Aranizda hic gec mezun olup yazilim alaninda calismaya 25 yasindan sonra baslayan var mi? Okula 3.5 sene ara vermek durumunda kaldim şimdi tekrar devam ediyorum ama bu beni cok geriyor. Her gun gercekten iyi seviyelerde olan yazilimcilarin bile birbirinizi ezdigini goruyorum++
Twitter'da biraz vakit gecirince sanki herkes tek bir hayat senaryosu varmis gibi konusuyor.
"25'ten sonra kadin biter."
"30'una kadar evin yoksa basarisizsin."
"22'nde aile evinden cikmadiysan olmaz."
"40 yasindaki erkek genc kadin alir."
Gercekten hayat bu kadar tek tip olabilir mi?
Ben 26 yasindayim. Universitem henuz bitmedi. Kariyer planlarim defalarca sekteye ugradi. Annemle yalnız yaşıyorum. Babamla hic yasamadim. Annem de kendi anne babasiyla hic buyumedi. Yillardir birbirimizi buyutmeye calisiyoruz. Maddi zorluklarla, hayatta kalma mucadelesiyle, psikolojik yuklerle ugrasirken "neden hala sunu basaramadin?" diye soran cok oluyor.
Ben hicbir zaman ayni baslangic cizgisinde olmadim. Buna ragmen calisiyorum, ogreniyorum, kendimi gelistirmeye devam ediyorum. Tevekkul ediyorum.
Bazen sosyal medyayi okuyunca demek ki benim icin hayat bitmis diye hissediyorum. Ama Hayat bir yaris degil. Herkesin baslangici, yuku, zamani ve yolu farkli. Sen plan yaparsın hepsi bozulur.