آمریکا با ج. ا توافق کرد اما پهلوی و طرفداراش از ترس بخطر افتادن وضعیت زندگیشون تو آمریکا جرئت و شهامت یک اعتراض ساده خیابانی رو ندارند که یک وقت مورد غضب ترامپ واقع نشند. بعد برای مردم داخل ایران نسخه میپیچند چرا جلوی گلوله نمیرید. یک مشت طبل تو خالی.
#زن_زندگی_آزادی
پخشان عزیزی در نامهای از اوین:
من هنوز زندهام، نفس میکشم و بر مواضعم ایستادهام
«پخشان عزیزی»، زندانی سیاسی کرد و مددکار اجتماعی، که در بند زنان زندان اوین محبوس است، در نامهای سرگشاده از وضعیت حقوقی خود، روند رسیدگی به پرونده و شرایط زندان نوشته است. او در ابتدای این نامه با اشاره به فشارها و تهدیدها مینویسد: «مدتها بود که سکوت اختیار کرده بودم. جایی که دستبستهای، موقعیتت به مانند تاریخت لبِ مرزیست و کوچکترین سخنی ممکن است زندگانیات را بگیرد… بایستی فریاد برآورد که من هنوز زندهام، نفس میکشم و هنوز همان جایی که بایستی، ایستادهام.»
عزیزی در ادامه، به وضعیت حقوقی خود اشاره کرده و خود را «تنها زن زندانیِ سیاسی محکوم به اعدامی» معرفی میکند که «۳ سال حبس و ۲ سال زیر حکم ناعادلانه و ظالمانهای» را پشت سر گذاشته و به گفته او، «حکمش تاکنون ۴ بار تأیید شده است» بدون آنکه احکامش نقض شده باشد. او تأکید میکند که «تا حال نیز هیچ توقفِ حکمی که از آن گفته میشود، چه به من و چه به وکیلم، جناب رئیسیان ابلاغ نشده است» و یادآور میشود که «توقف حکم هم به معنای شکستن آن نیست.»
این زندانی سیاسی با تشریح فشارهایی که در این سالها تحمل کرده، وضعیت خود را چنین توصیف میکند: «این دو سه سال تکرار تاریخم بود. زیر شدیدترین فشارها و تهدیدات و تجاوزاتِ فکری و اعتقادی در پروسه بازداشت تاکنون در داخل همین زندان سیاسی، دقیقاً یادآوریِ تاریخ به حاشیه راندهشدهی کردستانم است.»
او همچنین به تنهایی خود در زندان اشاره کرده و مینویسد: «هیچ دوستی، هیچ دوستی غیر از خود ندارم؛ که حتی گاهی ناآگاهی و منفعتطلبی و انکارِ خود باعث انقطاع و انشعاباتی در آن شده که تاریخش را به بیراهه میبرد؛ من آن را با چشم خود دیدهام.»
پخشان عزیزی در بخش دیگری از نامه، با رد اتهامهای منتسب به خود، هرگونه تعلق سازمانی را نفی میکند و مینویسد: «بنده به هیچ عنوان عضو هیچ سازمان خاصی نبوده و نیستم و تماماً مددکار اجتماعی بودهام.» او با اشاره به سوابق کاریاش در مناطق جنگزده توضیح میدهد: «به عنوان مددکاری اجتماعی، سالها در کمپ آوارگان جنگی در سوریه (در بدترین شرایط بهداشتی و زندگانی) که مورد حمله داعش قرار گرفته بود، خدمت کردهام… تنها با یک عکس ادعای عضویت من به واقع اشتباهی محض است.»
او همچنین اتهام «تجزیهطلبی» را رد کرده و آن را رویکردی کهنه میداند: «بنده به هیچ عنوان با تجزیهطلبی که در زمانهی امروز موضعی کلاسیک و ارتجاعی است، موافق نبوده و نیستم، اما رسیدن به حقوقِ حقهی جامعهام با تعریف در داخل خاک ایران و ایجاد فدراسیون در کشورم… را یک امر طبیعی در روند تغییرات اجتماعیِ جهانی میبینم.» عزیزی مسئولیت خود را به عنوان یک زن کرد چنین تعریف میکند: «به عنوان یک زن کرد حفظ فرهنگ و تاریخ کردستان و ایران و خاورمیانه را مسئولیتِ تاریخی–انسانی که در درون آن تعریف میشوم میبینم.»
عزیزی در این نامه بر راهحلهای مسالمتآمیز و مردمی برای خروج از وضعیت خشونتبار تأکید کرده و مینویسد: «باور بدان دارم که برای برقراریِ صلح اساسی بهترین شیوهی دیپلماسی، مذاکره با مردم است؛ آنان که چیزی ندارند، معترضان و مخالفانی که فرصت میخواهند.» او نقش خود را در این مسیر، کار عمیق فرهنگی و اجتماعی در کنار مردم میداند: «کار من با مردم است و نه حکومتها… کار با مردم، در بطن جامعه جهت روییدن جوانههای ذهنی برای گرفتن زندگی و نه مرگ، جدیتر صورت گیرد. این نیز مستلزم ایجاد نهادهای مردمی و مستقل میباشد.»
این زندانی سیاسی در پایان نامهاش، با عبارتی شاعرانه، موضع خود را چنین خلاصه میکند: «من آنیام که برای زندگی میمیرم، نه آن که برای مرگ زندگی کنم.»
او ضمن قدردانی از خانوادهاش، وکیلش آقای رئیسیان و تمامی کسانی که در داخل و خارج زندان از او حمایت کردهاند، از «نیتهای خالصانه» آنان تشکر کرده و بر ایستادگی خود بر سر مواضعش تأکید میکند.
متن کامل نامه پخشان در کانال تلگرام هیدرا قرار دارد:
https://t.co/kDSsy8MTeg
#نه_به_اعدام #پخشان_عزیزی #بیانیه
◾️توماج صالحی، خواننده رپ اعتراضی، با انتشار ویدئویی در صفحه اینستاگرام خود گفت «آزادی ایران هرگز وابسته به خواسته کشورهای دیگر نبوده است» و تأکید کرد که مسیر آزادیخواهی در ایران، «چه با جنگ، چه با توافق و چه حتی با حمایت کشورهای دیگر» به بنبست نمیرسد.
https://t.co/S5A2OBskGg