunların hiçbirini çözemeyiz.
LGBTİ+’lar aynı sokaklarda yürüdüğümüz, birlikte çalıştığımız, hayatı paylaştığımız eşit yurttaşlardır. Hiç kimsenin onuru ve özgürlüğü başkasının onayına bağlı değildir. Kimlikleri ya da hak savunuculuğu nedeniyle özgürlüğünden yoksun bırakılanların serbest bırakılmasını, bu baskıya son verilmesini istiyoruz.
Fındıklı’dan sözümüz açık: Herkesin başı dik, eşit ve özgür yaşayabildiği bir ülkeyi birlikte kuracağız. Hiçbir yurttaşı nefrete ve yalnızlığa teslim etmeyeceğiz.
Yıldız'ı dinleyin lütfen. Bence süreci çok doğru tarif ediyor: “Bir canavar imgesi yaratmaya çalışıyorlar. Ama biz o aradıkları kullanışlı canavarlar olmayacağız.”
Bu iktidarın ayakta kalabilmek, kendi tabanını tahkim etmek ve yarattığı krizin üzerini örtmek için sürekli bir “iç düşmana” ihtiyacı var.
Bu iç düşman kimi zaman kürtler, kimi zaman kadınlar, kimi zaman sanatçılar, kimi zaman öğrenciler oluyor. Bugünse bu düşmanlık siyasetinin merkezine LGBTİ+’lar var.
Yoksulluk, ekonomik kriz, kadın cinayetleri, çocuk istismarı, güvencesizlik ortada dururken “aileyi tehdit edenler” diye LGBTİ+’lar işaret ediliyor. Bir toplumsal kesim önce tehdit olarak tarif ediliyor, ardından hakları tartışmaya açılıyor, örgütlenmesi kriminalize ediliyor ve baskı meşrulaştırılmaya çalışılıyor.
Bunlar yapılırken bir yandan LGBTİ+'lar "ithal ve batı destekli" gibi sunuluyor. Ancak otoriter rejimlere çok az bakmak yeterli kimin ithal olduğunu görmek için. Macaristan'da Orban iktidarı benzer biçimde LGBTİ+'ları kriminalize etti, ABD'de yine benzer bir süreç yaşanıyor.
Bu sebeple bugün LGBTİ+'lara yaşatılanlara susan "muhalif" siyasetçiler aman tadımız kaçmasın diye düşünürken bu rejime bir çivi çakıyor.
Ailem güvende operasyonu, lgbti+ derneklere ve bireylere yönelik bir operasyon. Baskı, doğuştan gelen bir yönelimi ortadan kaldırmıyor. Bu durum özenerek olmuyor, yaratılışları böyle. Zulüm ve baskı aileyi korumuyor. Faşizm koyu bir gece gibi insan hak ve özgürlüklerinin üstüne çöküyor. Bu baskı rejiminin yarattığı yoğun ekonomik yıkımı karşılayamaz oldu bu halk.
Son söyleyeceğimi baştan söyleyeyim:
Yaşlı iktidarın topluma ekonomik ya da kültürel olarak sunabileceği bir şey yok, sadece güvenlik üzerinden kurdukları bir argüman, düşmanlık, korku, baskı var, cepheleşme var. Hayatı kontrol etme çabası var. Onun için Manifestle didişiyorlar.
Manifest ile ilgili tartışmalarda grup hakkında en çok denen negatif kelimelerden biri “proje” kelimesi. Manifest bir “proje”
Halbuki tüm pop boy / girl band ler “proje”. Pop band lerin olayı bu, Rock gruplar mesela alt kültürdür, “pop” gruplar “popüler” olana, zaten olan talebe arz edilen üründür.
Tabi “Proje” kelimesinden kasıt başka burada, kastedilen:
“özellikle topluma zarar vermek için hazırlanmış kültürel silah”
Bu iktidarın “yerli - milli oluşumlar vs. zararlı proje” cepheleri şeklinde konumlandırdığı bir söylemin halk içindeki uzantısı tabi ki, toplumda korku, hassasiyet yaratmak için kullanılıyor bu tabirler. Yerli ve milli olan doğal ve organik, bize uygun olan, zararsız ve iyi, “projeler” ise içine ne konduğu belli olmayan yasa dışı maddeler, zararlı paket yiyecekler gibi çerçeveleniyor.
Halbuki hayatın, zamanın bir akışı var, bir zeitgeist var. Her dönem “gençlerin” müziği / sanatı, kıyafeti, estetiği, stili, isyankar, şok edici bulunur, sahne ise bu estetiğin performansa dönüştüğü yerdir. İktidarlar kontrol edemedikleri popülerden hoşlanmazlar.
Özetle Manifest evet bir proje, bir grup genç dansçı, müzisyen ve müzik organizatörü bir araya gelmiş, toplumda zaten var olan bir talebe karşılık veren güncel bir eğlence projesi yaratmışlar. Her dönemde, başta gençler olmak üzere insanlar hareketli müziği, kolay ritmi, dansı sever. Onlarca örneği var.
Asıl “projeksiyon” ise bu sahnenin karşısında, kendi siyasi ideolojisini bu ekrana yansıtan iktidar, Manifest’i kültürel ve psikolojik bir savaşın en hararetli cephelerinden birine çeviriyor. Çünkü iktidarın asıl “projeleri” var. Ve başta dediğim gibi iktidarın bu didişmelere ihtiyacı var.