Το παλιό τουίτερ είχε ένα ωραίο εικονίδιο μ ένα γαλάζιο ουρανό κι ένα χαρούμενο τιτιβιστό πουλάκι. Κι ήρθε το Χ και τα τιτιβιστά πουλιά γίνανε καρακάξες
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!
Στην κορυφή του ουρανού, ο νεαρός Φαέθων ανέβηκε γεμάτος πάθος στο χρυσό άρμα του Ήλιου. Ήθελε να φέρει στη γη το πιο λαμπερό, το πιο ζεστό φως που είχε δει ποτέ η ανθρωπότητα. Καθώς οι πύρινες οπλές των αλόγων του χτυπούσαν τον ουρανό, ο κόσμος πλημμύρισε από μια χρυσή, καλοκαιρινή λάμψη.
Βλέποντας τη γη να φλέγεται από τη ζέστη, οι Ώρες, οι πανέμορφες θεότητες που υφαίνουν τις εποχές, έτρεξαν να βοηθήσουν.
Φόρεσαν τα δροσερά, γαλάζια πέπλα τους και κάλεσαν τις Νύμφες των πηγών και των θαλασσών. Μαζί, άνοιξαν τις πύλες για να περάσει ο Ιούλιος...
Ο Ιούλιος κατέβηκε στη γη κρατώντας στο ένα χέρι το χρυσό σιτάρι του Ήλιου και στο άλλο το δροσερό κύμα της θάλασσας. Ψιθύρισε στα τζιτζίκια να ξεκινήσουν το τραγούδι τους και σκόρπισε παντού τη μυρωδιά του αλμυρού νερού και του ώριμου σύκου!
Και κάπου εκεί, εμφανίζεται κρυφά η Ελπίδα, ξέρετε...αυτή που είχε γλιστρήσει από το πιθάρι της Πανδώρας, με διάθεση για παιχνίδι! Μέσα στην κάψα του μεσημεριού, πλησιάζει τον Ιούλιο, του κλέβει γελώντας το ώριμο σύκο, το κόβει σε κομμάτια και τρέχει να το προσφέρει σε κάθε κουρασμένο άνθρωπο.
Μαζί με τη γλυκιά του γεύση, τους ψιθυρίζει στο αυτί ένα μυστικό: "Μην τα παρατάτε ποτέ! Όσο ο ήλιος λάμπει και η θάλασσα είναι εκεί, κάθε δυσκολία λιώνει σαν το κερί. Κάντε μια παύση, πάρτε ανάσα και συνεχίστε"....
Με αυτή την κατακόκκινη, γεμάτη φως, θάλασσα και ελπίδα εικόνα, σας εύχομαι Καλό Μήνα με κάθε καλό!
Ρε παιδιά επειδή έχω μπερδευτεί… Έχω διαβάσει πολλές φορές ότι δεν θεωρείτε ότι εδώ μέσα υπάρχουν νορμαλ άνθρωποι. Εγώ μια χαρά παιδιά έχω γνωρίσει και θα ήθελα να γνωρίσω και άλλους που αλληλεπιδρούμε. (Δεν είναι όλα καυλαντα)