Hayatımda hiçbir şey beni çömez asistanlık kadar paranoyak hissettirmedi herhalde. Attığım her adım hata, yaptığım her iş eksik, ben malım, burada olmayı hak etmeyen bir ikiyüzlüyüm mü? Yoksa bunlar her çömezin geçtiği safhalar ve ben de aslında normal bir insan mıyım? Çıldırcam
Günde 200+ hastaya bakmak zorunda kaldığımdan sisteme her hastanın notunu düşmeye vaktim kalmadığından, notunu düşemediğim bir hasta dava açsa kendimi nasıl savunurum diye düşünmekten değil, para için gidiyoruz evet.
Evet sırf para için gidiyoruz. Can güvenliğimiz olmadığı için değil, işimizi yapıyoruz diye tehdit edildiğimiz için değil, her hastaya 2 dakikada tanı koymak zorunda kalıp malpraktis korkusuyla yaşadığımızdan değil, para için gidiyoruz.
Hayalim olan ama ülke şartlarında sonunun ne olacağı belli olmayan bölümle gerçek hayatta çok daha fazla işime yarayacak, ortalama sevdiğim bir bölüm arasında tercih yapmak. Çok zor :'(
Ailemle zorunluya gidiyorum ve yanından geçtiğimiz her ilçede babam "bak burayı yazsaydın burada dururduk işte" diyor. :( ölü tercih nedir'i anlatmayı asla başaramadım