انتخاب رشته که کردم رادیوها رو زدم و اخری رو نوروی تهران گذاشتم. اخر شبی به سرم زده نورو رو بذارم انتخاب دومم. ته دلم خالیه؛ یه حس گنگی دارم. انگار یه رویا رو دارم با دست خودم میکُشم. انگار یه عزیزی توی کماست و من دارم رضایت میدم دستگاهاشو قطع کنن.
اینم نظر دوست نورولوژیست:
@VenaaAmoris من خود اپل پنسل دارم مشکلی باهاش ندارم ولی خب قلم یه سری برندای دیگه ام هست شاید اونارو گفتن
اپ notability یه اشتراک مادام العمر داره من اونو خریدم ولی واقعا میارزه. روش هوش مصنوعی داره فلش کارت درست میکنه و میتونی ویس ضبط کنی روی پی دی اف. به مدل درس خوندن من خیلی میخوره
ایضا ادمای بدفاز و چسناله ای که فکر میکنن دپرشنشون به خاطر هوش زیادشونه و “ادمای باهوش رنجهای دنیا رو عمیقتر حس میکنن”. نه عبدالله تو فقط یه ادم ترسویی که جرات شاد بودن رو نداری
از آدمایی که واضحا ضریب هوشی پایینی دارن ولی فکر میکنن خیلی باهوشن و کفتار دو عالمن خیلی بدم میاد. آدم عادی قبول میکنه یه جاهایی بالاخره ممکنه اشتباه کنه، ولی اینا نه. اینا دانای کلان.
@esmailysetayesh ضد افتاب بیوتی او جوسن
شوینده پوست سراوی بلمیش کنترل
خط لب میک اپ فوراور رنگ wherever walnut
کرم پودر استی لادر برای میک اپ و تینت شنل برای روزمره
ریمل مشکی اسنس
سایه چشم و رژ پیلوتاک شارلوت تیلبربری
رژگونه رود اسلیپی گرل
اینا رو همیشه میگیرم.
مارشال واقعا به لحاظ روانی سالم بود؛ گوگولی و مهربون بود؛ هم دوست خوبی بود هم شوهر خوبی بود هم درسخون و نرد بود واقعا ۱۰/۱۰ ولی تد و رابین منگل میگفتن لیلی ستل داون کرده.
حالا نمیخوام وسط این ژانر ناراحتتون کنم ولی ببینین دنیا چقدر بی رحم و کوتاهه، تو این سیتکام که ۲۰ سال ازش گذشته اکثرا همه رو رنج تلورلنس سی سال بودن حالا بعد از گذشت ۲۰ سال مثلا ببینید جیسون سیگل که انقدر ترگل ورگل بود چه شکلی شده تو ۴۶سالگی
وای به حال ۲۰سال دیگه ما
به شرط حیات
خیلی دوس دارم برم یه سفر درست حسابی یا مثلا مهمونیای محفلفل یا نمیدونم یه بریز بپاشی چیزی داشته باشم قبل شروع رزیدنتی؛ ولی دوستام یا پول ندارن یا با زیدیان؛ و خودمم انقدری اجتماعی نیستم که تنها برم جایی و دوست پیدا کنم💔